Sunday, August 01, 2004

ผจญภัยที่ร้านหมอฟัน

มานั่งอ่านหัวข้อที่จั่วไปว่าจะเขียนแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากอึ้งกับตัวเอง โอ อะไรมันจะขี้เม๊าท์เล่าเรื่องได้ไปหมด ถึงขนาดเล่าประสบการณ์ในร้านหมอฟันเนี่ยยนะ แบบอะไรชีวิตนี้อิฉันก็เอามาเขียนเล่า เขียนเม๊าท์ได้ทั้งสิ้น ก็เอาเหอะ จั่วไปแล้ว ก็ต้องทำให้ได้ใช่ไหมคะ


จริง ๆ ไม่ได้คิดจะไปหาหมอฟันเล๊ยย แต่เพราะนั่งรถไปเป็นเพื่อนพ่อน้องชายตัวดีที่อุตสาหะไปเสาะแสวงหาร้านหมอฟันได้ไกลสุดโลก เพื่อไปดูใจขณะคุณเธอผ่าฟันคุดนั่นไง ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น อย่างที่เรียนเสนอไปแล้วว่าร้านไกล ชนิด middle of nowhere จะหาไหนปาน ทำให้ไม่มีกิจกรรมใด ระหว่างรอ จะไปเดินตลาดเยี่ยมชมชีวิตราษฎรทั้งหลายก็ทำไม่ได้ เพราะฝนตกหนักมากของมาก กว่าจะผ่าเข้าร้านได้ก็เลือกตาแทบกระเด็นเต็มที แหม วันนั้นใส่ส้นสูง กระโปรงก็แคบซะ จะให้หนูวิ่งผลุบเข้าร้านแบบนางเอกหนังไทยหากระท่อมหลบฝนก็ทำได้ลำบากเต็มที่ ก่อนจะได้เก๋ มีผู้กำกับสั่งคัท อิฉันก็คงจะล้มพรืดกลิ้งไปให้เหล่าแก๊งค์มอเตอร์ไซค์รับจ้างที่หลบฝนอยู่ตามมุมต่าง ๆ สังเวชสมเพชไปก่อน ดังนั้นแค่การเดินเข้าร้านหมอฟันก็ต้องมีลีลากันบ้าง การเดินเยื้องกรายจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด ชนิดถ้าไม่เห็นห่าฝนไล่ช้างที่รุมตกใส่หัวหนู หรือการเปียกกชนิดที่โบ๊ะหน้าไว้เปิงไปกับสายน้ำก็คงจะดูกันไม่ออกว่าฝนตก -_-‘’


ในที่สุดก็เข้าร้านได้ซะที แต่ทว่า.. แม้คนไข้มาแล้ว หมอก็ยังไม่มาเพราะรถติดอยู่ และแล้ว คนไข้ก็เริ่มหิว น้องสุดเลิ๊บกลัวมากว่าถ้าทำฟันแล้วจะกินอะไรไม่อร่อยเลยตัดสินใจรีบไปหาอาหารตุนรอหมอก่อน คิดออกไหมคะว่าเรากำลังทำอะไรกัน เดินลุยฝนไปหาอาหารในเซเว่นเจ้าค่ะ ฝนก็ตกหนัก ร่มก็ไม่มี (อนาถจริงจริ๊ง เมื่อไหร่เดี๊ยนจะติดนิสัยเก็บร่มในรถไว้กันบ้างวะ?) แต่สองพี่น้องก็เดินลุยฝนไปได้เพื่ออาหาร งานนี้ก็ยังเดินสวยงามเช่นเดิมอยู่ ยังไงก็เปียกอยู่แล้ว แต่จะล้มหรือไม่ล้มอันนี้เราเป็นคนเลือกนี่นา ระหว่างทาง (โอออ เซเว่นไกลมากก เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงวันนี้ โฮโฮ) คุณน้องชายก็ดันเจอพี่ที่บริษัทแล้วก็เกิดมีปฏิสันถารขึ้น โอ อยากจะร้องไห้ จะคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ทำไมต้องมาคุยกันกลางสายฝนคะ แล้วก็ช่างกระไรเลย เจอกันทั้งขาไปและขากลับ ก็ทักกันได้ทั้งขาไปและขากลับ กลัวว่าพี่จะเปียกไม่ทั่วถึงเหรอคะ คุณน้องขา


อย่างไรก็ตาม เราก็รอดชีวิตกลับมาสู่ร้านหมอกันได้ แล้วระหว่างที่รอหมอฟันอยู่นั้น คุณผู้ช่วยที่ว่างจัดเพราะฝนทำให้ไร้คนไข้อื่น ๆ กำลังนั่งดูทีวีอย่างเริงร่าอยู่ แล้วดูอะไรทราบไหมคะ สารคดีงูในเกาะกวมค่ะ กรี๊ดดด ดิฉันอยากจะกรี๊ดดด ดูอื่นหมื่นแสน เธอไม่ดู เธอดูสารคดีงู!!!! โฮโฮโฮ กลัวงูโว๊ยย ดูอยู่ได้ ร้านหมอก็แคบ ทีวีก็เสียงดัง ฝนก็ตก ไม่มีทางหนีใด ๆ เลยจริง ๆ เลยพยายามก้มหน้าก้มตามองพื้นอยู่ จริง ๆ อยากจะขอให้คุณเธอเปลี่ยนช่องมาก แต่เห็นสีหน้าท่าทางแล้ว การขอให้เปลี่ยนช่องคงเป็นการทำลายความสุขหนึ่งเดียวในชีวิตเธออยู่ อะไรมันจะอินได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้ จำได้ว่าได้ก้มหน้าก้มตาจนเมื่อยคอไปหมด และทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาทีใดก็จะต้องสบตากับงูตัวใดตัวหนึ่งด้วยซ้ำไป โฮโฮโฮ เอาเถอะ อย่างน้อยก็เรียนรู้ได้อย่างหนึ่งจากสารคดีว่าเกาะนี่ ง (ไม่ได้พิมพ์ตกหรอกนะ ไม่เอา ไม่อยากเรียกมันอีกแล้ว) เยอะมาก ๆๆๆๆ สาธุ ชีวิตนี้ยังไงดิฉันก็จะไม่ขอเหยียบเด็ดขาด

หมอมาก็เหมือนมีระฆังช่วยชีวิต รีบเดินเข้าห้องหมอฟันไปเร็วมากจนหมอร่ำ ๆ จะร้องไห้ด้วยความดีใจที่เห็นคนไข้กระตือรือร้นจัด อาจจะเป็นคนแรกครั้งแรกในชีวิตการทำฟันของหมอก็ได้ เฮ้ออ ไม่ได้มาทำฟันนานมากแล้วนะเนี่ยเรา ทุกครั้งที่มาตรวจฟันหมอก็มักเอาที่ตรวจฟัน เคาะ ๆ ปากด้านละ 2 ครั้ง รวมบนล่างก็ 7-8 ครั้งแล้วก็จบพร้อมประโยคว่าฟันดีมาก ปล่อยให้โกรธจัดกลับบ้านไป ก็คิดดูสิ หมอเคาะฟันไม่ถึงนาทีแล้วก็เสร็จ ทั้ง ๆ ที่ตอนรอหมอมักจะหมดไปเป็นชั่วโมง ๆ ไม่รวมเวลาเดินทางด้วยซ้ำ แต่คราวนี้… กรี๊ดดดด หมอบอกว่าหนุฟันผุค่ะ โฮโฮโฮ สงสัยหนูจะย่ามใจมากไปหน่อย ปล่อยไว้นานจะไม่เป็นการ เลยขอให้หมออุดฟันเร็วรี่ หมอก็แสนดีรีบทำ (เพื่อเงินของหมอ) แต่ทำไมคราวนี้หนูกลัวเสียงที่กรอฟันล่ะคะ แบบแอบผวาหวาด ทั้ง ๆ ที่ตอนเด็กชอบไปหาหมอฟันมาก แบบทำยังไงก็ได้ ไม่กลัว ชอบ ชอบ ชอบ ทำไมหนอ ข้อ ก. ตอนเด็ก ๆ หนูได้ของเล่นจากหมอหลังทำฟันเลยอยากมาทำฟัน ข้อ ข. หนูเลยซาดิสต์ ข้อ ค. ไม่มีข้อใดถูก ข้อไหนก็ไม่รู้


สักพักก็อุดฟันเสร็จ คุณหมอเธอบอกว่าห้ามใช้ฟันด้านที่อุดเคี้ยวอาหาร 1 วัน เอ่อ ไม่ได้อุดฟันมานานมาก ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่า พอต้องเคี้ยวอาหารวันรุ่งขึ้น จะเอียงคอเคี้ยวให้ด้านที่ทำฟันอยู่ข้างบนเพื่อไม่ให้เคี้ยวอาหารใด ๆ พรุ่งนี้ฉันต้องทำแบบนี้เหรอคะนี่ แต่ที่เด็ดคือ ก่อนจะจ่ายเงินจะกลับบ้าน เอ่ยปากถามหมอไปว่า ตอนเด็ก ๆ ฟันขาวกว่านี้แล้วทำไมตอนนี้ฟันไม่ค่อยขาว แล้วหมอตอบกลับมาว่า อ๋อออ พออายุมากขึ้น สีฟันจะเหลืองขึ้นเองค่ะ เป็นธรรมชาติ คุณหมอขา ต้องขอบอกคุณหมอว่าเจ็บตัวแล้วยังเจ็บกลับกลับบ้านอีกนะคะเนี่ย