Monday, December 15, 2008

Peter Pan Syndrome

ครั้งหนึ่งเดินผ่านหน้าร้านของเล่น แล้วเจอสติ๊กเกอร์ปิดตัวโตอยู่หน้าร้านว่า “เราไม่ได้หยุดเล่นเพราะเราแก่ขึ้น แต่เราแก่ขึ้นเพราะว่าเราหยุดเล่น“ เห็นคำนี้แล้วก็อดยิ้มขำเห็นด้วยไม่ได้ เออหนอ เมื่อเราโตขึ้น การเล่นแบบเด็ก ๆ ก็ลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น การกระทำการเล่นหลาย ๆ อย่างก็ไม่ใช่สิ่งที่เราถูกคาดหวังว่าจะทำได้และ ไม่ได้สิ่งพึงกระทำสำหรับเราอีก ... อย่างที่จะเคยได้ยินเสมอว่า เล่นเป็นเด็กไปได้

แต่การเล่นเป็นเด็กอย่างสนุกสนานก็เป็นความสุขที่หาได้ง่ายมิใช่หรือ? ตอนที่เรายังเด็ก เรามีจินตนาการมากมาย เราสมมติใบไม้ใบหญ้าที่เด็ดมาขายเป็นขนมหม้อข้าวหม้อแกง และเล่นได้สนุกสนานไม่รู้จบ แต่วันนี้ การะละเล่นเหล่านั้น และความสุขง่าย ๆ เช่นนั้นหายไปไหนแล้วหนอ ตกหล่นไปตามทางที่เราเติบโตขึ้นหรือไร?

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะจดจำวิธีเล่นสนุกอย่างเด็ก ๆ นั้นไว้ และที่สำคัญ สามารถหาความเพลิดเพลินจากการละเล่นเช่นนั้นได้ตลอดไป ... หรือว่าเราจะไม่อยากโต ไม่ยอมโตเป็นผู้ใหญ่กัน!