The back of my mind shouts at me

Against my daily play to life,
The back of my mind is asking the question,
“Why do you act this way?”

Irritably, I ask “What is wrong?
I live my life, I have my share.
It is a life – a normal!”

The back of my mind sounds sudden rough,
“It is not normal! Yes, you live.
Yes, you have gained your place in the society.
But you are not being you.”

“I am me, what else can I be?”
I ask back at once.

The back of my mind shouts back,
“Oh yes, you live with no dreams.
You live with restless mind, and fear to act.
Perfect life, isn’t it?”

Now I’m stunned, it adds,
“Remember who you are.
And do not forget that, nor forget what you can be!”
--------------
มีคนบอกว่าหดหู่???

ไม่หดหู่เลยนะคะ

มันแสนจะเป็นสัจจธรรมของชีวิตออก
บางทีการที่เราทำอะไรซ้ำเดิมทุกวัน ก็ทำให้เราเกิดความเฉยชิน และคุ้นเคยกับสิ่งนั้น
จนบางครั้ง เราก็หลงติดกับมัน และก็หลงลืมสิ่งที่เคยเป็นอยู่ก่อนหน้า

อย่างที่ชัดที่สุดก็คือ Who moved my cheese อย่างไรล่ะคะ
เมื่อเราเคยชินกับอะไรมากเกินไป ก็ทำให้เราปิดกั้นหนทางอื่น ๆ สำหรับชีวิตไปเช่นกัน

Everything has its price. มีคนบอกเอาไว้ แล้วมันก็จริง
อาจจะดูว่า มองโลกในแง่ร้าย แต่อย่างน้อย ๆ ในทางเศรษฐศาสตร์ก็มีเรื่อง ต้นทุนค่าเสียโอกาส (opportunity cost) อยู่แล้ว และเมื่อเป็นต้นทุนค่าเสียโอกาสทางสังคม นั่นก็คือ เมื่อเลือกทำสิ่งหนึ่งก็ย่อมจะต้องสูญเสียอีกสิ่งหนึ่งไป

และที่สำคัญที่สุดก็คือ เพราะความเคยชินนั้น ทำให้เราไม่รู้สึกว่าเราได้ยึดติดเสียด้วย