Showing posts with label wacky 'n' wild. Show all posts
Showing posts with label wacky 'n' wild. Show all posts

Friday, January 04, 2008

งานสัปดาห์หนังสือ 50

(เขียนมานาน และเพิ่งจะสรุปจบได้เพราะไม่ขยัน .. และไปเปิดตู้ก็พบว่ามีรายชื่อหนังสือที่ตกค้างอีกจำนวนหนึ่ง กำลังจะมาเพิ่มซูนถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน)

คุณคะ คุณขา หลังจากไม่ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือมาหลายปีดีดัก อิฉันก็เกิดติดกับดักกรรมเข้าเมื่อวานด้วยความที่ว่างจัดค่ะ ไปงานตั้งแต่บ่ายสอง แล้วก็ด้วยความที่กลัวว่าจะเดินได้ไม่ทั่วถ้าต้องหอบหิ้วหนังสือไปด้วยเป็นระยะ ๆ และเพราะอาจจะเลือกซื้อเล่มที่ไม่ควรซื้อแล้วไปเจอของดีมีอยู่ที่น่าจะซื้อทีหลัง (ตามหลัก economico me อ๊ะ econo-eming น่าจะดีกว่า!) ก็เลยเป็นบ้าประกาศยุทธศาสตร์เดินตะลุยแหลก เดินตะลุยแหลกจริง ๆ ลุยมันไปตั้งแต่ชั้นสองมาชั้นหนึ่งไปต่อ..... แล้วก็ไปเพลนนารี่ฮอลล์ เดิน เดิน เดิน จิก จิก จิก มองหาหนังสือถูกใจไปเรื่อย ๆ แบบเรื่อยยยยยจริง ๆ แล้วก็นั่นแหละ ไม่นานเล๊ยยยไม่นานเลย ใช้สี่ชั่วโมงเอง พอสักหกโมงกว่าก็เดินเก็บครบ ได้เวลามาซื้อหนังสือกันแล้ว ตอนนี้กระแสฟื้นสำเนียงบริทิชแอคเซ่นท์ของอิชั้นกำลังมาแรง เมื่อไปเจอหนังสือพวก Readers พร้อมซีดีประกอบก็เลยซื้อ The Wizard of Oz พร้อมซีดี 2 แผ่น ของ Macmillan Readers (178 บาท) มา กะว่าจะเอาลงไอพ็อดไว้ฟังระหว่างดำเนินกิจกรรมชีวิต

หลังจากนั้น เนื่องจากกำลังอยู่ในช่วงแสวงหาสัจจธรรมและความสว่างให้จิตใจ หัวข้อซื้อหนังสือปีนี้ก็เลยเป็นแนวทางศาสนาและการรู้จักตัวเอง พอกันที how to self-help แบบฝรั่ง งวดนี้ลุง Og Mandino ก็ช่วยไม่ได้ ปีนี้ มตป. ขอกลับมาที่กระแสตะวันออกเสียที อยากได้จันทร์ในบ่อจันทร์ในใจกลับคืนมาเหลือเกิน เลยไปได้หนังสือของท่านพุทธทาสที่พิมพ์เป็นแบบไดอารี่ของท่านจริง ๆ ที่ฝากขายกับมูลนิธิโกมลคีมทองมา 3-4 เล่ม บวก ทัศนะว่าด้วยเศรษฐกิจของอาจารย์ป๋วยฯ/ งานแห่งชีวิต คู่มือแสวงหาวิสัยทัศน์และเป้าหมายเพื่อการสร้างสรรค์ (The Quest for Life’s Work)/ สีหนาทบันลือ ของ โกมลคีมทองมาอีก

นอกเหนือจากนั้นเหรอคะ ผู้ปกครองของดิฉันต้องภูมิใจแน่ ๆ ค่ะ เดินกลับไปที่สวนเงินมีมาก็ได้ ความเงียบ (The Spirit of Silence, John Lane) และเรียนรู้ด้วยใจอย่างใคร่ครวญ ของ วิจักขณ์ พาณิช มาด้วยเสียอีก และนั่นแหละค่ะ บอกแล้วว่ากระแสรู้แจ้งแห่งใจ ยังแรง ก็เลยไปได้ ปรัชญาพุทธในพระไตรปิกฎ ของสำนักพิมพ์จุฬาฯ มาอีกเล่ม

เดินได้ สถาบันสถาปนา (Foundation, Isaac Asimov) เล่มแรก มาอีกเล่ม จริง ๆ ก็คืออยู่ว่าจะซื้อภาษาไทยหรือเอาภาษาอังกฤษมาอ่านดี แต่ไหน ๆ น้ำขึ้นให้รีบตัก หนังสือมาอยู่ตรงหน้าก็เลยรวบมาเลย เดชะบุญที่ความบ้าระห่ำแบบสมัยก่อนหายไปแล้ว ไม่งั้นก็คงโอละพ่อหอบกลับมาทั้งชุดให้ครบถ้วน

นอกเหนือจากนั้น โอ้ นี่ค่ะ เร็วไม่ว่า ช้าให้เป็น (In Praise of Slowness, Carl Honore) เห็นตั้งแต่ก่อนไปอังกฤษตอนไปรับปริญญาฟินน์ แต่ตอนนั้นกะว่าจะไปซื้อที่อังกฤษก็เลยยังไม่ได้ซื้อ พอไปอังกฤษก็มัวแต่ไปหอบพวกภาษากลับมา กลับมาเมืองไทยก็หาไม่เจอแล้ว (ชีวิตฟังดูทำให้วุ่นวาย ชนิดที่ไม่ควรจะวุ่นวายเอง) พอเจอก็เลยรวบมาอีกเล่ม

นอกจากนี้ก็ยังมี กาลครั้งหนึ่ง ว่าด้วยตำนานกับวัฒนธรรม และ วาทกรรมการพัฒนา ของ ดร. ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร อีก จริง ๆ แล้วดิฉันเนี่ย แอบชอบพวก so-called discourse วาทกรรมนำสุข (สำหรับใครก็ไม่รู้ สำหรับคนคิดและคนเริ่มใช้ แต่คงไม่สำหรับคนที่เป็นฝูงแกะ!) นะคะ ชอบมานานตั้งแต่ก่อนเขาจะฮิต แล้วก็ยังจะชอบต่อไป เอาวาทกรรมมาผสมกับแนวคิดที่ไม่เน้นวิธี ก็คงจะเกิดได้ความชอบธรรมดี แต่อย่างน้อยช่วยทำให้เนียน และดู rightful, lawful หน่อยนะคะ!

อย่างไรก็ตาม ปีนี้ตั้งข้อสังเกตว่าสำนักพิมพ์และร้านหนังสือเล็ก ๆ หายไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย กลายเป็นร้านใหญ่มีที่มาก และมีพื้นที่จัดกิจกรรม-มหกรรมการขายอย่างยิ่งใหญ่อลังการ ปลาเล็กหายไปปลาใหญ่จงมา เราอยู่ในสังคมทุนนิยมกันนี่คะ คุณ ๆ ขา cartel, monopoly และ mergers & acquisitions เป็นอย่างไรให้มาดู ทุกส่วนของสังคมมีให้เห็นค่า แล้วก็โอ้ เศรษฐกิจไม่ดี หนังสือขายไม่ออก แต่ก็นะคะ กลุ่มที่ยังมีเงินอยู่คือพวกเด็ก ๆ ดังนั้น ไม่ต้องห่วง นิยายรักหวานแหววตะแหน่วจ๋าล้าลาป๊อกกี้แคนดี้ขายดีอยู่แน่นอน สวนกระแส และสวนกระแสเด็กฉลาดชาติเจริญด้วยหรือเปล่าไม่แน่ใจ

และที่สำคัญ สงสัยต้องกลับไปอีกรอบ เพราะนี่ได้หนังสือเฉพาะที่กะว่าจะอ่านมาแค่บางส่วน ยังไม่ได้เก็บหลาย ๆ เล่ม โดยเฉพาะ หนังสือของจิตรฯ ที่ฟ้าเดียวกันพิมพ์ใหม่มาแล้ว แล้วก็ยังไม่ได้ซื้อหนังสือที่กะว่าอยากเก็บบางส่วนอีกเสียด้วย! กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด!

จบด้วยคำคมประจำวันนี้ เพื่อแสวงหาความชอบธรรม (เบื่อคำนี้อีกคำ วาทกรรมเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมดแล้วนะคะ คุณ ๆ ขา) ไม่ได้อยากทำตัวบูชาฝรั่ง แต่เจอที่เป็นภาษาอังกฤษ และกลัวแปลหลงทางก็เลยขอยกมาแบบนี้

To know the mind is the most important task of your life. And to know the mind is to know the world.
-Buddhist Teaching -

---
หลังจากนั้นไปอีกวันมา เก็บหนังสือทุกเล่มของจิตรฯที่ฟ้าเดียวกันพิมพ์ ได้ฟ้าเดียวกันเล่มที่สนใจมา ได้เก็บวิภาษาเล่มที่ซื้อไม่ได้ (หายากจริง แผงละเล่มแถมเยินยับ ซื้อไม่ลงๆๆๆ) แล้วก็ได้ชุดการเมืองชาวบ้านที่เป็นเล่มเล็ก ๆ มาอีกบางเล่ม ซึ่งพวกนี้ โดยเฉพาะเล่มการเมืองทหารใน SEA อ่านง่ายและก็รีวิวความรู้เดิมอย่างมาก ชอบ ชอบ ชอบ (ปล. ขอยืนยันว่าเมื่อก่อนความรู้ความเข้าใจพื้นหลังการเมืองและสังคม SEA ดีมาก โดยเฉพาะฟิลิปปินส์ อินโด ทำรายงานกระจายมาทั้งนั้น ตอนนี้ชักจะมลายสิ้น กรี๊ด กรี๊ด กู ท่องไว้ ท่องไว้ ฉันรู้มากกว่าที่ตัวเองคิด แล้วจิกกลับมาให้ได้!!)

อ๋อ ไปที่แผง thaicoon ซื้อ Mass Communication Theory เล่มทฤษฎีและเล่ม critical ของ ดร.กาญจนา แก้วเทพมาได้ และเพราะหนังสือที่นี้ลดเหลือ ไม่ 19 บาท ก็ 59 บาท กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ก็รูดการ์ดไปเรียบร้อย จำไม่ได้ว่าซื้อมากี่เล่ม เพราะเก็บเข้าชั้นเข้าห้องไปแล้ว

อื่น ๆ ที่นึกได้ว่าซื้อและยังไม่ได้บันทึกลงไป (คงจะมีมาอีกเป็นระยะ ๆ )
09/01/08
- ทรัพย์ศาสตร์ ของพระยาสุริยานุวัตร (125)
- หนังสือหลายเล่มของ สนพ. Opens ดังเช่น คสพ. จีน-ญป./ ศตวรรษจีน/ 20 ปี ปาฐกถาพิเศษ อ.ป๋วย ฯลฯ
---

และดังนั้น สรุปรายงานการซื้อหนังสือได้ว่า อุปทานที่มีอยู่มากมายมักจะสร้างอุปสงค์เทียมได้เสมอ จึงไม่ควรไปงานสัปดาห์อีก อยากได้หนังสืออะไร ไปซื้อตามร้านเลยจะดีกว่า เพราะเป็นการซื้อของที่อยากได้จริง ๆ ไม่เหนื่อย (ในแง่ต้องไปลุยตระเวณเดิน และแบกหนังสือ) และไม่ทำให้เกิดต้นทุนจมที่เกิดจากซื้อหนังสือที่คิดว่าจะได้อ่าน ซื้อมาเก็บเข้าตู้ หรือเพื่อประดับบารมีคนซื้อ (และในเวลาต่อมาผู้ครองครอง)

ปล. ไม่รู้ว่าเล่าเรื่องซื้อหนังสือ หรือเล่าไดอารี่!

Friday, May 18, 2007

long, long tag

แก้ไข/ เพิ่มเติม 02/11/07
จริง ๆ แล้ว กะว่าจะโพสต์แล้วโพสต์เลย ปล่อยไปตามยถากรรมนะนี่ แต่ทำไมกลายเป็นเรื่องที่มีคนมาอ่านเยอะ และเยอะขนาดนี่เจ้าคะ อนิจจา ก็เลยเห็นควรจะมีการเปลี่ยงแปลงแก้ไขบ้าง น่าจะดี
ไม่เคยใส่เลยว่าที่มาของ tag แสนยาว 50 ข้อนี่มาจากไหน ว่าจะใส่แล้วก็ลืมทุกมี พี่จูน – moneypenny นั่นไง เอามาให้ แล้วก็สะใจรอดูคำตอบยาว ๆ (อ่านจนชีวิตจะหาไม่ไมก็ไม่รู้ มตป. ไม่ทำอะไรให้เป็นเรื่องเล็กอยู่แล้วนี่คะ :D :D :D)
ดูแก้ไขตัวสีก็แล้วกัน
แล้วก็ไม่ได้เขียนให้ใครอ่าน เขียนไว้อ่านเลย เพราะชอบเล่นตอบคำถามมาก ๆ

ถ้าคิดว่าจะได้อะไรตื่นเต้น เร้าใจ ขอให้คิดใหม่ เพราะมันจะน่าเบื่อมาก ๆ ระดับหนึ่งค่ะ!แล้วก็ยาวที่สุดในโลกด้วย

1. ที่มาของชื่อและความหมาย
---ชื่อแปลว่าที่รักของแม่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า แม่เห่อและดีใจขนาดไหนตอนมีลูกสาว ไม่ขอเขียนชื่อจริงก็แล้วกันเพราะว่าชื่อแปลกมากจนไม่ค่อยมีคนซ้ำ เดี๋ยวตามตัวได้ ฮ่า :D ส่วนชื่อเล่นจริง ๆ มาจาก “มุ้งมิ้ง” ที่แปลว่า เวลาพลบค่ำ เพราะเกิดตอนเย็นพอดี

2. อายุ
---ยี่สิบเกือบจะปลาย

3. สถานที่เกิด
---กรุงเทพฯ

4. มีพี่น้องกี่คน
---สองคนพี่น้อง เป็นลูกคนโต มีน้องชายอีกคน สนิทกันมากจนคิดเล่น ๆ ว่าถ้าเกิดเป็นฝาแฝดกันจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ถึงเป็นแฝดไม่เป็นแฝด เราก็เป็นหนอนในท้องกันและกันไปแล้ว ล่าสุด มีคนสองสามคนมาทักว่าเป็นแฝดกันหรือเปล่า หน้าตาก็ไม่ได้เหมือนกันมากขนาดนั้น หรือจะเหมือนก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ บุคลิกหลายอย่างเหมือนกันแน่ ๆ มาดูท่านั่งตอนกินข้าวจะเห็นชัดมาก ๆ :D :D

5. ฉายาขำ ๆ ที่เพื่อนเรียก
---ไม่ค่อยมี มักจะจิกกัดกันด้วยวาจามากกว่าฉายามังคะ

อืม สองสามวันก่อน เพิ่งถูกเรียกอีกทีว่า “เมียญี่ปุ่น” หลังจากไม่ได้ยินมาหลายปี คนที่เรียกเรียกเพราะว่า เวลาทำกับข้าวกินด้วยกันในหมู่เพื่อน ๆ แล้วหลังกินข้าวเสร็จจะลุกขึ้นมาเก็บของล้างจานทันที ไม่ใช่เพราะรักสะอาดหรือขยัน แต่เพราะว่าไม่ชอบเห็นของที่กินเหลือ หรือจานชามสกปรกกอง ๆ อยู่หน้าตัว (เอ หรือจะเจ้าระเบียบจริง ๆ หว่า ก็ชักไม่แน่ใจ แต่จริง ๆ ถ้าทำทีหลัง มันก็อาจจะหนืดได้) ชื่อนี้ติดใจเพราะไม่คิดว่าเราจะเข้าข่ายแบบนี้ได้ แต่เพื่อนบอกว่าเข้าข่ายและใช่ ใช่ ใช่ ทำมันตั้งแต่ซื้อของ-เตรียมของ-ทำกับข้าว-จัดสำรับและล้างจาน ถ้าไม่ใช่จะเป็นอะไรได้ อาทิตย์ที่แล้ว น้องเพิ่งพูดขึ้นมา เพราะกินข้าวด้วยกันเสร็จแล้ว อิฉันเป็นบ้าลุกขึ้นมาล้างจากทำความสะดอาดทันที ขณะที่คนอื่นยังนั่งหน้าทีวีสบาย ๆ หลังอาหาร ก็ไม่ชอบนั่งหนืดเฉย ๆ นี่คะ

6. Hobbies & Life Style
---เรื่อย ๆ มังคะ เห็นอย่างนี้ก็เถอะ เป็นคนที่เนือยที่สุดคนหนึ่ง แต่สันนิษฐานว่าเป็นพวก home girl นิดหน่อย ถ้ามีหนังสือดี ๆ เพลงที่ชอบก็อยู่บ้านได้แล้วล่ะ หลัง ๆ ออกนอกบ้านมากขึ้นแต่ก็ยังถือว่าอยู่บ้านเยอะอยู่ดี เพราะบางอารมณ์เป็นพวก anti-social – แล้วก็เหมือนว่าช่วงนี้จะเป็นบ่อย อยากอยู่ในที่ที่เงียบ ๆ สงบ ๆ ได้ยินเสียงตัวเองคิด ฮ่า ประมาณว่าอารมณ์กางร่มอยู่ในฝนคนเดียวกลางสวนสาธารณะ

งานอดิเรก ก็ illustrator นั่นแล เป็นหลัก เมื่อก่อน เรียนปั้นเซรามิคบ้าง เรียนเพ้นส์จานบ้างแต่พวกนี้ทำที่บ้านไม่ได้ก็เลยรา ๆ ไป กำลังจะหาอะไรทำเป็นงานอดิเรกแบบที่ทำได้ที่บ้านมาทำอยู่ แต่ยังคิดไม่ออก
Life Style เกรงว่าจะเป็น new age เพราะออกไปทาง spiritual เหลือเกิน ดังเช่น ฝึกจี้กง (ฟังดูแก๊แก่ ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ต่างจากโยคะแท้ ๆ)

7. สถานที่ไปช็อปปิ้ง
---ถ้าจะช็อปจริง ๆ ก็ไปได้ทุกที่ แต่ที่ ๆ ไปแล้วซื้อของบ้าเลือดน่ากลัวมาก ก็คือ ตลาดนัดทั้งหลาย เนื่องจากจะซื้อได้ทุกอย่างทุกทาง ตั้งแต่ เสื้อผ้า เครื่องประดับ ไปจนถึงจานชาม และผักสดผลไม้ ยิ่งอย่างหลัง สามารถเหมาซื้อมาหมด เพราะสงสารแม่ค้าพ่อค้า จนถึงขยายต้องแจกคนอื่นไปก็มี หรือมิฉะนั้น ด้วยความที่ชอบผัก ก็จะอยากได้ทุกอย่างตั้งแต่สาระแหน่โหระพา ผักชี ไปจนถึงกวางตุ้ง ผักโขม แล้วก็มะเขือเทศ แครอท พูดง่าย ๆ ว่าเห็นผักเป็นไม่ได้
ที่อื่น ๆ ก็สยาม สีลมตอนกลางคืน หรือไม่ก็ห้าง แต่ก็แล้วแต่ด้วยว่าคำว่าช็อปปิ้งหมายถึงว่าซื้ออะไร

8. โรงภาพยนตร์
---ไม่ชอบดูหนังอย่างยิ่ง เพราะถือว่า brainwash ด้านจิตใจ ถ้าเลือกได้ขออ่านหนังสือดีกว่า (บอกแล้วว่า anti-social แล้วก็อคติสูง) แต่ถ้าจะต้องไปดู ไปไหนก็เหมือนกัน เอาสะดวกเป็นหลัก

9. คำ 3 คำที่บ่งบอกความเป็นตัวคุณ
---wacky-hyperactive (หรือเป็น vivacious ดี เพราะคนอื่นชอบใช้คำแรกเวลาพูดถึงอีฉันมากกว่า?)-temperamental น่าจะอธิบายได้ในตัวเองแล้วกระมัง แต่ละคำ

10. กิจกรรมที่ชอบทำ
---ข้อข้างบนน่าจะอธิบายไว้แล้วมังคะ

11. web ที่เข้าบ่อย
---Gmail เพราะตั้งเป็น default หน้าหลักไว้ อื่น ๆ ก็แล้วแต่วัน เพราะขึ้นอยู่กับว่าทำอะไรอยู่ ถ้าทำงาน ก็อาจจะพึ่งพวก dictionary บ้าง พวก references บ้าง ถ้าอัพบล็อกก็ bloggang โดยเฉพาะ mingki.bloggang.com ฮ่า โฆษณาซะ! ถ้าวาดรูป อืม... เอาเป็นว่า google แล้วกัน เพราะ search บ่อย มีคนบอกว่าใช้ google หาของได้เก่งมาก ก็ไม่รู้จริงหรือเปล่า

12. สไตล์การแต่งตัว
---เกรงว่าจะเป็นแบบ practical คือเน้น function เป็นหลัก เช่น ถ้าเดินหนัก ๆ อิฉันจะใส่ผ้าใบ ถ้าหนาวก็มีผ้าพันคอ อะไรแบบนี้ ลึก ๆ แล้วเป็นอารมณ์ขี้เกียจแต่งตัวมาก ยกเว้นนัดเพื่อนนัดฝูงไว้ ก็จะต้อง dress up มาเล็กน้อยถึงมาก มาก มาก ส่วน style? เกรงว่าจะไม่มี เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าแต่งตัวเองอะไรอยู่ แต่งไปตามใจฉัน แต่ถ้าชอบมาก ก็คือ street/ mild punk กับ vintage แต่ปัจจุบัน คล้ายว่าจะเซอร์แบบเป็นซาก ไม่งามๆๆ

ตอนนี้ติดรองเท้าผ้าใบมาก ไม่ได้ใส่ส้นสูงเลย แล้วพอกลับมาใส่อีกทีก็ไม่ชิน กำลังเครียดว่าจะทำอย่างไรดีอยู่

13. คุณใช้โทรศัพท์รุ่นไหน / เสียงเรียกเข้า
---Sony-Ericsson รุ่นเก่า ไม่อยากเปลี่ยนใหม่ เพราะเป็นพวกผูกพันกับของที่ใช้อยู่ด้วยกันอย่างสูง และไม่รู้จะเปลี่ยนไปเพื่อเหตุผลอะไร เพราะไฮเทคมากไปก็จะไม่ได้ทำอะไรนอกจากโทรออก-รับสายเข้าเป็นหลัก เสียงที่เรียกเป็นเสียงกริ่งแบบ old phone ชอบมาก ๆ รู้สึก unique แล้วก็ attitude ดี - ถ้าไม่รู้สึกไปเอง

14. ของสะสม
---หนังสือ (เดาได้ไม่ยาก) แล้วก็เหมือนจะเป็นแหวน รู้ตัวอีกทีเป็นคนชอบแหวนไปแล้ว ดังนั้น ถ้าเจอที่ไหนถูกใจก็จะซื้อมาเก็บ แต้ถ้าถามคนที่บ้าน คงถูกประนามว่า รองเท้าอีกอย่าง (ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ของสะสมแท้ๆ ) อื่น ๆ ก็เป็นจานชาม ... เอ คำว่า ของสะสม คืออะไร คือของที่ซื้อมาบ่อย ๆ หรือของที่ซื้อมาเก็บให้ได้เยอะ ๆ เพราะความชอบ ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน อ้อ เหมือนว่าจะสะสมพวกสครับอีกอย่างค่ะ ทั้งสำหรับตัว และสำหรับหน้า (รวมถึง mask และพวก peel off) เพราะถ้าเจอที่ไหนถูกใจก็ซื้อ มีข้อดีคือเวลาอาบน้ำมีผลิตภัณฑ์ให้เลือกใช้มากมายไม่มีเบื่อ กับเปลี่ยนได้ตามความต้องการและอารมณ์ แต่ข้อเสีย คือ ถ้าช่วงไหนซื้อมาก ๆ จะใช้ไม่ทัน ตอนนี้เวลาพยายามไม่ให้เกิน 15-20 ตัวต่อช่วง กับพยายามใช้ให้หนักมือ จะได้หนักแล้วซื้อใหม่ได้เร็ว ๆ ฮ่า ;D

ปล. อืม เกิดสงสัยว่าคำว่าสะสมต้องเป็นสะสมแบบรู้ตัวว่าสะสมหรือเปล่า ถ้าไม่รู้ตัวจะเรียกว่าสะสมไหม แล้วความหมายของคำว่าสะสมคืออะไร เพราะอย่างทั้งหนังสือ แหวน หรืออื่น ๆ ก็ไม่ได้ซื้อมาเพราะคิดว่าจะสะสม (ในความหมายที่แปลว่าอยากมีให้มาก ๆ ) แต่เป็นเพราะชอบและอยากได้มาครอบครองโดยมิได้มุ่งปริมาณแต่อย่างใด – philosoplising me อีกแล้ว!

15. สีที่ชอบ
---โทนฟ้า เขียว ก็แล้วสีส้ม

16. เวลาเหงา ๆ สิ่งแรกที่จะทำ
---วาดรูป เนื่องจากความเหงาและอารมณ์ต่าง ๆ เป็นแรงบันดาลใจได้ดี หรือมิฉะนั้นก็โทรศัพท์หรือส่ง msg หาใครสักคน ... หลัง ๆ ทำบ่อย คือมองดูแมวที่บ้านว่าทำอะไร อย่างไร แล้วสังเกตพฤติกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จับตามองดูบุ้งกี๋ สักพักก็สบายใจหายเหงาแล้ว

17. ชอบดูหนังแนวไหน และหนังที่ประทับใจ
---ตอบไปแล้วว่าไม่ชอบดูหนัง แต่ถ้าดู และถ้าต้องดู ชอบหนังที่ทำให้คิด แต่ก็ทำให้อบอุ่นในใจไปได้พร้อมกัน คือ ไม่ tough กับชีวิตมากไป อย่างไรก็ตาม แอบติด pop culture เพราะชอบ Shrek 2 กับ Monster Inc. มีแต่พวกการ์ตูนอนิเมทั้งนั้น!

18. ชอบฟังเพลงแนวไหน แล้วเพลงที่ชอบมากที่สุด
---ฟังได้หลายแนว สบาย ๆ ตั้งแต่ Jim Brickman เล่นเปียโน Dave Koz เป่าแซก/ แล้วก็พวก bossa nova โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงของ Clementine (หรือเธอไม่นับอยู่ในพวกนี้หนอ เป็น easy-listening แทน?)/ แล้วก็พวกเสียงใส ๆ ของนักร้องผู้หญิงอย่าง Ayo, Mocca, My Little Airport / Italian Pop อย่าง Laura Pausini หรือ Eros/ พวก Indie Pop อย่าง Swan Dive ก็ชอบ/ Dance กระจาย ก็ใช่ อย่าง Kylie, Aqua, Daze รวมไปถึง Jessic Folker, Sophie Ellis Baxter แล้วก็พวก Disco 80’s / Pop Rock ก็ใช่ อย่าง Evan and Jaron, Binocular (เอ๊ะ ฝ่ายหลังเป็นไหมหว่า)/ Indies เลย อย่าง Sugar Ray, Smash Mouth, Travis,Wheatus หรือ Fool’s Garden ก็ชอบ/ แล้วก็ Linkin’ Park
ปล. เป็นคนที่แบ่งแนวได้ไม่เป็น ใช่ไม่ใช่ก็ไม่รู้!!!!

ฟังได้เรื่อย ๆ นะคะ ถ้าชอบ แล้วแต่อารมณ์ แต่หลัง ๆ ทำไมฟังเพลง bossa nova กับ easy listening เยอะไปก็ไม่รู้ แต่กำลังจะกลับไปหาแนวอื่น เพราะชักไม่สมดุลแล้ว อ้อ แล้วก็กำลังเรียนภาษาจีนเพิ่มก็เลยกำลังพยายามจะหาเพลง Pop จีนมาฟังอีกอย่าง ที่ฟัง ๆ ดูก็โอเคดี เพราะว่าความเป็น acoustic จะสูงกว่าเพลงวัยรุ่นบ้านเราโข ฟังง่าย ฮ่า ๆ เพื่อความเป็นเลิศทางวิชาการและภาษาจีน!

19. เครื่องประดับที่ขาดไม่ได้
---นาฬิกา และแหวนแปลก ๆ ... หรือว่าใส่เสื้อยืดใส่ยีนส์ จะต้องมีสร้อยคอสร้อยข้อมือไม้ ๆ ด้วย

20. ของที่ติดสุด ๆ
---ติดแบบไหน? ติดโลชั่นกระมังเพราะไม่ถ้าไม่ทา จะรู้สึกตัวแห้ง และแสบมาก แล้วก็ถ้านอนต้องมีลิปมันอีกอย่าง อื่น ๆ ถ้าติด ก็แมวกี้ ถ้าอยู่บ้าน อยากให้แมวกี้อยู่ใกล้ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานอน ถ้าไม่มีกี้อยู่ในห้องแล้วไม่ค่อยชิน

21. เพื่อนที่สนิทที่สุด
---จากคณะ

22. ชายหนุ่มที่ทำให้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
---ถ้าเป็นแบบ worst case เลย เคยมีอยู่คนเดียว เป็นเพราะเด็กด้วย ไม่น่าเชื่อว่าชอบคุณพี่คนนี้มาก ๆ ไม่ได้เจอกันนานหลายปี วันนั้นไปดูรูปก็ตกใจมากว่าพี่แกกลายเป็นลุงวัยกลางคนไปแล้ว โอ้ สังขารไม่เที่ยง! … แต่ อืม คำถามนี้ตอบยาก ถ้าเราหลงรักใครสักคน หรือแม้แต่มีความรู้สึกดีด้วย ก็ไม่แปลกที่จะทำให้ “ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” แล้ว ดังนั้นในแง่นี้แล้ว สำหนับเราทุกคน มันก็มีเป็นเรื่อย ๆ ได้หรือเปล่าหนอ?

23. ผู้ชายที่ดูดีในสายตาคุณ
---ข้อนี้ยากจัง – ถ้าเกิดว่าความรักทำให้คนตาบอดแล้ว พอรักแล้วก็ดูดีได้เองแหละ! ดังนั้นขอตอบว่าไม่รู้ แต้ถ้าจะให้ดีได้ง่ายที่สุด ก็ไม่เรื่องมาก แล้วก็อารมณ์ดีกระมัง

24. ความสามารถพิเศษ
---ตอนนี้คิดไม่ออก – อืม มันขึ้นอยู่กับคนอื่นมองเรามากกว่ามังคะ ให้คนอ่านมาบอกก็แล้วกัน น่าจะได้น่า

25. อาหารที่ทำอร่อยที่สุด
---อืม อืม อืม พูดยากเพราะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แต่ที่เป็นตำนาน (ฟังดูเว่อร์เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยทำอาหารแล้ว) ก็คือซุปหัวหอม แล้วก็พาสต้าที่ทำแม้กระทั่งเส้นเอง น้ำสลัดใสสูตรของที่บ้านอีกอย่าง มีทั้งน้ำผึ้ง มัสตาร์ด ไวน์เวเนการ์ น้ำส้ม ลูกเกด หอมใหญ่ ฯลฯ ปรับเรื่อย ๆ จนถูกปากถูกใจคนที่บ้าน ก็พวกอาหารฝรั่งมังคะถ้าจะว่าไป อาหารไทยที่ทำอร่อยแทบจะไม่มี นอกจากไก่ย่าง หรือไม่ก็ยำวุ้นเส้นแบบใส่น้ำพริกเผา ก๋วยเตี๋ยวหมู ผัดขี้เมา จิ้มจุ่ม ... แล้วแต่น่ะ เพราะหลัง ๆ ไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่ เพราะไม่มีคนกิน อ้อ ทำพวกน้ำปั่น และ smoothie ทั้งหลายได้อีกอย่าง เมนูเด็ดเป็นพวก berry ปั่นแล้วใส่ grand manier ผสม แล้วก็มี House’s Punch อีกอย่าง แล้วก็พวกเหล้าผสม cocktails ต่าง ๆ ด้วย

26. ของที่เห็นแล้วต้องซื้อ
---หลายอย่างมาก – แล้วแต่อารมณ์ด้วยแหละ

27. สิ่งที่เห็นแล้วต้องยี้
---ยี้เพราะอะไร – ขยะแขยง? หงุดหงิด? ไม่พอใจ? ถ้าเห็นแล้วอารมณ์ขึ้นต้องเป็นละครไทยเห็น ๆ ไม่ชอบ และไม่ขออยู่ร่วมห้องที่เปิดละครเอาไว้ ได้ยินเสียงกรี๊ด ๆ ก็อยากกรี๊ดต่ออีกทอดแล้ว อารมณ์เสียๆๆๆๆ

28. หนังสือเล่มโปรด
---หลายเล่มมาก แล้วแต่ประเภทด้วย แต่ถ้านึกได้เป็นอันดับแรก ๆ ก็คือ Little Prince เพราะเป็นปรัชญาความสัมพันธ์ชีวิตมนุษย์ในสังคมดี โดยเฉพาะบทที่ว่าด้วยหมาจิ้งจอก แล้วก็ The Greatest Miracle in The World ของ Og Mandino เป็น self-help ที่บอกให้รักตัวเองดี โดยเฉพาะที่บอกว่าให้ choose to grow, rather than rotten!

29. คำพูดที่ดีที่สุดที่คนอื่นพูดกับเรา
---เป็นคนร่าเริงที่ทำให้รอบข้างมีความสุขตาม – หลายคนพูดประโยคนี้ให้ฟังเสมอ ๆ

30. ประเทศที่อยากไปมากที่สุด
---หลายที่ อยากไปเที่ยวรอบโลก โดยเฉพาะที่ ๆ culture จัด ๆ ได้เห็นและเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมของแต่ละที่ด้วยตัวเอง

31. ปกติเข้านอนกี่โมง ตื่นกี่โมง
---ดึก หลังตีสอง พยายามแก้ทำเป็น Resolution มาหลายปีแล้วก็ไม่สำเร็จเสียที

32. ชุดที่ใส่นอน
--- เสื้อกล้ามกับขาสั้น

33. เวลานอนไม่หลับกิจกรรมที่ทำ
--- ลุกขึ้นมาเปิดคอมพิวเตอร์แล้วหาอะไรทำอีกสัก 2-3 ชั่วโมง (ไม่ดีมาก ๆ )

34. unseen เวลานอนต้องกอด
---แมวบุ้งกี๋ แหล่งพลังงานที่ทำให้มีความสุข หรือไม่ก็ไม่ต้องกอดก็ได้ ให้ได้แตะตัวบุ้งกี๋เป็นพอ

35. เรื่องที่เห่อล่าสุด
---ไม่มี แต่กำลังคิดว่าถ้าจะเอาภาษาจีนให้ได้ดีจริง ๆ จะไปเรียนที่คุนหมิงหรือไม่ก็ปักกิ่งสักพัก

35. สิ่งที่ทำบ่อยจนติดเป็นนิสัย
---เช็คเมลในตอนเช้า

37. นิสัยแย่ๆๆที่แก้ไม่เคยได้
---นอนดึก เป็นมาตั้งแต่เด็ก กับชอบผลัดวันประกันพรุ่งบางที กับนิสัย perfectionist หน่อย ๆ ถ้าทำได้ไม่ดี ก็ไม่ยอมทำต่อ แย่มาก ๆ

38. Idol ในดวงใจ
---เปลี่ยนเป็นพวก thinkers ได้ไหมคะ? ถ้าเช่นนั้นก็มี อ. กุลลดา เกษบุญชู/ อ. นิธิ เอียวศรีวงศ์/ Walden Bello/ Michael Klare/ Machiavelli/ Andrew Bacevich อืม ตอนนี้นึกไม่ค่อยออกกระมัง .. มาเรื่อย ๆ ไป ๆ มา ๆ
นึกออกว่าตก Gramsci สุดที่รักไปอีกคน กรี๊ดดด ถูกพระเจ้าลงโทษแน่ ๆ
39. ศิลปินคนโปรด
--- Clementine/ Laura Pausini/ Sophie Ellis Baxtor แต่หลัง ๆ ก็ชอบว่า เอ้อ ต้องฟังคนนี้ร้องเฉย ๆ ไม่ได้ติดตามข่าวคราวอะไรนอกจากเรื่องเพลง หรือประมาณว่า แค่ฟังเพลงเฉย ๆ

40. ดาราคนโปรด
--- ถ้าเปลี่ยนเป็นนักเขียนคนโปรดได้ จะได้ Anne Bishop คนเขียวเรื่องแฟนตาซีแนวโหด ชอบสำนวน แล้วก็ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วดี สะใจเวลาเห็นพวกตัวร้ายรับกรรมแบบรับกรรม ฮ่า! เป็นพวกใจร้ายแล้ว

41. ส่วนใหญ่จะตื่นเต้นที่สุดเวลาต้องทำอะไร
--- ไม่ชอบทำอะไรที่ต้องแข่งขัน แล้วก็เร่งกับเวลา แต่หลัง ๆ บางทีก็สนุกดี

42. สเป็กคนรู้ใจ
--- IQ ดี EQ เด่น -ยังกับคำขวัญโรงเรียน หรือจะบอกว่า ความรู้คู่คุณธรรมก็ได้!
อันนั้นเป็นหลัก ... แล้วก็มีข้อรอง ๆ ต่อ ๆ มาอีกเป็นหางว่าว

43. ดอกไม้ที่บอกถึงความเป็นตัวเรา
--- ใบไม้มากกว่า ไม่ค่อยชอบดอกไม้ ยกเว้นพวกสีแปลก ๆ หรือไม่ก็มัมสีขาว แต่นั่นก็ดูไม่ใช่ตัวเองอีกนั่นแหละ ถ้าไม่คิดอะไรมาก รู้สึกว่าตัวเองเป็นทานตะวันดี แบบร่าเริง เติบโต หรือรู้สึกไปเองก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ อยากเป็นใบซันนาดูแบบไม่ต้องทำอะไรก็เก๋ได้ในตัวเอง (ฟังดูแปลก ๆ !)

44. ถ้าวันแห่งความรักไม่ใช่วันที่ 14 กพ. อยากให้เป็นวันอะไร
--- ทุกวัน – ให้รักกัน และเผื่อแผ่กันให้มาก ๆ กับคนรอบข้าง

45. เปรียบความรักเป็น
--- แรงบันดาลใจ – เคยคิดเล่น ๆ ว่า “I love being in love, it makes one a better person.” ถ้ารักใครก็อยากทำตัวให้ดีกว่าที่เป็นอยู่แหละ

46. ถ้าเป็นชาย 1 วัน
--- ได้มากกว่าวันนึงไหม? ทำสิ่งที่การเป็นผู้หญิงทำไม่ได้ หรือไม่ควรทำ


47. เรื่องที่ทำให้ต้องเสียน้ำตา
--- หลายเรื่อง แต่แพ้เรื่องคนแก่เดียวดายกับสัตว์รอเจ้าของมาก แค่คิดก็น้ำตาท่วมเป็นทะเล

48. ถ้าโลกแตกจะทำอะไร
--- ไม่ทำ – ไหน ๆ ก็ตายพร้อมกันทุกคน หรือไม่แน่ก็ให้คนที่รักมาจับมือกันเป็นวงกลม แล้วตายด้วยกันมั้ง? หรือไม่ก็พยายามไม่ตาย


49. อยากพูดอะไรมากที่สุดตอนนี้
--- ยาวดีแฮะ ที่ตอบไปก็ยาวด้วย จะมีใครอ่านไหวไหมเนี่ย ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นเสียด้วย จริง ๆ กะว่าจะเลี่ยง ๆ บางข้อแล้ว กลัวคนอ่านรู้จักเราดีขึ้น ฮ่า! แล้วก็จริง ๆ ชอบเล่นอะไรแบบนี้นะเนี่ย ก็เลยสนุกดี ยกเว้นกลัวคนอ่านรู้เรื่องแล้วกลัว ฮ่า ฮ่า

50. ส่งต่อให้ใคร
อืม 1. แพนด้ามหาภัย
2. DropAtearInMyWineGlass
3. Brownie point
* แต่ทั้งนี้จะทำหรือไม่ทำก็ได้นะคะ เพรามันยาว และใช้เวลามาก หรือจะเลือกทำเป็นบางข้อก็ไม่ว่ากัน :D :D :D

Monday, February 05, 2007

บ้า SpellForce อีกแล้ว

และแล้วมันก็กลับมาใหม่ ความบ้าที่เกิดระหว่างการเล่นเกม เล่น เล่น เล่น … เล่นมันเข้าไป ... เล่นกันให้ตายไปข้างนึง... เล่น เล่น เล่น

ก็ว่าจะไม่เล่นเกมแล้วเชียว แต่ก็ดันบังเอิญไปเจอ SpellForce 2 เกมที่รักเกินข้ามใจได้ ก็เลยต้องเอากลับมาเล่น แล้วก็เพราะชีวิตยังมีสิ่งต้องทำก็เลย เล่นบ้าง พักบ้าง ไม่รีบไม่ร้อน เล่นมาเรื่อย ๆ ครั้งละด่านบ้าง ครั้งละครึ่งด่านบ้าง แยกสร้างยูนิตกับไปตี แต่แล้ว อาทิตย์ก่อนโน้นดูแผนที่ก็นึกว่าตาฝาด เพราะเล่น ๆ ไปพบว่าเหลืออีกสามด่านเท่านั้น โอ แม่เจ้า คราวนี้ใครมาว่าอย่างไรก็ฉุดไม่อยู่แล้ว ขอเล่น เล่นสถานเดียว! ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ก็เล่นมาราธอนไม่ได้สนใจอะไร แล้วก็ได้น็อคเกมสมใจ ถึงแม้จะไม่มีฉากจบระทึกใจ แล้วก็ไม่มีอะไรทำหลังเล่นจบก็เถอะ

ว่าแต่ว่า หลังจากนั้นก็ทำให้รู้ว่าเป็นพวกบ้า SpellForce จริง ๆ นะ เพราะว่าจะไปเล่นเกมอะไร ก็ไม่สนุก ไม่เร้าใจ ถูกใจเหมือนเกมนี้ แล้วที่ร้ายก็คือ เพราะว่ายังติดอยากอยู่ในโลก SpellForce ต่อไปก็ไปหาเกมบ้าบอมาเล่น (ช่วงเดือนนี้ซื้อจะอาทิตย์ละเกมแล้ว) แล้วก็ได้แต่ซื้อ ซื้อ เสาะแสวงหาเกมที่จะทำให้ปิติอิ่มเอมเหมือน SpellForce เสียด้วย แล้วก็พบว่าจะไปเล่นเกมอะไร ก็ไม่สนุก ไม่เร้าใจ ถูกใจเหมือนเกมนี้ combination RPG และ RPG ลงตัวถูกใจถูกอารมณ์เกินจะกล่าว ... ถึงแม้ต้องบอกว่าภาคนี้จะมีน้องเอล์ฟที่รักมาน้อยไปหน่อยก็ตาม แล้วก็เหมือนว่าการดำเนินเรื่อง เนื้อเรื่องจะเน้นความเป็น RPG มากกว่า RTS กว่าภาคก่อน (จำได้ว่าไม่ได้ทำอะไรเลย มัวแต่เก็บทรัพยากร ปลูกสิ่งก่อสร้าง แล้วก็สร้างยูนิต – ภาคนี้แทบจะไม่ต้องเก็บ เพราะมี pre มาแล้ว ทั้งของ ทั้งคน แล้วก็สร้างน้อยด้วย) แต่ก็ชอบอยู่ดี และชอบมาก ๆ เสียด้วย

ตอนนี้ก็รอลุ้นภาคเสริมอยู่ โอ้ โอ้ ออกมาซะดี Dragon Skins อยากเล่นๆๆๆๆๆ

ปล. ไอ้นี่เหมือนเขียน diary มากกว่านะเนี่ย

Thursday, July 27, 2006

อ่านการ์ตูนกันเถอะ?

(ถ้ากลัวว่าเรื่องนี้จะเข้าข่ายพูดไปไร้สาระ ขอให้พิจารณาดูตอนท้ายของเรื่อง ซึ่งเกิดจากมิ้งในโหมดวิชาการออกโรงประจำการ!)

ตอนเด็ก ๆ อิฉันเริ่มอ่านการ์ตูนก็ด้วยเหตุที่มีอะไรอยู่ในบ้านก็ไปขุดมาอ่านนั่นแหละค่ะ และเมื่อมีคนในบ้านซื้อการ์ตูนมา จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เอามาอ่าน แต่ก็นะ ต้องแอบอ่านอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ ลับหลังคนซื้อก็เพราะหนูไปขโมยเค้ามาอ่านนี่คะ

เรื่องสมัยเด็ก ๆ จึงเป็นเรื่องตั้งแต่ปี 70 และ 80 จำได้ว่าการ์ตูนช่วงนั้นจะเป็นเล่มบาง ๆ ราคาเจ็ดบาทอยู่เลย (หรือถูกกว่านั้นก็จำไม่ได้ ^^”) อย่างคอบร้า ไอกับมาโกโต้ หน้ากากเสือ แล้วก็อะไรอีกก็ไม่รู้ น๊านนานเกินกว่าเด็กสี่ห้าขวบจะจำไหว และเพราะลูกพี่ลูกน้องอีกคนอ่านการ์ตูนผู้หญิง หนูก็เลยได้อ่านเรื่องอย่างเอเลี่ยนสตรีท ไซเฟอร์ นัยน์ตาเธอสีม่วง อสูรน้อยกระซิบรัก จอร์จี้ที่รักไปด้วย อ๊ะ .. อีกเรื่องที่ขาดไม่ได้ นักรักโลกมายานี่แหละ อ่านมาตั้งแต่เล่มละเจ็ดบาทสิบบาทจริง ๆ

มาเริ่มซื้อการ์ตูนเองแรก ๆ ก็โดราเอมอนเลย ใครมันช่างคิดเอาการ์ตูนมือสองมาเลหลังขายหน้าโรงเรียนเด็กประถมกันวะ ค่าขนมวันละสิบบาทจะต้องถูกเก็บไปห้าบาทเพื่อโดราเอมอนหนึ่งเล่มทุกวัน แล้วหลังจากนั้น The Talent ของมิตรไมตรีก็กลายเป็นของซื้อเป็นชิ้นเป็นอันทุกอาทิตย์ขึ้น มา อ่านมันตั้งแต่ดรากอนบอล เซนต์เซย่า ซิตี้ฮันเตอร์ รันม่า ดรากอนเควส ฯลฯ (เหมือนจะเรียงลำดับตามในเล่มอย่างไรชอบกล) จำได้ว่ามันออกวันพุธ แต่ว่าร้านแถวบ้าน ๆ มันจะเอามาขายวันพฤหัสฯ แล้วอิฉันซึ่งไม่เคยเข็ดหลาบก็จะไปเก้อตั้งแต่วันพุธทุกที

พอเริ่มโต การซื้อการ์ตูนก็เยอะขึ้นเป็นเงาตามตัวเพื่อคอยดูดทรัพย์ในกระเป๋า วันอาทิตย์จะกลายเป็นวันใช้เงินเพื่อการ์ตูน จุดมุ่งหมายปลายทางก็คือ เดอะมอลล์รามฯ ในสมัยที่ยังรุ่งเรือง มีขายมันทุกร้านจริง ๆ ตั้งแต่ร้านของวิบูลย์กิจเอง แล้วก็หลายร้านอีกมากมายที่จะให้ได้ซื้อทั้งสยามปอร์ต พริ้นติ้ง (สันเหลืองตัวอักษรชมพู/ขาว) หมึกจีน ยอดธิดา บลา... บลา ... บลา... ยังดีนะที่เมื่อก่อนราคายังไม่ใจร้ายใจดำถึงปัจจุบัน ไม่งั้นก็คงจะได้ล้มละลายมาตั้งแต่เด็กเป็นแน่

ขึ้นมัธยม โอ... การ์ตูนผู้หญิงเริ่มมามีบทบาทกับชีวิตมากขึ้น โอ.. ก็หนูเป็นเด็กผู้หญิงนี่คะ แต่ขณะที่เพื่อนสาว ๆ ของหนูอ่านมันแค่การ์ตูนผู้หญิง หนูก็ยังคงเมามันมัวเมากับการอ่านการ์ตูนผู้ชายไปด้วย แล้วก็กลายเป็นว่าเริ่มอ่านมันดะทุกอย่างเลยทีนี้ แต่ทว่านะคะ ... เรื่องไหนหวานแหววกิ๊บก๊าบเกินไป หนูก็ยังอ่านไม่ได้จริง ๆ อย่าง Oh my darling! และ Sailor Moon เป็นต้น แค่รู้เรื่องก็อยากจะกรี๊ดดดด ก็นะคะ ชีวิตหนูถูก socialised ด้วยการ์ตูนเด็กผู้ชายมาตลอดนี่นา แต่ถึงกระนั้นก็ขอหนูออกตัวหน่อยเถอะว่า ถึงชั้นจะอ่านเรื่องหวานแหววตะแหน่วตะแหน่วววว...ววไม่ได้ แต่ชั้นน่ะ อ่านการ์ตูนมาตั้งแต่พวกหล่อนทั้งหลายยังไม่รู้จักการ์ตูนนะยะ

อ่านมาตั้งแต่การ์ตูนยังไร้ลิขสิทธิ์จนมามีลิขสิทธิ์ ช่วงไหนที่ทำงานหรือเรียนหนักมาก ๆ ก็มีการ์ตูนช่วยต่อชีวิต มีอยู่ช่วงหนึ่งซึ่งอ่านการ์ตูนเยอะ ก็จะเป็นว่าซื้อ Viva วันจันทร์ วันพุธ Weekly วันพฤหัส Boom วันศุกร์ C-Kids กลายเป็นว่าวันอังคารเป็นวันหงอยที่ห่อเหี่ยวที่สุดเพราะไร้การ์ตูนอ่านกันไป อย่างไรก็ตาม สิ่งมีชีวิตน้ำจืดไม่อาจอยู่น้ำเค็มได้อย่างไร มิ้งกับการ์ตูนผู้หญิงก็ฉันนั้น แล้วเดี๊ยนก็กลับมาอ่านการ์ตูนผู้ชายเต็มรูปแบบอีกแล้วนั่นแหละ

อ่านไม่อ่านอย่างไรไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ตอนเรียน แล้วคุยกับเพื่อนญี่ปุ่นและเกาหลี เฮีย ๆ ทั้งหลายก็ต้องถึงกับอึ้งงงงไปเมื่อพบว่า Thai girl อย่างหนูอ่านมากระจุยยยยกระจายยยจริง ๆ พูดเรื่องอะไรไปก็รู้หมด (แถมยังไปคุยเรื่องมังกรหยกกับเพื่อนไต้หวันต่อได้อีกนะค้า โอ โอ) และที่สำคัญ ขณะที่คุณพี่ญี่ปุ่นของมิ้งหยุดอ่านการ์ตูนไปแล้วหลังใกล้ยุค 90 นั้นมิ้งก็ยังคงอ่านต่อไป จนในที่สุดเมื่อคุยกันเรื่อง Berserk นารุโตะ ฮันเตอร์ฮันเตอร์ ฯลฯ ก็มีแค่พี่แจ๊ปที่งงไม่รู้เรื่องอะไรกันนี่อยู่คนเดียว

ทุกครั้งที่กลับมาบ้าน ก็อย่าได้หวังเลยว่าจะห่างหายจากการ์ตูนเพื่อทำรายงานหรือกิจการงานกุศลใด ๆ ได้ น้องชายซึ่งชอบการ์ตูนเหมือนกันก็จะเก็บการ์ตูนที่อ่านด้วยกันอย่าง Boom หรือเรื่องที่เป็นเล่ม ๆ ไม่ว่าจะเป็นหุ่นเชิดฯ โคโค่เต็มพิกัดฯ One Piece ฯลฯ นับล้านเรื่องไว้รอท่า จัดไว้อย่างดีเรียงเล่มให้เรียบร้อย และเมื่ออีมิ้งได้กลับถึงบ้าน รื้อของ สุขีกับที่บ้านแล้ว แทนที่ยามดึกจะรีบ ๆ นอนให้หาย jetlag ก็ไม่ กลับอ่านการ์ตูนอย่างเก็บกดไปเรื่อย ๆ และวันต่อ ๆ มาก็กลายเป็นวันตามล่าการ์ตูนเรื่องที่น้องไม่ได้ซื้อเพราะเราอ่านอยู่คนเดียวมาเก็บต่อไปนั้นแหละ

(ยังมีต่ออีกยาว)

Sunday, June 25, 2006

ฝันร้ายหมายเลขสี่สิบแปด ... และการจับแพะชนแกะ

วันก่อนนี้อิฉันต้องตื่นเช้ากว่าปกติเจ้าค่ะ เพราะมีงานสำคัญที่จะต้องทำ แล้วก็เพราะความหวาดหวั่นว่าจะไม่ตื่นอย่างไรมิทราบได้ ก็เลยตื่นมาก่อนเวลาที่จะตื่นจริงชั่วโมงกว่า ๆ ... ถ้าเป็นคนธรรมดา ก็อาจจะตื่นขึ้นมาลุกขึ้นมาอาบน้ำไปทำงานแล้วก็ได้ แต่บังเอิญ หนูเป็นพวกติดเตียงขี้เกียจ ขี้เซาพิเศษชนิดเป็นคอมโบ้งูแมวเซาตอนง่วงพับและก็งูเหลือมป่าหลังกินวัวไปสามตัวเจ็ดตัวเช่นนี้ หนูจะทำอย่างไรได้ ถ้าไม่กลับไปนอนต่อคะ?

แล้วก็นั่นแหละค่ะ มาแล้ว มาแล้ว พอกลับไปนอนก็เกิด “ความฝันประหลาดพิสดารนัมเบอร์สี่สิบแปด” ขึ้นมา ... อิฉันฝันว่าเกิดอาเพศอะไรก็มิอาจทราบได้ - ตามลักษณะอาเพศที่ดี (ดีที่แปลว่า typical ไม่ได้ดีเพราะแปลว่า “ดี” จริง ๆ – คืออยู่ดี ๆ (ที่แปลว่า อยู่เฉยๆ ไม่ได้แปลว่า อยู่แบบดี ๆ แล้วจะเกิดแน่นอน) มันก็เกิดขึ้นมาในวันดีคืนดี เอ๊ยย.. วันซวยคืนร้ายของเรา

นั่นก็คือ กรี๊ดดด!! ในฝันนั้น น้ำดื่มน้ำใช้ น้ำในบ่อ ในบึง ในหนอง ในคลอง ทั้งหมดทั้งสิ้นล้วนกลายเป็นยางเหนียว ๆ หมดค่ะ แล้วที่สำคัญ ก็คือ ... พอน้ำกลายเป็นไอ้ยางบ้า ๆ นี่ ก็จะหายใจเอาอากาศตรงนั้นเข้าไปไม่ได้ด้วยเช่นกัน ดังนั้น ก็เลยต้องหอบผ้าหอบผ่อน เอาท่านแมวทั้งหลายกระเตงใส่รถ และก็หนีไปสถานที่ทดลองโครงการพระราชดำริทางภาคเหนือ ของในหลวง

แล้วก็เป็นการหนีแบบคณะเดินทาง ใน Lord of The Ring ม๊ากมากกค่ะ คือ รื่นเริงทัศนาจรไปเรื่อย ไม่ได้ตระหนักเล๊ยว่ากำลังหอบแมวหนีตาย หรือว่าต้องเร่งรีบติดจรวดกันปานไหน เพราะแม้จะถึงขนาดกรีดไปเคาะประตูบ้านเรียกป้าที่อยู่ใกล้ ๆ กันให้หนีไปด้วยก็ตามที ยังมีการพักเล่นน้ำ พักทำกับข้าว แล้วก็พักอะไรต่อมิอะไรตามรายทางไปเป็นจุด ๆ เหมือนไม่ได้ทราบซึ้งและซาบซึ้งเลยว่าอันตรายกำลังซิ่งมอไซด์ delivery สุดด่วนมาหาเราที่กำลังคลานกระดึ๊บ ๆ ไป

และแล้วเพราะมัวแต่ไปเรื่อย ๆ ไปช้า ๆ เราก็หนีไปดอยอ่างขางไม่ทัน (อาจจะงง ๆ ว่าดิฉันพิมพ์มั่วไป แต่ที่บอกว่าดอยอ่างขางนี่ถูกแล้วล่ะ ทำไมในตอนจบในฝัน มันกลายเป็นดอยอ่างขางไปได้ก็ไม่รู้) ตอนนี้น้ำเปิดจากก๊อกข้างตัวเรา กลายเป็นยางเหนียว ๆ ไปหมดแล้ว แล้วเราก็หายใจเอาอากาศที่อยู่ตรงน้ำนั้นเข้าไปด้วยยย!


... โฮโฮ หนีไม่ทันแล้ว ...


แล้วก็ตื่นพอดี ยังมีอารมณ์หนีตายที่ทำให้ปวดหัว แล้วก็แขนซ้ายชาไปซีกหนึ่งอยู่เลย – ซึ่งก็ได้พบว่า คุณหนูบุ้งกี๋กำลังเอาตัวทั้งตัวของเธอทับแขนจนขยับไม่ได้อยู่พอดี อันนี้ ฝันร้ายเกิดขึ้นเพราะยายแมวกี้หรือเปล่าหนอ

แต่ก็นั่นแหละ อันนี้ ในฝันก็ไม่ได้บอกด้วยว่า หายใจเข้าไปแล้วจะเป็นอย่างไร หรือว่าถ้าไม่มีน้ำใช้เป็นแค่ยางเหนียว ๆ แล้วจะเป็นอย่างไรต่อ เพราะในฝัน บางคนก็หนี บางคนก็ไม่รู้เรื่อง เพราะยังมีเด็ก ๆ เอาไม้นั่งกวนยางสนุกสนานอยู่เลย คือมีคนที่ตระหนัก และก็ไม่ตระหนัก ที่สำคัญก็คือ มีคนที่ตระหนก และก็ไม่ตระหนก แต่พวกหนูน่ะเหรอคะ ก็แค่กลัวจัดถึงขั้นอพยพไปแล้วเรียบร้อย ….

แล้วที่สำคัญกว่าการเป็นยางเหนียว ๆ ก็คือ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นดอยอ่างขางที่จะกลายเป็นสถานที่ลี้ภัย มานั่งนึก ๆ ดู .. เอ หรือจะเป็นเพราะหนังสือที่อ่านก่อนนอนคะ? หนูอ่านเรื่องหนังสือวิชาการฝรั่งที่พูดเรื่องระบบโลกไปเรื่อย ๆ แล้วก็เปลี่ยนเป็นล้างสมองด้วยการ์ตูนแนว RPG ก่อนนอนหนอ ....

เอ เอ๊ะ อ๊ะ หรือว่า หรือว่า ไอ้ยางเหนียว ๆ นั้นจะตีความได้หมายถึงทุนนิยมโลกที่กำลังคืบคลานมาดูดกลืนเรา และก็มีทั้งคนที่รู้ ไม่รู้ และการหายใจเอาไอ้อากาศที่อยู่กับยางผีสิงเหนียว ๆ เข้าไปก็คือการยอมรับทุนนิยม ยอมให้ทุนนิยมมาอยู่ร่วมกับชีวิต ครอบงำชีวิต เป็นนายชีวิต และทางเดียวที่จะแก้ได้ สำหรับประชาชนชาวไทยก็คือ การกลับไปสู่แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงของพระเจ้าอยู่หัว ถึงตีความเป็นสัญลักษณ์ในฝันได้ด้วยโครงการพระราชดำริทางภาคเหนือ ซึ่งต่อมากลายเป็นดอยอ่างขางกันหนอ? ตีความไปได้แบบมั่วซั่วมาก ๆ แต่ก็เพราะเป็นอีมิ้งวิปลาสนั่นเอง

แต่เอ .... ปกติจิตนิวรณ์ อันคือเหตุที่เอาจิตไปผูกกับเรื่องราวแล้วเอามาฝันก็ไม่เกิดกับหนูนี่คะ?

อย่างไรก็ตาม มีคนบอกว่า ตำราทำนายฝันไหน ๆ ก็ตีความไม่ได้ความประหลาดเป็นอย่างนี้แน่ เฉพาะเรื่องที่ฝันก็ประหลาดพอแล้ว การตีความยิ่งพิลึกเข้าไปใหญ่ - ก็บอกแล้วนี่นา ว่าเป็นการจับแพะชนแกะตามแบบฉบับของมิ้งน่ะ!

Sunday, April 02, 2006

มิ้งกิทัวร์: ภาคเลยไปเลย (2)

คำต้องเตือน: ไม่เคยเขียนเรื่องยาวหลายตอนที่เกี่ยวกับไปไหนได้จบสักทีนะเจ้าคะ เท่าที่จำได้ก็ปาไปสี่ซ้าห้าเรื่องแล้ว (หลักฐานพบได้ใน blogpost) คนที่คิดว่าจะแต่งเรื่องนี้แล้วได้อ่านจนจบ ก็ขอให้คิดใหม่ หรือไม่ก็ชวนกันภาวนาอ้อนวอนของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้มาดลใจหนูด้วยนะคะ

หลังจากที่มิ้งวิ่งหน้าเริ่ดไปซื้อของในร้านขายของในปั๊มแล้ว เมื่อได้เริ่มเห็นของกินก็เริ่มเกิดความรู้และความเข้าใจว่า “หนู-หิว-จัง-เลย” ขึ้นมา แน่ล่ะสิคะ เพราะการกระหืดกระหอบกลับบ้านทำให้ขาดมื้ออาหารกลางวันไปอย่างที่ควรจะเป็น แล้วพวกที่ใส่ใจให้ major concern ของตัวเองคือ อาหารอย่างมิ้งจะทนได้เหรอคะ? ..... ไม่ได้ ไม่ได้ เด็ดขาด!! กินอะไรดีล่ะ? แง๊ แล้วร้านของแสนจะเป็นโชว์ห่วยนี่ก็มีแต่อะไรก็ไม่รู้เสียด้วย
.....ทางด้านซ้าย เลย์ ก๊อบก๊อบ คอนเน่ ….
.........ตรงกลาง น้ำทิพย์ น้ำฝรั่งมาลี กระทิงแดง........
แล้วก็มี คุ๊กกี้สิงคโปร์ ข้าวตังหมูหยอง อยู่อีกด้าน ……………
โอ ฉันอยากได้อะไรคาว ๆ นี่คะ ปลาหมึกสควิดดี้ไหมครับพี่? น้องที่เห็นป้ากรีดบ้าอยู่กับตัวเองส่งเสียงมา คงคาวพอได้อยู่ ... เอ่อ ก็จริงนะคะ คุณน้อง แต่พี่อยากอะไรค๊าวคาวแบบที่เป็นชิ้นเป็นอันนี่คะ ฮือฮือ ..... แล้วเมื่อกี้ตอนอยู่ที่ปั๊มเจทอันเต็มไปด้วยไส้กรอก ซาลาเปา ข้าวผัด ป้าก็มัวแต่อิ่มบุญกับซีดี แง๊ .......... ตอนนี้รู้แล้ว่าอิ่มใจกับอิ่มท้องเป็นคนละเรื่องกันจริง ๆ ด้วย

ซาละเปาอยู่หนายยย .... ขนมจีบก็ด๊ายยย... หรือข้าวกระเพราไปเลยก็จะดีมาก .. เสียงจิตใต้สำสึกมิ้งกำลังโหยหอนโหยหวนสุดขีด

ในที่สุด ก็เลย ต้องปล่อยเลยตามเลย กลับไปที่ทางเลือกสุดท้ายกันตาย มาม่า/ไวไวคัพ! โอ ต้องบอกว่ามิ้งเนี่ยไม่ได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจริงจังมาเป็นหลายปีแล้ว และก็กลายเป็นลัทธิห่างไกลบะหมี่ฯ นี้แล้วเสียด้วย แต่ก็นะ ไม่มีทางเลือกนี่คะ

อยากกินเส้นหมี่ขาวที่สุด แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ก็เลยถึงกับออกปากบอกพระบิดาที่เดินมาดูของบ้างว่าให้ช่วยกันหา แล้วคุณน้องคนเดิมที่ได้ยินประโยครีเควสขอร้องก็ช่วยมีส่วนร่วมในกิจการของตระกูลเราโดยการบอกว่า ไม่มีเส้นหมี่ครับพี่ .... กะ กะ กรี๊ด เหมือนสายฟ้าฟาดใส่ แต่เพราะอีมิ้งเป็นสัตว์ที่ปรับตัวกับกระแสโลกได้เก่งเหมือนจิ้งจกป่า (เก่งกว่าจิ้งจกบ้าน) ก็เลยกินเส้นมาม่าก็ได้วะ แต่เอ เอารสหมูสับหรือต้มยำกุ้งดีนะ?

อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้กินรสหมูสับ ซึ่งเกิดมาไม่เค๊ยไม่เคยกิน (เพราะจืดดดไป กินเป็นแต่ต้มยำ ... ตอนเด็ก ๆ หนูเอาแม๊กกี้ กะปิ คนอร์ก้อน รวมไปถึงน้ำตาลปี๊บกินเล่นมาแล้วนะคะ อย่าได้ดูถูกกันเชียววว!) มาลองกิน ... ขึ้นรถไป โซ๊ยมาม่าไป แล้วก็นึกอะไรแปลก ๆ (และโง่) ขึ้นมาได้ ก็เลยถามแม่ไปว่า แม่ รสอะไรผงชูรสจัดกว่ากันน่ะ แม่ซึ่งเห็นมาม่าคัพในมืออีกมิ้งก็รีบตอบมาว่า สงสัยจะรสหมูสับ อ้าว อ้าว คุณแม่ที่เคารพขา แล้วอิฉันก็ซดมาม่าค้างกันไป และแม่ซึ่งเห็นและแอบสะใจไปแล้วก็เอ่ยปากมาอีกว่าจริง ๆ ก็พอ ๆ กันนั่นแหละ

เอาแล้ว! เอาแล้ว! โมโนโซเดียม แอล-กูตาเมต (Monosodium L-Glutamate – เพิ่มวงเล็บภาษาอังกฤษเลียนแบบงานวิชาการซะ คนจะได้นึกว่าเรื่องของเราวิชาการจ๋า และมีสาระน่าเลื่อมใส อิอิ) เล่นงานเจ้าค่ะ ปากชา ลิ้นชา เหงือกชา ช่วยด้วยยยย ... แล้วพ่อก็ส่งส้มมาให้ในทันใด ก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเพราะห่วงใยใส่ใจลูกสาวสุดที่รักมากอย่างรุนแรงเป็นพิเศษ หรือว่ากลัวมันจะแหกกระเชอกรีดร้องไปมากกว่านี้ แต่ก็นั่นแหละ น้องส้มมาช่วยชีวิต แล้วเราก็รอดชีวิตต่อไป

หลังจากนั้น ทำอะไรดีคะ ภาพครอบครัวสุขสันต์แบบกิ๊บแผงยังดำเนินต่อไป ฟังคุณป๋าและอาเจ๊คุยบ้าง มีส่วนร่วมด้วยบ้างไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง ......

จนกระทั่ง มิ้งตัดสินใจได้ว่า ไม่มีอะไรทำ นอนดีกว่า ... หรือมิ้งก็ไม่แน่ใจว่ามิ้งตัดสินใจจริง ๆ หรือว่าผีงูเหลือมสิงก็ไม่รู้ ยิ่งช่วงนั้นวิ่งผ่านป่าด้วย นั่นสินะ บุคคลกระตือรือร้นอย่างดิฉันจะนอนหนืดได้อย่างไรถ้าไม่ใช่เพราะผีงูเหลือมสิงน่ะ งูเหลือมสิงแน่ ๆ ยิ่งถ้ามันตายตอนตัดถนนมันอาจจะเฮี้ยนมากจนมีอิทธิพลเหนือคนจิตอ่อนอย่างหนูก็ได้ ใครจะไปรู้คะ

นั่นแหละ ก็เลยปีนกลับไปที่เบาะหลัง แล้วก็เปิดถุงเครื่องนอนหยิบหมอนกอด ผ้าห่ม ถุงเท้า ที่ปิดตา และเสื้อหนาวขึ้นมา จัดแจงแต่งตัวใหม่แล้วก็เอาหมอนใบใหญ่ (หมอนหนุนประจำจากที่นอนที่บ้าน) มาวางให้เรียบร้อยสวยงาม แล้วก็เอนตัวนอนเหยียดยาวแนวขวาง (เห็นไหม ผีงูเหลือมสิงแหละ!) ห่มผ้า ปิดตา แล้วก็หลับไป

เอ พอมาเล่าก็ดูอึ้ง ๆ ว่าถุงเครื่องนอนป้ามีครบทุกอย่างยิ่งกว่าช็อปแผนกเครื่องนอนในเซ็นทรัลผ
สมกับเดอะมอลล์และโรบินสันแล้วนะเนี่ย อ๊ะ ไม่สิ เพราะขาดหมอนข้างไป เอาเป็นน้อง ๆ ห้างเหล่านี้ก็แล้วกัน ตอนที่จัดกระเป๋าน่ะ อะไรก็ลืมได้ ยกเว้นถุงเครื่องนอนนะคะ ... ตอนที่บอกแม่ก่อนขึ้นรถว่า อ๊ะ เอาถุงเครื่องนอนมิ้งขึ้นไปหรือยังคะ แม่ถึงกับทำหน้างงแล้วบอกว่า เรานอนโรงแรมกันนะ เอาอะไรไปด้วยอีก .... แต่แหมม ก็ถุงเครื่องนอนหนูเอาไว้ยังชีพบนรถระหว่างเดินทางไกลนี่คะ คุณแม่ขา...

(จบตอนที่ 2 แล้วก็ยังไม่จบซะที – เล่าแค่กินมาม่าก็ปาไปครึ่งหน้าแบบที มันคงจะคืบหน้าจนจบได้ง่าย ๆ หรอก ^^”)

Wednesday, March 29, 2006

มิ้งกิทัวร์: ภาคเลยไปเลย (1)

และแล้ว ขณะที่กำลังทำงานอยู่อย่างขะมักเขม้น พระมาร (ดา) ที่รักและเคารพของเราก็ได้โทรเข้ามือถือมาว่า จะต้องไปจังหวัดเลย และดิฉันก็จะต้องไปด้วย ขอให้คุณลูกขาตรงดิ่งจากที่ทำงานกลับบ้านมาในบัดดล เดชะบุญที่ช่วงนั้นไม่มีงานการใด ๆ ค้างอยู่ ก็เลยรีบเคลียร์งานที่กำลังทำอยู่ ก่อนจะพุ่งตัวดิ่งไปหาหัวหน้า แล้วก็บอกว่าหนูขอลา ... โอ โอ น่ากลัวมาก ๆ หลังจากนั้น ไม่ถึงชั่วโมงก็ได้กระหืดกระหอบมาถึงบ้าน

โอ ไม่เคยเก็บกระเป๋าเร็วเท่านี้มาก่อน หยิบเสื้อมาแล้วก็โยน ๆ ลงในกระเป๋า แล้วก็หันไปทำอย่างเดียวกันกับของใช้ในห้องน้ำทั้งหลาย ....สบู่ มีแล้ว! ยาสีฟัน มีแล้ว! แปรงสีฟัน ยาสระผม ครีมล้างหน้า สครับ โลชั่น ฯลฯ ......... เช็ค ครบ! หยิบหนังสือติดมือได้แล้วก็รีบ ๆ เปลี่ยนชุดกระโดดขึ้นรถไป โอ ถ้ามาจับเวลาจะมีรางวัลเก็บของเร็วดีเด่นใด ๆ ให้หนูไหมคะ

รถตู้คันใหญ่ประกอบไปด้วยคุณป๋า พระมาร (ดา) และอิฉัน ดังนั้น จะมานั่งรวมฝูง เอ๊ยย รวมกลุ่มทำไม มิ้งนั้นก็เลยแยกไปนั่งข้างหลังแล้วพยายามทำตัววิชาการอ่านหนังสือมีสาระตั้งแต่ที่ออกรถ แต่ก็นะคะ พวกไร้สาระมันจะทำตัวมีสาระได้นานสักเท่าไหร่กัน ผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาที หนูก็ต้องเลิกอ่าน เพราะว่า อ่านหนังสือแล้วเริ่มจะเมารถ (หรือว่าจะเมาความรู้ก็ไม่แน่ใจ) แต่อ๊ะ นั่งไปเรื่อย ๆ มันก็เบื่อ พอดูวิวสองข้างทางได้สักพักก็เริ่มเบื่อ ถึงกับขอข้ามไปนั่งกับบุพการีทั้งสองแทน แน่ล่ะ .... ภาพที่ออกมาเป็นครอบครัวสุขสันต์สุขแสนเหลือจะกล่าว นั่งติดกันเป็นแผงทั้ง ๆ ที่มีที่เหลืออีกครึ่งรถแบบนี้

แล้วก็แอบฟังพ่อกับแม่คุยกันไปพลาง คุยกับพ่อกับแม่ไปพลาง ระหว่างทางแวะเข้าห้องน้ำ ณ ปั๊มเจท แถววังน้อย มาตาปีย์ซึ่งกำลังงงใกล้จะหลับก็ได้เดินลงไปล้างหน้า แล้วเมื่อเดินออกมาก็ประสบพบพักตร์เด็กผู้ชายวัยรุ่นที่เข้ามาปะทะตัว หะแรก เราก็คิดว่าน้องเค้ามาขอรับบริจาคโลง ก็ยิ่งใกล้จะหลับแบบนี้ สมองจะไปทำงานได้อย่างไรคะ คุณขา ... อย่างไรก็ตาม น้องเค้ามาขายซีดีของวงใต้ดินต่างหาก ป้าซึ่งกำลังงง ๆ และไม่มีเงินติดตัว แต่ก็อยากจะสนับสนุนเด็ก ก็เลยบอกไปอย่างหน้าไม่อาย ..แม้แต่น้อย.. และจริงใจจริงจังมากว่า พี่ไม่มีเงินค่ะน้อง รอก่อนนะคะ .... แต่อ๊ะ คุณแม่สุดเลิ๊บบเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี อีมิ้งก็ .... แม่ขา ขอร้อยนึง ..... ต่อหน้าเด็กทันที

แม่หยิบมาให้อย่างงุนงงสงสัย แต่เพราะความอยากได้ของในร้านจิฟฟี่มีมากกว่า ก็เลยเก็บความงวยงงและให้ลูกสาวสุดที่รักไปซื้อของตามประสงค์มาให้ที เมื่ออีมิ้งซื้อของห้อแรดกลับมาแล้วก็ เจอคุณน้องคนเดิมอยู่ที่เดิม แล้วคุณน้องก็โค้งทำท่าขอบคุณ ซาบซึ้งประทับใจจนป้าแก่น้ำตาและใจอ่อนอย่างอิฉันร่ำ ๆ จะซื้อซีดีแผ่นที่สอง-สาม-สี่-และห้าต่อไป

บุพการีทั้งสองกำลังลั้ลลาอยู่ที่ร้านกาแฟถัดออกไป แล้วหน้าร้านก็มีคุณน้องอีกคนนั่งขายซีดีอีกเช่นกัน โอ น้อง ๆ คะ ดักมันทุกจุดเลยใช่ไหมคะ ... นั่นแหละ พี่มิ้งน้ำใจงามไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ว่าเข้าไปในร้าน แล้วก็แกะซีดีมาดู อ๊ะ มองเห็นด้วยหางตาว่าคุณน้องคนที่สองก็กำลังทำท่าปลาบปลื้มที่ซื้อซีดีไป ประมาณอารมณ์เมื่อเราเดินออกมาจากร้าน คุณน้องคนที่สองก็โค้ง โค้ง โค้ง ละล่ำละลั่กขอบคุณพี่มิ้งอีกคน เอ... หรือป้าจะซื้อซีดีอีกสิบแผ่นดีวะ?

เมื่อที่รถ เราก็พร้อมจะออกเดินทางต่อไป และเดี๊ยนก็หยิบซีดีมาดูอีกครั้ง น้องคนแรกบอกว่า เพลงประมาณ Big Ass และอะไรอีกสักวง แต่ก็นะ เพราะกำลังจะหลับ ประกอบกับไม่ใส่ใจมาก ซื้อมาเพราะช่วยซื้อ ก็เลยจำไม่ได้ แต่นั่นแหละ แม่บอกว่า น้องคนขายบอกกับแม่ว่า มิ้งเพิ่งซื้อเค้าเป็นคนแรก และเค้าก็เพิ่งขายได้แผ่นแรกวันนี้ โอ ......... หมดคำพูดมาก ๆ ฮือฮือ

พระบิดาหยิบเอาซีดีไปดู แล้วก็เจอสิ่งที่มิ้งไม่ได้เห็นมาก่อน ก็คือ ที่ข้างล่างของปกด้านหลัง เขียนตัวเล็ก ๆ ไว้ประมาณว่า

“…………. กลุ่มนักสู้ทางดนตรีกลุ่มนี้ล้มลุกคลุกคลานบนถนนดนตรีมากว่า 10 ปี โดย .. ไม่ประสบความสำเร็จ ... แต่เพราะความรักดนตรีก็เลย ไม่มีคำว่า ยอมแพ้ และจนบัดนี้ก็ยังล้มเหลว เพราะขาดโอกาส ………..”

แง๊บบ แง๊บบ ตอนแรกคุณป๋าเอาไปอ่านออกเสียง เราถึงกับนึกว่าล้อเล่นเป็นมุขไป ใครจะนึกว่าจริ ง ๆ เล่าคะ โอ โฮโฮ......... หมดคำพูดมาก ๆ อีกรอบ

อยากจะฝากบอกว่า สู้ต่อไปไอ้มดแดงเสียจริง

หลังจากนั้น ก็เล่นอะไรก็ไม่รู้ หลับ ๆ ตื่น ๆ ไปเรื่อยย แล้วรู้ตัวอีกที พระมาร (ดา) ก็กำลังแวะปั๊มอีกแล้ว ซึ่ง อีมิ้งก็รีบไปเล่นกับน้องหมาอัลเซเชี่ยนตัวบะเอ๊กที่เล่นอยู่ที่สนามหญ้า แล้วพอบอกว่าจะมาร้านขนม น้องหมาก็วิ่งนำไปก่อน พอแซวหมาน้อยว่าจะไปขายของเหรอคะ ก็ได้คำถามเมื่อเห็นเด็กที่อยู่กับหมาหน้าเริ่ดกลับไปที่ร้านก่อนเพื่อน โอ คุณน้องเป็นคนขายของนี่เอง

(มีต่อ — ยังไม่จบง่าย ๆ หรอกค่า)

Tuesday, January 24, 2006

Under the Spell

Under the Spell

*** เขียนมานานแล้ว ตั้งแต่ผู้ใหญ่กระทรวงวัฒนธรรมออกมาบ่นเรื่องนี้ แล้วก็เขียนไม่จบจนกระทั่งวันนี้เนี่ยแหละ สาบานได้ว่าเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น ***


เห็นเด็ก ๆ เล่นเกม แล้วมีผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งหลายออกมาแตกตื่น ตระหนก และ ตกใจว่า อนาคตของชาติกำลังหลงผิดสู่ด้านมืดดดดดด แล้วก็ให้ชวนสะท้อนใจ .... ทั้งนี้และทั้งนั้น ไม่ได้คิดว่าเด็กไม่ดีหรอกนะคะ แต่เป็นเพราว่า –เพราะว่า –เพราะว่า ป้าก็ติดเกมเช่นเดียวกัน!!!!แล้วจะให้ไปว่าเด็กมันได้อย่างไร ขนาดอิฉัน จบโทมาแล้ว การงานก็มีทำ แต่เมื่อใดก็เถอะได้เล่นเกม เมื่อนั้น สติ ก็จะลดเหลือเพียง สมอง (หรือจะแค่ไขสันหลังก็ไม่ทราบได้) สั่งงานให้เล่น เล่น และเล่น อย่างเดียวเท่านั้น … ขนาดโตกว่า มีวุฒิภาวะความรับผิดชอบ และความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมากกว่านะเจ้าคะ

แต่ก็นั่นแหละ เพราะอิฉันรู้ตัวดี และดีมาก ว่าการเล่มเกมนั้น irresistible ไม่สามารถต้านทานได้มากเพียงไร ถึงได้ไม่พยายามซื้อเกมใหม่ ๆ มาเล่น ขอแค่ได้ดูชายตามองแว๊บ ๆ เห็นแค่โครงเรื่อง แล้วก็กราฟฟิคสวย ๆ ก็ชื่นใจแล้ว มีความสุข โดยเฉพาะเมื่อได้จินตนการว่าวันหนึ่งจะเล่นให้หนำใจ

ฟังดูป้าน่าสงสารไหมคะที่มีความสุขอยู่กับความฝันลม ๆ แล้ง ๆ? น่าสงสารป้า เด็ก ๆ อาจพูด แต่เบื้องหลังน่ะเหรอคะ มันก็มีบ้างที่ป้าจะข่มใจและข่มอารมณ์อยากกไม่อยู่ พุ่งตัวไปหาเกมที่อยากได้เหมือนกัน

อันว่าอิฉันนั้นชอบเล่มเกมแนวสร้าง ๆ และวางแผนมาก ไม่ว่าจะเป็น Sims สวนสนุก โรงพยาบาล ร้านอาหาร หรือแม้แต่ สวนสัตว์ รวมไปถึง Caesar/ Zeus/ Romance of Three Kingdoms และอื่น ๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ เกม RTS (Real Time Strategy) ที่ผสมกับการใช้เวทย์มนต์ใดก็ตามที่หลงมาก็อย่าได้คิดว่าจะรอดเงื้อมมือไปได้เลย อย่าง Populous 2 (ที่ตามมาตั้งแต่ยังเป็นเครื่องแฟมิคอม)/ Black and White/ Age of Mythology โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เกมต้องห้ามของนังมิ้ง SpellForce เกินห้ามใจซึ่งเป็นทั้ง RPG (Role Playing Game) ผสมกับ RTS

Spell Force: The Order of the Dawn แค่ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่า จะ force ให้เราอยู่ under the spell on and in to that spell กันขนาดไหน ยิ่งช่วงนั้นกำลังอยู่ในระหว่างเปลี่ยนงาน และว่างอยู่พอดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เวลานอนและเวลากินสลับสับสนหายไปเพื่อเป็นเวลาเล่มเกม สิ่งแรกที่ทำตอนตื่นหลังอาบน้ำแล้วก็คือ มาเล่นเกมเนี่ยแหละ บางทีก็เปิดเกมทิ้งเอาไว้ระหว่างไปนอนเพื่อเก็บเลเวลก็มี ... ก็นะ ทุกครั้งที่เข้าไปในเกม การได้ยินเสียงอินโทรก็ทำให้จิตใจเต้นระทึกตึกตักได้ด้วยความสุข แล้วก็ขอได้เล่น ๆๆ ได้ใช้เวทย์มนต์ที่รักก็ทำให้ปลดปล่อยจินตนาการดิบออกมาอย่างเต็มที่ ช่วงนั้นจำได้เลยว่า units แต่ละตัวพูดว่าอะไร โดยเฉพาะจากกลุ่ม elves สุดที่รัก “Like the wind.” “Your wish is my command.” “Whatever the rune desires.” โอ แล้วก็อื่น ๆ อีกมากมายเพื่อเป็นการตอบรับคำสั่งการของเรา

ไม่อยากไปไหน ไม่อยากทำอะไร ขอแค่ได้เล่นเกมเป็นพอ จำได้ว่า เพราะต้องไปต่างจังหวัดกับแม่หลายวัน ก็ถึงกับไม่นอนก่อนเดินทาง เพราะจะได้ใช้เวลาคืนนั้น เพื่อให้ได้ผ่านด่านที่กำลังเล่นไป แล้วก็ ...ไม่ต้องสงสัย ... อีกประการหนึ่งก็คือขอให้ได้เล่นเกมตุนไว้เพื่อไม่ให้ลงแดงระหว่างเดินทาง ผลน่ะหรือคะ? ได้นอนไปประมาณเกือบสองชั่วโมงตอนจะเช้า แล้วพอแม่มาปลุกก็อยู่ในระหว่างความฝันและความจริง จนถึงขั้นถามแม่ว่า แม่ขา แม่จะใช้ไฟหรือน้ำแข็งฆ่ามันดี ... สาบานได้ว่าพูดไปจริง ๆ

เพราะตัวบริษัทพัฒนาเกมเป็นออสเตรีย เลยทำให้ตัวแผ่น extension ไม่มีขายในเมืองไทยหรือในอังกฤษ จำได้ว่ากระวนกระวายอยากได้ขนาดไหน ถึงขั้นวางแผนว่าจะให้เพื่อนที่กำลังเดินทางไปเรียนที่ฝรั่งเศสซื้อให้เลย แล้วพอมีคนบอกว่าที่ร้านประจำที่มาบุญครองนั้น อิมพอร์ตเอาแผ่นเสริมเข้ามา ก็ใช้เวลาเย็นวันนั้นแหละพุ่งตัวไปเพื่อที่จะคว้าแผ่นเกมที่รักและรอคอยมาให้ได้ ... แผ่นเสริมที่ราคาพันกว่าบาท! แพงกว่าแผ่นจริงอีก!! โอ ไม่รู้จะสมเพชตัวเองหรือชื่นชมในความมุ่งมั่นที่จ่ายเงินไปแล้วอีกหลายวันกว่าจะรู้ตัวว่าราคาเท่าไหร่ดี

ก็นั่นแหละ หลังจากนั้น พอเริ่มงานใหม่ กลับมาสู่ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบอีกครั้ง (หรือจะพูดว่า กลับมา”สู้”ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบอีกครั้งดีก็ไม่รู้) เราก็กลับมาสู่ชีวิตปกติที่อุทิศให้งาน และใช้เวลาว่างแค่ในส่วนหนึ่งของวันหยุดสำหรับการเล่นเกมต่อไปได้ แล้วก็รู้จักการแบ่งเวลาอย่างถูกต้องเพื่อชีวิตที่ดีกว่าได้อีกครั้ง .... ดังนั้น ป้าขา พ่อแม่พี่น้อง อย่าไปห้ามเล๊ยว่าเด็กมันจะเล่นเกม มาช่วยกันคิดว่าจะสอนให้เด็กแบ่งเวลาอย่างไรจะดีกว่า การเล่นเกมไม่ได้แย่อย่างเดียวเสมอไปนะคะ นอกจากฝึกให้เด็กรู้จักคิด โดยเฉพาะและพัฒนาทักษะการประสานความสัมพันธ์ระหว่างการสั่งการของสมองและการเคลื่อนไหวของมือแล้ว เกมก็พัฒนาความสามารถทางภาษาของเด็กได้ อืมม .. ลืมไปกำลังจะเข้าโหมดวิชาการแล้ว สรุปอีกประการแล้วจบก็แล้วกัน อย่างน้อย เด็กก็ได้ปลดปล่อยตัวเองล่ะน่า ป้า!!

ปล. ภาคสองจะออกแล้ว โอ ไม่อยากจะคิด ! @#$$%^&

Friday, December 09, 2005

มิ้งกิทัวร์ ณ พม่า (ตอนสี่)


(มีหลายคนจิกให้ต่อเรื่องพม่าให้จบเสียที แล้วเค้าก็อ้างอาถรรพ์การเขียนเรื่องเที่ยวหลายตอนจบ ไม่เคยจบ ซึ่งอันว่าตัวดิฉันก็ตระหนักว่ามีอยู่จริง และก็พยายามจะทำลายอาถรรพ์นั้นให้ได้ในครั้งนี้ ดังนั้น เมื่อได้ยินเสียงบ่นหนาหูของเหล่า infidel มากขึ้นเรื่อย ๆ บทที่ 4 ก็เลยมาได้ไวกว่าปกติเช่นนี้ – แม้จะไม่เร็วอย่างอัตราวัดของคนปกติก็ตามที)

หนูนั้นก็ก้าวตามลุงพม่า Ronny ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงพระวันเสาร์ แล้วลุงแกก็สะกิดคนที่ดูแลองค์พระให้ออกมา เพื่อที่จะให้ดิฉันนั้นเข้าไปรดน้ำและสักการะองค์พระ โอ ลุงขา ป๋ามาก ๆ แล้วนอกจากลุงแกจะมายืนดูอยู่ข้างหลังเพื่อคุมเข้มแล้ว พี่คนดูแลก็มายืนประกบอยู่อีกด้านเสียด้วย วีไอผีสุด ผี ผี ผี จริง ๆ พอรดน้ำสักการะพระเสร็จกำลังจะรดน้ำสักการะรูปปั้นเทวดาผู้ดูแลองค์พระ ลุงแกก็เพิ่งบอกมาว่า ต้องใช้มือขวานะ อย่าใช้มือซ้าย อ้าวๆๆๆ ลุงขา ก็หนูถนัดซ้าย มันก็ต้องชินมือซ้ายเป็นธรรมดา ว่าแต่ว่า ลุงคะ ทีหลังจะบอกก็รอให้เสร็จไปเลยสิ นี่เพิ่งแค่นมัสการพระเสร็จเอง ไม่รอเสร็จเลยทีเดียวล่ะคะ (พาลสุด ๆ กู - แต่ว่าอันนี้คิดในใจน่ะ ไม่ได้พูดอะไรออกไป)

หลังจากนั้น ลุงก็พาเดินกลับไปรวมกับคณะอีกครั้ง แล้วเราก็ไปตีระฆังใหญ่กัน ซึ่งอยากจะบอกว่า ลุงแกได้ปวารณาตัวเป็นไกด์ประจำตัวหนูไปแล้ว อย่างเช่นก่อนหน้านี้ ไปไหว้พระ ลุงแกก็ นี่นะ องค์นี้ศักดิ์สิทธิมาก แต่ขอได้อย่างเดียวเท่านั้นนะ ซึ่งหมายถึงมาตาปีย์นั้นไม่ต้องรอพึ่งพาไกด์คณะผู้ซึ่งบรรยายรวมใด ๆ ให้คณะใหญ่ฟังเลยเลย พอไกด์คณะพูดอะไร ดิฉันก็เป็นประมาณว่า อ๊ะ อ๋อ อ๋อ ... ลุง Ronny เพิ่งเล่าไปเอง อานิสงค์อย่างหนึ่งก็คือ สามารถทำให้เล่าต่อให้คนในคณะฟังได้ ก็เลยมีคนมองว่า มตป นั้น โซป๋า รู้ลึก รู้ ดี ทีวีพูลกันไป

วน ๆ เวียน ๆ รอบมหาเจดีย์ชเดากองกันครบรอบ แล้วเราก็ได้ฤกษ์ลงลิฟท์กลับสู่โลกปกติกันเสียที แต่จะบอกว่า ไม่ชอบทางลิฟท์เล๊ย ถ้าเป็นทางบันไดเลื่อนระหว่างทางขึ้นก็ได้ลั้นลา ลัลล้า ซื้อพวงมาลัยดอกไม้ ไม่ว่าจะเป็นมะลิ มหาหงษ์ และอื่น ๆ ช่อมะกอก ฉัตร และอื่น ๆ เกินจะเจียระนัยได้หมดไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละ งวดที่แล้วมา ซื้อๆๆๆๆ และซื้อ ๆๆๆ ตัวอิฉันเองก็เป็นพวกบ้าซื้อ อยู่แล้ว โดยเฉพาะเมื่อมากับพระมาร (ดา) และเหล่าป้า ๆ ก็ยิ่ง ซื้อ ๆๆ และยกกำลังซื้อกันไปใหญ่ ชนิดที่ว่าหอบกันพะรุงพะรังบ้าบอไป อ๊ะ ... หรือจะเป็นว่า คราวที่แล้วได้ซื้อจนสามารถเหลือเผื่อแผ่มาถึงครั้งนี้ได้คะ แต่ก็นั่นแหละ ถ้านายที่รักยิ่งของมิ้งได้ผ่านทางบันไดหรรษานั้น ก็คงจะได้ซื้อกระจุยยิ่งกว่ากระจุยอีกรอบแน่ ๆ คงถึงขั้นทุกคนทั้งคณะได้พะรุงพะรังกันไป

หลังจากนั้น เราก็ไปสถานทูตไทยเพื่อพบปะหารือ และทานอาหารกลางวันกัน ซึ่งตึกนั้นสวย สวยมากก ๆ มากจนทำให้มิ้งใช้เวลาที่มี แอบถ่ายรูปอย่างเมามัว และลุ่มหลง ชนิดที่ว่า อายมาก ๆ เพราะมีผู้ใหญ่ที่ร่วมคณะกันแอบขำ แต่ก็ทำไงได้ หนูชอบนี่คะ เป็นบ้านแบบ colonial เพดานสูง แล้วก็หน้าต่างบานใหญ่ ๆ ให้แสงแดดสะท้อนเข้ามาได้ ซึ่งมีมุมหนึ่งเหมาะแก่การจิบ high tea มาก มาก มาก มากถึงกับอยากไปซื้อ scone แล้วมากอดแข้งกอดขาคนที่สถานทูตตรงนั้นเพื่อให้หนูได้นั่งดื่มด่ำละเลียดชา earl grey อยู่เลยทีเดียว แต่ก็นั่นแหละ ถ่ายรูปไว้ก็มีความสุขแล้ว

อย่างไรก็ตาม แอบได้ยินมาว่า ข้างๆ ตัวตึกสถานทูตมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่ง ..............................

ซึ่งอะไรดีล่ะ เหอเหอเหอ ....
.
.
.
คาดการณ์ไว้อย่างไรคะ มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเล่าให้ฟังว่า หลายคนฝันเห็นคนออกมาจากต้นไม้นั้นบ่อย ๆ แล้วก็มีคนเห็นว่าเค้าขอให้สร้างชิงช้าผูกไว้ให้กับต้นไม้ด้วย ซึ่งพอไปดูก็เห็นมีชิงช้าจริง ๆ ท่านผู้ใหญ่ยังเล่าต่อไปอีกว่า ล่าสุด มีคนมาโพสต์ใหม่ เห็นต้นไม้นั้นแล้วก็เด็ดดอกไม้มาประดับไว้ที่โต๊ะ โดยไม่คิดอะไร (และไม่รู้อะไรด้วย!) แล้วผู้ใหญ่ท่านนั้นกับคนอื่น ๆ ที่อยู่มาก่อนก็บอกอะไรไม่ทัน กว่าจะรู้ ดอกไม้ก็มาอยู่บนโต๊ะ หลังจากนั้น ก็ไม่สบายไปหลายวัน จนกว่าจะไปขอขมากับต้นไม้

กลับมากรุงเทพฯ คุยกับผู้รู้อินไซด์ เธอคนนี้บอกว่า บ้านหลังนี้เดิมเป็นครอบครัวชาวอังกฤษที่เข้ามาช่วงอังกฤษปกครอง แล้วลูกสาวก็ไม่สบาย เสียชีวิตในบ้านหลังนี้ แล้วปัจจุบัน ก็ยังอยู่ที่นั่น โดยจุดที่ให้สร้างชิงช้าให้ก็เป็นจุดที่เมื่อก่อน สาวน้อยของบ้านชอบมานั่งเล่น

กิกิกิ เรื่องจริงหรือมิ้งอำดีน้า????????

เอาล่ะ หลังจากนั้น เราก็ได้เดินทางไปดูย่านของเก่ากัน อยากได้อะไรล่ะ ตู้ หีบไม้ นาฬิกา เครื่องเล่นแผ่นเสียง จาน เรามีทุกอย่างที่ท่านต้องการเลยนะจ๊ะ ชาวเราก็วนเวียนเวียนวนกันอยู่กระจายไปตามร้าน ตัวมิ้งเอง แม้จะชอบของเก่าที่เต็มไปด้วยเรื่องราวขนาดไหน แต่จะให้ซื้อเองก็คงไปไม่รอด ไม่รู้จักของมากพอ แล้วก็ไม่รู้ราคาเสียด้วย ถ้าซื้อมาอาจจะโง่ถูกหลอกต้มหมูไปเสียเปล่า ๆ ดังนั้น ก็จะใช้เวลาว่างที่มีด้วยการถ่ายรูป และสำรวจดูแต่ละชีวิตในคณะดู-ต่อของอย่างสบายใจ … ลั้นลา ลั้นลา
(ต่อ)

Tuesday, December 06, 2005

มิ้งกิทัวร์ ณ พม่า (ตอนสาม)


นั่นแหละ ร้องเพลงกันไป สนุกสนานบันเทิงใจ แบบไม่สนใจเครื่องดื่มก็ได้ ชาวคณะร้องเพลงฝรั่งมังค่ายุคเก่ากันอย่างเมามัน แล้วพอท้าย ๆ ก็เปลี่ยนไปร้องเพลงไทยยุคเก่า (เช่นกัน) จะบอกว่า ขณะนี้อิฉันก็เปลี่ยนจากเด็กเสิร์ฟน้ำ-เก็บโต๊ะมาเป็นเด็กหาเพลงและกดเพลงไปเสียแล้ว

“อ๊ะ เอาเพลงนี้ด้วย eternal flame น่ะ 4522”
“ค่ะ 522 นะคะ”
“รักเอย ๆๆ เปิดสิ มีไหม”
“ได้ค่ะ ๆๆ รักเอยนะคะ .. เอาใครร้องดีคะ .. ได้ค่ะ”
“เชียงรายรำลึก 4822”
“อะไรนะคะ ... 4822 เหรอคะ ได้ค่ะ”
ฯลฯ

เหตุการณ์เป็นเช่นนี้จนดึกดื่น ตอนที่เราลงมาใหม่ ๆ คงประมาณ 5 ทุ่มได้ แต่บัดนี้มันปาเข้าไปตีหนึ่งแล้วค่ะท่านขา พรุ่งนี้เราต้องตื่นแต่เช้ากันนะคะ ... นักร้องทั้งหลายยังจับไมค์ร้องเพลงกันอย่างเมามัน จะได้กลับเข้าห้องเหรอคะ พี่ ๆ ของหนูลืมตัวไปแบบนี้ นั่นแล ร้องต่อสิคะ .... สักพัก พนักงานผู้มีความสามารถทางด้านภาษาอังกฤษของเราก็เดินมาด้วยท่าทางนอบน้อมและเกรงใจมาก เพื่อที่จะบอกว่า ท่าน ๆ ขะรับ เราจะปิดบริการแล้วนะขะรับ แล้วไม้ซีกอย่างเขาจะมางัดไม้ซุงอย่างพวกเราได้ละหรือ โน๊ โน โน ท่านผู้ใหญ่และเหล่านักร้องก็พากันประสานเสียงว่า ขอเวลาต่ออีกหน่อย อย่าเพิ่งเปิดเลย ฮือฮือ โฮ อันมาตาปีย์นั้นลุ้นมาก ๆ ให้กลับ ๆ ไปที่ห้องกันเสียทีเพราะมาตาปีย์เริ่มง่วงงง ดังนั้นก็เลยเศร้าไปเล็กน้อย และก็เลยออกมาในรูปแบบที่เก็บกด เช่นว่า เมื่อท่านผู้ใหญ่เดินหายลับไปจากห้องคาราโอเกะโอ้เยล้าลาเมื่อใด หนูก็จะรีบนอนเหยียดยาวที่โซฟาอย่างหมดสภาพ แต่เมื่อใดที่ท่านกลับมา หนูก็จะรีบดีดตัวยิ่งกว่าสปริงมานั่งหน้าระริกระรี้ energy ทะลุขีด เหตุการณ์ดำเนินไปเช่นนี้เป็นระยะ ๆ และแล้วพนักงานชาวพม่าคนเดิมก็กลับมาพร้อมพวกพ้อง เมื่อเห็นว่าไม่สามารถจะต่อเวลาใด ๆ ได้อีกแล้ว ในที่สุด นักร้องเสียงทองทั้งหลายก็จำใจลุกขึ้นและเดินกลับห้อง

โอ้ แม่เจ้า ......... เมื่อเดินออกมานั้น ดิส-สะ-โก้-เทค-ก้าได้แปรสภาพเป็นรกร้างไปเสียแล้ว ไฟปิดมืดสนิท และสาว ๆ กุ๊ก ๆ ทั้งหลายก็หลีกลี้หนีหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ร้างรกเรื้อเท่านั้นยังไม่พอ หนุ่มนักเสิร์ฟชาวพม่าอีกคนกำลังถือกุญแจเตรียมล็อคประตูอยู่ โอ... ให้มันได้ขนาดนี้เลยค่ะ คุณขา

ระหว่างทางเดินขึ้นมาบนห้อง ท่านผู้ใหญ่ก็บอกว่า เนี่ย สงสัยเค้ากลัวเราจะร้องเพลงกันหมดวันนี้เนอะ ดี ๆๆๆ เก็บอีกครึ่งไว้ร้องพรุ่งนี้กันนะ โอ กรี๊ดดด ทู บี คอนทินิว ทูมอโร่เหรอค้า???? แล้วขึ้นมาบนห้อง เห็นพี่ร่วมห้องนอนอย่างมีความสุขก็ให้อิจฉาเป็นอันมาก ไม่น่าบ้าไปลัลล้าเลยกู อาบน้ำ แล้วล้มตัวลงนอนก็ตีสองพอดี ฮือฮือ

รุ่งเช้า ตื่นมากินข้าว แล้วเราก็ได้ฤกษ์เดินทางไปนมัสการเจดีย์ชเวดากองกัน ซึ่งสำหรับมิ้งเองถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการมาพม่าคราวนี้เลย จริงอยู่ที่จะเคยมาไหว้ที่นี่แล้ว แต่ความงดงามและความยิ่งใหญ่ของเจดีย์เองก็ดึงดูดให้กลับมาอยู่เรื่อยไป ที่สำคัญ ต้องบอกว่าที่นี่น่ะ ศักดิ์สิทธิมาก ๆ นะเจ้าคะ ชนิดที่ว่า โซ ศักดิ์สิทธิ ขออะไรได้อย่างนั้น แถมยังเร็วพลันทันด้วย เด็กที่เต็มไปด้วยตัณหา (ในแง่ที่แปลว่า ความต้องการ greed น่ะ แบบทางพระไงคะ) อย่างอีมิ้งจะอดใจได้เหรอคะ ทุกท่าน ใช่ไหมล่ะคะ

พอไปขึ้น เนื่องจากเป็นคณะผู้ใหญ๊ผู้ใหญ่ เราจึงมีคณะต้อนรับและคณะชาวเจดีย์ชเวดากองหนึ่งกองทัพยักษ์มาดูแล โอ ชนิดที่ว่า ไม่ต้องห่วงค่ะ ขณะที่มาตาปีย์กำลังกราบพระ ไหว้รูป เอาเงินหยอดตู้ แล้วก็อื่น ๆ หลุดหลงไปจากคณะกี่ครั้งกี่คราก็กลับไปตามไปเจอถูก ... ก็ไม่ต้องอาศัยอะไรมาก ดูแค่ตรงที่มีคนเยอะ ๆ เหมือนขบวนแห่ก็ใช้ได้แล้ว แต่ก็นั่นแหละ ก็ต้องบอกว่า ขนาดมาแล้วสองครั้งก็ยังอดใจไม่ได้กับความงดงามอลังการของชเวดากองจริง ๆ หยุดดู หยุดชื่นชม และหยุดถ่ายรูปจนไม่รู้ว่าหลุดหลงจากคณะไปไม่รู้กี่เพลา

แล้วที่รู้สึกอึ้งปนขำมาก ๆ ก็คือ มิ้งได้เจอกับมัคคุเทศก์ชาวพม่าหนึ่งคน ซึ่งตอนแรกมิ้งเจอกันกับคุณลุงหน้าพระ แล้วลุงแกก็บอกให้กราบพระตรงนี้ แล้วก็ขอพรได้อย่างหนึ่ง หลังจากนั้น เราก็คุย ๆ กันไป ความเป็นเด็กมิงมิง (ศัพท์ใหม่จากทริปคราวนี้ มิงมิงมาจาก mingle – เพราะความที่ลั้นลากับเขาไปทั่ว พี่ร่วมห้องก็เลยเลือกว่า น้องมิ้ง mingle ก่อนจะเป็นมิงมิงในภายหลัง) ของหนูก็ทำให้หนูนั้นคุยคลุกคลีตีโมงกับเขาไปเรื่อย ๆ โดยคิดว่า พี่แกเป็นคนพม่าเฟรนลี่ที่พูดอังกฤษได้ มากกว่าจะสำนึกรู้ว่าลุงแกเป็นมัคคุเทศก์ประจำชเวดากองที่มาต้อนรับคณะด้วยเช่นกัน กว่าจะรู้ก็เป็นตอนที่ เอ๊ะ หลงไปจากคณะเมื่อใด กลับมา ทำไมแกยังอยู่แถว ๆ คณะวะ ในที่สุด คุยแล้วก็รู้ว่า อ๋ออ แกเป็นใครอย่างไรสักที และแล้ว ใครสักคนในคณะก็กำลังสรงน้ำพระประจำวันเกิด ลุง Ronny (คุยจนรู้ชื่อแซ่กันเลยไงคะ) ก็เอ่ยเอื้อนวจี ถามมาตาปีย์ว่า แล้วเกิดวันไหนล่ะ … วันเสาร์ค่ะ ... อ๋อ งั้นเลยมาแล้วนี่ .... ไอ้เราก็นึกว่า ลุงแกจะปล่อยเลยตามเลย พาเดินไปพร้อมต่อไป แต่ไม่ค่ะ สุดยอด มัคคุเทศก์จริง ๆ

“Please come with me.” ลุงแกรีบบอก แล้วเราสองชีวิตก็ก้าว ๆ ฉับ ๆ กันไป

(มีต่อ)

Thursday, November 24, 2005

มิ้งกิทัวร์ ณ พม่า (ตอนสอง)



เมื่อส่งนายที่ห้องแล้วก็กลับลงมาที่ล็อบบี้อีกครั้ง ปรากฏว่าผู้ใหญ่ในคณะอีกคน อยากไปดูเมืองเวลากลางคืน แต่ไป ๆ มา ๆ ด้วยความที่อยู่กันเฉพาะแก๊งค์กรุงเทพฯ ไม่มีคนพื้นที่อยู่ด้วยเลย เราจึงลงเอยอย่างจับพลัดจับพลูไปนั่งที่ชั้นใต้ดินของโรงแรมกัน โอ ดิส-สะ-โก้-เทคของพม่าแอบน่าตื่นตาตื่นใจนะนี่ คือเปิดเพลงตู๊มต๊ามชนิดที่ถ้ามากับเพื่อนกันเอง และไม่คิดอะไรก็ไปเต้น ๆๆๆ ได้เลย แต่บังเอิญว่า หนูนั้นมากับนาย และก็พี่ที่ทำงานหลายคน แค่คุณพี่รู้ว่าหนูกินเหล้า ”อย่างไร” ก็รันทดพอดูแล้ว อย่าให้ลามไปถึงการเต้นระบำรำฟ้อนอีกเลย แต่เพราะเพลงมันดังม๊ากมาก แล้วไอ้ลานเริงระบำนั่นก็เต็มไปด้วยหนู ๆ พนักงานโรงแรมที่ใส่กระโปรงสั้นชะเวิ๊กชะว๊ากเต้นลืมโลกกันอยู่ (แต่เป็นกุ๊กไก่ผีดิสโก้หรือเปล่า สายข่าวยังไม่ยืนยัน) ยืนนิ่งกันอยู่ที่โต๊ะริมลานแดนซิ่งซึ่งพนักงานพาไป แล้วก็ต่างมองหน้ากันสักพักเหมือนจะคิดในใจว่า “จะนั่งจริง ๆ เหรอเนี่ยยย” แล้วก็เหมือนสวรรค์โปรด พนักงานบอกเราว่า มีห้องคาราโอเกะ “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อย่ารอช้าเลยเจ้า พาไปในบันดลเทิด” เสียงในใจและเสียงที่ดังออกมาจากปากทุกคนประสานกันได้เช่นนี้

และแล้ว อยู่ตัวอีกเราก็ได้นั่งจุมปุ๊กอยู่ในห้องคาราโอเกะแล้ว แล้วบริกรหนุ่มชาวพม่า 2 คนก็พยายามรับออเดอร์เรากันอยู่ โอ อย่าได้ดูถูกประเทศนี้และโรงแรมนี้นะจ๊ะ ได้ข่าวว่าหุ้นส่วนเป็นคนไทยด้วย ดังนั้น การรับออเดอร์ก็ใช้ปาล์มประหนึ่งอยู่ในเอ็มเคสุกี้ แต่ก็นะ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การใช้ปาล์มรับออเดอร์แต่อย่างไร แต่เป็น ....... การสื่อสารกัน!!!! ถูกต้องแล้วค่ะ พนักงานที่รักของเรานั้นพูดอังกฤษได้น้อยมาก ถึงพูดไม่ได้เลย แล้วเราก็พูดพม่าไม่ได้ด้วย ตัวมาตาปีย์เอง พูด สวัสดี กับขอบคุณและนับเลข 1-10 ภาษาพม่าได้ fluent ไหลลื่นเป็นเจ้าของภาษาได้ขนาดนี้ จะช่วยให้สั่งของได้ไหมคะ คุณขา? ไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ได้ประโยชน์อะไรใด ๆ เลยด้วย ดังนั้น หลังจากได้อ้าปากสั่งออเดอร์นั้นแล้ว พนักงานก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กพร้อมกับรีบร้อนถอยทัพกลับไปไม่เป็นขบวน ระหว่างที่กำลังงง ๆ ว่า อ้าว แล้วฉันก็ทำอย่างไรต่อ ก็ปรากฏหน่วยกล้าตายคนใหม่หนึ่งหน่วยขึ้นมา โอ แล้วเขาก็พูดภาษาปะกิดได้ อิฉัน ซึ่งปรากฏว่านั่งอยู่ริม และใกล้กับหน่วยกล้าตายซึ่งมาใหม่ที่สุด ก็กลายเป็นหน่วยหน้าของฝ่ายไทยเพื่อกระทำการที่เรียกว่าสั่งอาหารและเครื่องดื่มไป

“Well, rum and coke for that gentleman, please.”
“Yes.”
“And for that lady, Tequila Sunrise, please.”
“Yes.”
“That gentleman would like to have juice. Orange juice would be great for him.”
“Yes.”

อย่างไรก็ตาม อีมิ้งก็ยังเป็นอีมิ้ง อยากสั่งอะไรเก๋ ๆ ดังที่บอกว่า ได้เห็นเมนู cocktails ของล๊อบบี้แล้วยังอยากกินๆ ก็เลยขอสั่งตามเมนูข้างบนสักหน่อย
“Then Royal Lake Special for me ค่า.”

จากรูปการ เราได้สั่งเครื่องดื่มไป 4 แก้ว แล้วใช่ไหมคะ ดังที่ได้รายงานแล้วว่าอยู่ใกล้ชายหนุ่มนักรับออร์เดอร์ของเรา เมื่อชะโงกหน้าไปดู ก็เห็นเขาคนนั้นสุมหัวถกเถียงกับกองหลังอีกคนอยู่ แต่ว่าหน้าปาล์มนั่นยังไร้ชื่อเครื่องดื่มใด ๆ ขีดเขียนอยู่ อ้าว แล้วที่ yes yes และ yes กับฉันไปล่ะคะ ในบัดดล มาตาปีย์ก็ได้เกิดพุทธิปัญญาอย่างประเสริฐขึ้นมา ใช่แล้ว เขาพูดอังกฤษได้ แต่ก็คือ with such a limitation นั่นเอง

ไม่ได้แล้ว คุณมิ้งก็ต้องปรับเปลี่ยนนโยบายเสียใหม่ modification, simplication is what we need. เราไม่ควรสั่งอะไรอลังการณ์มาก ง่าย ๆ ขำ ๆ จากเมนูไปเลยดีกว่า และแล้ว เมื่อเปลี่ยนวิธี ก็ดูเหมือนว่าการโต้แย้งของคนพม่าจะถึงข้อยุติ เขาได้เริ่มจารจรดชื่อเครื่องดื่มเราเข้าไปแล้ว เย้ๆๆๆ ดีใจเป็นที่สุด แล้วหลังจากส่งเครื่องดื่มได้ครบคน ก็ถึงเวลาสั่งของแกล้มเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาอะไรดีคะ คุยกันแล้วก็เออ เม็ดมะม่วงหิมพานต์ และก็มันทอดก็แล้วกัน ง่ายดี
มตป: “Then can we also have cashew nuts?”
บ๋อย: “Sure, sure.”
มตป: “And fried potato, please."

”เอ้ย ไม่เอา ไม่เอา French fries. เอา chips” ท่านผู้ใหญ่ผู้นำคณะตะโกนบอกมา
“อ้ะ ค่ะ ได้ค่ะ” หันไปรับออเดอร์แล้ว มาตาปีย์ก็หันไปหาคุณบริการพม่าแทน “Sorry. We have changed our mind. Chips instead of fried potato then, please.” แต่เพราะคุณพม่ายึดหลัก fait accompli ทำแล้วต้องทำเลย ห้ามเปลี่ยนแปลง เธอก็เลยยังย้ำอยู่ว่า fried potato, right? Right? Right? อยู่ตลอด อยากจะบอกว่า Wrong โว๊ยย ถึงดูว่าถึงขั้นที่ท่านผู้ใหญ่ทนไม่ไหว ต้องบอกไปว่า No fried potato. We only want Chips. แล้วเค้าสองคนมีมาด้วยกันก็โต้เถียงกันสักพัก ก่อนที่หนุ่มที่พูดอังกิดได้จะบอกว่า yes, yes, yes แล้วเดินหายลับออกไป

นึกใช่ไหมคะว่า ทุกอย่างลงตัวเรียบร้อยงดงาม ไม่เลยค่ะ พี่อีกคนเดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็เดินกลับมาเล่าว่า เค้าทั้งหลาย หมู่หนุ่มบริการยังคงโต้เถียงตบตีกันอยู่หน้าห้อง โอ มายด์ หนูและคณะจะได้รับเครื่องดื่มใด ๆ ไหนคะ แต่ก็นั่นแหละ คณะก็เริ่มร้องเพลงอย่างมันเมาแล้ว

ไม่ต้องห่วงค่ะ มีเพลงอังกฤษ ไทย จีน นอกเหนือไปจากพม่า แล้วคณะก็ร้องๆๆ กันอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน แต่เพราะมิ้งน่ะ ไม่ร้องคาราโอเกะ กว่าจะรู้ตัวก็กลายเป็นนางทาส มีหน้าที่เติมเหล้า เช็คโต๊ะ รินน้ำ เก็บจาน และอื่น ๆ ไปเสียแล้ว จริงจังหรือเปล่าไม่รู้ แต่ว่านั่งคุกเข่าทำน่ะ คณะถึงกับประทับใจ (ปนตกใจ) กันไป

Friday, November 18, 2005

มิ้งกิทัวร์ ณ พม่า


และแล้ว ก็ได้ไปพม่า ประเทศที่หลงรักสุดใจขาดดิ้นอีกครั้ง … คนที่อยู่กับมิ้งมานานก็คงจะรู้ดีว่า มิ้งนั่นคลั่งไคล้ใหลหลงประเทศนี้มามากขนาดไหนจากการไปทริปมาเมื่อปีที่แล้ว อย่างไรก็ตาม ไปคราวนี้เป็นการไปกับนาย และไปกับคณะทางการ ซึ่งก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้คิดหรอกว่าจะได้ไป เพราะช่วงนั้นท่านต้องเดินทางหลายที่ แล้วพวกเราเหล่าเด็ก ๆ คณะทำงานก็ต้องกระจัดกระจายไปประสานงานและอำนวยความสะดวกกันไปแต่ละทริป มาตาปีย์นั้นก็คิดกับนายไว้ว่า ถ้าเลือกได้ จะขอไปรัสเซีย เพราะยังไม่เคยไป กับอีกอย่างก็คือ จะขอไปซื้อวอดก้าที่รัก อิอิ... อันหลัง ไม่ได้บอกนายหรอกนะเจ้าคะ แต่ก็นั่นแหละ ๆๆๆ อันนี้เป็นเหลุผลที่มีเพื่อพูดเล่นสนุก ๆ ขำ ๆ ก็ยังไม่เคยรัสเซียนี่นา เมื่อเทียบกับประเทศอื่น ๆ ที่ท่านต้องไป ถ้าทำได้ ก็อยากไป จริง ๆ นะ อยากไปประเทศแปลก ๆ เก๋ ๆ

แต่แล้ว คู่แล้วไม่แคล้วกัน!!! มาตาปีย์ก็ได้โอกาสเดินทางไปประเทศที่รักอีกครั้ง แต่จะบอกว่า แอบเสร่อเหว๋อโง่มาก ๆ เพราะเพิ่งเกิดดวงตาเห็นธรรม มารู้ว่าพาสปอร์ตเหลือไม่ถึง 6 เดือน ไม่สามารถทำวีซ่าพม่าได้ ก็นะ ทั้ง ๆ ที่มันเหลือจริง ๆ ประมาณ 5 เดือน 22 วัน เพิ่งล้ำเส้นมาแค่ 7-8 วันเท่านั้น เฮ้อออ ..... กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินแก้ รู้เรื่อง วันพุธ แล้วต้องเดินทางวันศุกร์นะคะ ปัจจุบัน อี-พาสปอร์ตใช้เวลาทำ 3 วันอย่างน้อย และมิ้งก็ต้องทำวีซ่าอีกวันอีก กรี๊ดดดดด จะทำอย่างไรดีคะ กรี๊ดดดดดดดดดดด ..... แอบใช้หลังระบบ บีบคอเขย่าตัวที่กรมการกงสุลย่อกระบวนการทำพาสปอร์ให้เหลือ 2 วัน ก็ได้พฤหัสเย็น แล้วต้องไปทำวีซ่าอีก 1 วัน เอาล่ะ ... ก็เลยต้องเปลี่ยนกำหนดการเดินทางไปด้วย จากที่จะไปเป็นคณะล่วงหน้า ก็เลยต้องเปลี่ยนให้พี่ที่จะไปพร้อมท่านไปตอนเช้าแทน ส่วนหนูนั้นไปเดินทางไปพร้อมท่านเลย

โอ เดินทางไปพม่าคราวนี้ ก็มีอะไรน่าประทับใจหลายอย่าง คราวที่แล้ว คิดว่าไปทัวร์ โอ โซ ไฮโซสุด ๆ แล้ว ก็ยังไม่เปรียบได้เท่าการเป็นแขกของรัฐบาลพม่า มีรถตำรวจนำขบวน และอื่น ๆ อีกมากมาย ดังจะได้เล่าต่อ ๆ ไป

ตอนที่นั่งเครื่องไป ได้เจอเพื่อนตอนเรียนรัฐศาสตร์ที่ไปเป็นแอร์พอดี มันซึ่งทำหน้าสวยใสเรียบร้อยมาก ก็มาวี๊ดว๊ายกระตู้วู้ใส่ ว่าอิฉันไปพม่าไปทำอะไร พอบอกว่า ไปทำงาน ไปกับนาย (ซึ่งตอนนั้นอิฉันก็ใส่สูท นั่งทำหน้าทำท่าเรียบร้อยเป็นทางการอยู่เช่นกัน) มันก็กรี๊ด ๆ ว่า อิฉันหรูหรามากมาทำงานเช่นนี้ ก็นะคะ ต่างคนก็ต่างแอบกรี๊ดกร๊าดกิ๊บก๊าบอีกฝ่าย เป็นความสัมพันธ์ต่างตอบแทนอย่างมาก กรี๊ดกันไปกรี๊ดกันมาเช่นนี้ 55555

พอไปถึงที่สนามบินก็มีคณะมารับที่เครื่อง แล้วก็แยกไปห้อง VIP เลยทันที หลังจากนั้น เราก็เดินทางไปกินข้าวกันที่ร้าน สีลมวิลเลจ อิอิ ชื่อคุ้น ๆ ไหมคะ ก็คนไทยเป็นเจ้าของนี่นา อืออมม ตอนที่มาปีที่แล้ว ร้านมันยังไม่ได้ดูดีปานนี้เลย เพิ่งจะ renovate กระมัง ถ้าไม่เป็นเพราะไปตอนกลางคืน กินข้าวกัน ซึ่งมิ้งกิก็ไม่ได้กินอะไรมากเท่าไหร่ บนเครื่องก็เพิ่งจะกินมา แถมยังกินแชมเปญกะไวน์บนเครื่องไปด้วยอีก แต่ก็ เผชิญ เผชิญ พี่จากคณะที่มาต้อนรับเธอสั่งเบียร์พม่ามากิน อีมิ้งก็เลยสบช่องขอสั่งไปด้วย เพิ่งค้นเรื่องนี้มาจากเวบผู้จัดการได้ข่าวว่าเครื่องดื่มมึนเมาอันนี้เพิ่งได้รับรางวัลเบียร์เหรียญทองการแข่งขันประกวดอุตสาหกรรมเบียร์นานาชาติที่จัดขึ้นโดยสมาคมอุตสาหกรรมเบียร์นานาชาติ (Brewing Industry International Association) ในเมืองมิวนิก เดือนกันยาที่ผ่านมาเอง (หลายคนแอบเม๊าท์ว่า พอเป็นเรื่องแบบนี้ อีมิ้งนั้นถึงกับไปทำวิจัยค้นคว้าก่อนมาเลยทีเดียว โอ้กู ชื่อเสียงหายสิ้นหมดไป)

และที่ขำมากอีกอย่าง ก็คือ เพราะกินเบียร์กะเค้า พี่ ๆ คณะต้อนรับก็ถึงกับชมว่า “น้อง ใช้ได้เลย” อิอิ ... มาถึงแล้วจะไม่สั่งได้กระไร ใช่ไหมคะ อืมมม รสชาติตอนเย็น ๆ ถือว่าอร่อยเลยล่ะ เหมือนไฮเนอร์เก้น แต่ว่ารสนุ่ม แล้วก็ขมน้อยกว่า ทำเป็นพูดไปงั้น แต่จริง ๆ อีมิ้งก็ไม่รู้เรื่องเบียร์เท่าไหร่หรอกนะคะ ไปเชี่ยวชาญทางด้านเหล้าและสปริตทั้งหลายต่าง ๆ มากกว่า นั่นแหละ แต่ก็ทำให้ได้หัวข้อสนทนากับคนในโต๊ะที่นั่งใกล้ ๆ กันไป ก็คุยเรื่องเบียร์พม่า Myanmar ได้รางวัล แล้วก็รสชาติ ประมาณ “เพิ่งอ่านเจอไปเองค่ะ ว่าเบียร์พม่าได้รางวัลประกวดเบียร์นานาชาติมาก” “รสชาติคล้ายไฮเนอร์เก้นนะคะ .. เห็นว่าเดิมเจ้าของคือไฮเนอร์เก้นนี่คะ” ไปกลายเป็นหัวข้อเปิดทางให้หัวข้ออื่น ๆ ที่ตามมา

ระหว่างมื้อ นั่งกินข้าวกะคณะ หัวข้อว่าเคยมาพม่าไหม ก็ถูกยกมาเป็นประเด็นสนทนาด้วย แล้วพอบอกว่าเคย พี่ผู้หญิงที่นั่งติดกันก็ถามว่า แล้วใครเป็นไกด์ ชื่ออะไร ตอนนั้นหนูยังไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นไกด์ด้วยเหมือนกัน แถมยังเป็นไทยใหญ่เหมือนพี่ไกด์ของมิ้งอีก นึกว่าเป็นคนกระทรวงการต่างประเทศ ก็เลยถามไปว่า เอ แล้วพี่จะรู้จักเหรอคะ เค้าก็ โอ้น้อง รู้จักกันหมดแหละค่ะ สังคมพม่ามีอยู่นิดเดียว หนูก็ดันนึกไปว่า โอ้ mingle mingle แท้หนอ คน กระทรวงนี่เจ๋งจัง

หลังมื้ออาหาร กลับมาโรงแรม เคลียร์กระเป๋าและห้องให้นายแล้ว ก็มานั่งรอนายคุยอยู่ที่ล๊อบบี้ แหม ระหว่างนี้ มาตาปีย์ก็สันดานออก กำลังก้ำกึ่งว่าจะสั่ง cocktail มาหลั่นล้าดีไหม แล้วที่ใช้เวลานานก็เป็นเพราะเลือกไม่ถูกว่าจะสั่งอะไรดี ที่โรงแรมมันมี cocktail เก๋ ๆ ที่เป็น specialty ของตัวเองเยอะเสียด้วย อีบ้ามิ้งนั่งดูชื่อ-อ่านส่วนผสมนานา แล้วก็รักพี่เสียดายน้อง .... และแล้วก็ได้เวลาไปส่งนายที่ห้องพอดี แน่ใจได้ว่าอิฉันยังไม่ได้สั่งอะไรเลย

Tuesday, October 18, 2005

เหตุเกิด ณ งานสัปดาห์หนังสือ (งกเห็น ๆ)

เหตุเกิด ณ งานสัปดาห์หนังสือ (งกเห็น ๆ)

ทั้ง ๆ ที่ว่าจะไปตามหานิยายแฟนตาซีเก๋ ๆ สักเล่มที่คิโนะ เอ็มโพเรียม แต่ก็จับพลัดจับพลูไปงานสัปดาห์หนังสือมาเมื่อวานจนได้ ดังที่ร้ ๆ กันว่ากำลังบ้า บ้า บ้า Black Magician สุดชีวิตสุดฤทธิ์สุดเดช มาตาปีย์นั้นก็เลยตั้งเป้าว่าจะดูแค่ Asia Books กับ Bookazine เท่านั้น ดูแค่หนังสือแฟนตาซีแล้วก็จะห้อแรดไปเอ็มโพเรียมต่อ ถึงขนาดที่ว่าจดที่ตั้งบู๊ทมาแล้ว แล้วก็จะมุ่งมั่นเดินทางแสวงบุญไปแค่นั้นก็พอ

เอาล่ะ เจอ Asia Books แล้ว อะไรกันนี่ มาเฉพาะ discounted books แล้วตัวคำว่า discounted books ก็ใหญ่มาก จนไม่เห็นชื่อความเป็น Asia Books เลย ถ้าไม่เห็นรูปแบบ fonts สีเขียวสุดฮิต
แล้วเมื่อพุ่งสายตาตรงไป เล่มเหลือง ๆ นั่น!!! กะ กะ กะ กรี๊ดด De Bono Code ของลุง Edward De Bono เจ้าพ่อหนังสือแนว self-help ผู้มาพร้อมกับการคิดอย่างสร้างสรรค์กำลังลดราคา เหลือ 199 เท่านั้นนน (จาก 590 บาท) นังมิ้งจอมงกก็รีบพุ่งตัวไปที่หนังสือ ชนิดว่า ใครมาแย่งกูมึงตาย! หลังจากอ่านไปสักพัก อ้าว มีตั้ง 3 เล่มนี่หว่า เกือบฆ่าใครตายไปแล้ว กู หลังจากนั้นมองไปมองมา อ๊ะ .. พวก fictions ลดเหลือเล่มละ 99 บ้าง 199 บ้างไม่ได้การ ทำการคุ้ย ๆ เพื่อหา fantasy ราคาถูกที่อาจเล็ดรอดมา แล้วก็ได้มาเล่มนึงจริง ๆ เย้ 99 บาทเท่านั้น

ข้าง ๆ กัน เป็น Bookazine โอ หนังสือแฟนตาซีเพียบ! ซื้อดีไหมคะ ซื้อดีไหมคะ แต่ยังไม่ทันทำอะไร ก็มีเสียงกรีดมาจากพนักงานที่นั่งอยู่หน้าร้าน คุณพี่เด็กแนวที่โกนหัวเก๋กำลังกรี๊ดว่า ไม่มี ไม่มี De Bono เล่มนี้เราไม่มี จับความได้สักพัก ตาก็แลไปเห็นเหล่าหนังสือลุง De Bono ที่ชั้น ก็เลยถึงบางอ้อ ว่าพี่เขามองลอดถุงมาด้วยสายตาเลเซอร์สแกน เห็นสีเหลืองแจ๋นของลุงขึ้นมา แล้วก็ไปเปรียบเทียบกะที่เค้ามีอืมมม Bookazine หนังสือลุงเยอะก็จริง แต่ไม่ลด หนูไม่ซื้อแน่ เหลือบมาดูแฟนตาซีสุกนิด ลดเหลือ 199 ต่อเล่ม แต่ก็ไม่มีเล่มที่รู้จักเลย จะงกหรือจะรอบคอบไม่เสี่ยงดีคะ อืมม คิดยากจัง เดินวนรอบร้านให้เกิดพุทธิปัญญา แต่ก็ดัน ความโลภครอบงำเป็นหนสอง ... ดันเจอ Competitive Strategies ของ Michael Poter 599 บาทเท่านั้น !!!!!!!!! ซื้อเลยสิคะ กู

เดินออกมาจากร้านอย่างงง ๆ แล้วตาก็เหลือบไปเห็นหนังสือ used ที่เก่ามาก ทั้งปีที่พิมพ์และสภาพหนังสือ แต่นั่น อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ หนังสือจากลุง Og Mandino พระเจ้าของเหล่าลูกแกะที่กำลังหลงทางนี่นา เล่มนี้ฉันยังไม่มีด้วย แทนที่จะเดินเลยผ่าน มาเจออีกเล่มนี้ก็เลยเกิดการคุ้ยจิกกองหนังสือที่อยู่บนพื้นอย่างไร้สติ คุ้ย ๆ จนพี่คนหนึ่งบอกว่า ... ดีเลยน้อง น้องคุ้ยไปนะคะ พี่ขอดูไปด้วย... แล้วในที่สุดก็ได้หนังสือลุง Og แกมาอีกเล่ม กับหนังสือ Theology and the Pegan ดีเลยค่า อ่าน Da Vinci Code แล้วปัจจุบันยังอยากรู้เกี่ยวกับ Pegan อยู่เลย แล้วก็ได้ Ecospasm มาอีกเล่ม นั่งพับเพียบเลือกจนลุกขึ้นมาแล้วเหน็บกินขาน่ะ คิดดู!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ยังอยู่ในโซนหนังสือภาษาอังกฤษไม่ไปไหนไกล ... หนูเห็นร้าน textbook ร้านนั้นดูเก๋ไก๋ ขอเข้าไปดูในร้านได้ไหมคะ? แต่อ๊ะนั่น นั่น นั่น หนูตาฝากหรือ เข้าใจผิดคะ textbook ฉีกปกเหลือเล่มละ 20 บาทได้ยังไง???!! โอ อ่านไม่อ่าน เอามาก่อนนะคะ ก็เลยได้ Global Marketing/ Internation Trade แล้วก็ HR มาอย่างละเล่ม รวมกัน 50 บาทเท่านั้น!!!!!!!!!!!!!!!!

แล้วอะไรต่อ หลงโซซัดโซไปที่หนังสอที่สำนักพิมพ์จุฬาฯ พิมพ์ หวังว่าจะได้พักใจอย่างสงบ อ๊ะ ... เจอ คู่มือการแปลชั้นสูง ได้การล่ะค่ะ มีคนยุนักว่าถ้าบ้า Black Magician Trilogy มากนักก็ให้แปลไปเลย ก้เลย เอาน่า ซื้อมาดู เผื่อเจอเคล็ดลับเขย่าโลก .. และจะซื้อได้เล่มเดียวเหรอคะ แน่นอน ได้ วัฒนธรรมไวน์ มาอีกเล่ม

หลังจากนั้น โอ ประวัติศาสตร์โลก น่าซื้อมากก 750 เหลือ 600 แล้วก็มีเหตุการณ์ที่น่าสนใจในศตวรรษที่ 21 ของสุขภาพใจ อยากได้ อยากได้ ขณะที่กำลังกรีดอยู่ในใจ เดชะบุญ แม่ก็โทรตาม ก็เลยได้ตาลีตาเหลือกไปหาแม่ ในบันดล ขอบคุณสวรรค์ที่ช่วยหนุนส่ง ....

แม่ที่เคารพอยู่ที่ Bookazine อ๊ะ ในที่สุด สถานการณ์หนีเสือปะจระเข้ก็เกิดขึ้น กลับมาที่นี่ รู้สึกอีกมีก็ควักกระเป๋าซื้อ หนังสือ fantasy อะไรก็ไม่รู้มา 2 เล่มแล้ว ฮือฮือ .... แต่ก็ยังดี ตอนแรกว่าจะซื้อ Eragon มาด้วย เห็นตั้งแต่ตอนอยู่อังกฤษ แต่ที่ไหน ๆ ก็มีแค่เล่ม 2 ก็เลยรอดตัวไป สาธุ

นั่นแหละ หลังจากนั้น นึกว่าจะกลับบ้านแล้ว เพราะหนังสือหนักมาก แต่แม่ก็บอกว่า จะให้ฝากไปรษณีย์ส่งไป เห็นหนังสือที่หิ้วมา รู้ได้อย่างเดียวว่าคงต้องซื้อกล่องที่ใหญ่ที่สุดเป็นแน่ แต่ก็นะ .. ยัดไปแล้ว ก็ต้องดินไปเอาหนังสือแม่ที่ได้ไปฝากไว้ ณ จุดต่าง ๆ มาด้วย ..... แต่ขอโทษนะคะ อิฉันพอ unload หนังสือล็อตแรกไปได้ ก็ทำการซื้อใหม่อีกหน แถมครั้งนี้ อยู่กับแม่ ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมล้านเท่า
“มิ้ง ดูเล่มนี้สิ มิ้งต้องชอบแน่”
“อื้อ มิ้งก็ดูอยู่เหมือนกันเลย ... แล้วมิ้งก็ว่าเรื่องนี้หนุกนะแม่”
“ไหน ๆ “
อะไรแบบนี้ .... อิฉันยิ่งซื้อง่ายเพราะอาเจ๊อยู่ด้วย .. เสมือนหนึ่งมีผู้รับประกันมาอีกชั้นหนึ่งแล้ว เฮ้ออ แล้วก็หอบบ้าหอบบอไปที่โพสต์อีกครั้ง เห็นแล้วก็อาย พนักงาน รอบแรกก็อลัง รอบสองก็สติแตกอีกครั้ง ลังที่ว่าใหญ่ขนาดก็ไม่พอ

รู้ตัวอีกที หมดไปแล้วสามพัน โฮโฮ กรี๊ดด คือมาถึงก็กดเงินเลย เพราะว่าไม่มีเงินในกระเป๋าสักบาท กะว่าจะซื้อแค่ที่ได้อ่านจริง ๆ แล้วจะไม่เกินพันนิดหน่อยแท้ ๆ แล้วยังไงคะ หมดเกลี้ยงเลยนะสิคะ หันไปทางแม่ เจ๊หมดไปอีก สี่พัน เฮ้ออ แม่กะลูกคู่นี้ … ดีนะเนี่ยที่ไปเดินตอนเย็น ๆ ถ้าไปตั้งแต่เช้าคงหมดเป็นหมื่นได้เลย เพราะอย่างตัวมิ้งนี้เดินแค่1/4 ของชั้นแท้ ๆ ยังไม่นับชั้นอย่าง หรือ Planary Hall นะเนี่ย

อย่างไรก็ตาม งวดนี้ผีบ้า academic ก็สิงอีกตามเคย ซื้อมาแต่อะไรก็ไม่รู้ ซื้อมาเพราะงกความรู้ ทั้ง ๆ ที่อาจจะไม่ได้อ่านก็มี ซื้อมาเพราะงกเงินเห็นว่าถูกก็เยอะ งก งก และงก จริง ๆ

เฮ้ออ มีแค่ปีที่แล้วปีเดียวที่ข่มสติซื้อไปแค่ 2-3 เล่มเพื่ออ่านรอแม่ตอนแจกลายเซ็นได้แท้ ๆ

Thursday, October 13, 2005

มิ้งกิทัวร์ ภาคออกนอกประเทศ

บทที่ 1: เหตุเดินทาง

และแล้ว อย่างที่ได้รู้ ๆ กัน ว่าลูกชายสุดที่รักของคุณแม่ (หรือ พระมาร (ดา) ของดิฉันตามที่ได้เรียกจนติดปาก) ได้เดินทางไปเรียนต่อ ณ ประเทศอังกฤษ เดือนที่แล้ว แต่ทั้งนี้ แม่ฮะ ก็เกิดกังวลขึ้นมาว่า จะให้ลูกชายสุดที่รักย้ายมหาวิทยาลัยและย้ายเมืองดีหรือไม่ ยิ่งขึ้น ก็ยิ่งเครียด อย่างกระนั้นเลย จิกลูกอีกคนที่เหลืออยู่ที่บ้านได้แล้ว แม่ก็ลากนังเด็กนั่น (มิ้ง) ขึ้นเครื่องไป


โอ๊ยย ไม่อยากจะบอกเลยว่า ก่อนไปน่ะ ทะเลาะกับแม่กระจัดกระจายไม่เว้นวันมาก เพราะตอนแรกแม่บอกว่าจะหาน้อง (ลูกรัก) สิ้นเดือน เพื่อดูมามหา-ลัยที่ลูกชายไปอยู่ แล้วก็จะแวะเที่ยวด้วยกันก่อนที่ลูกชายจะเปิดเรียนจริง ๆ แล้วเธอก็กระชั้นเข้ามาเรื่อย ๆ เพราะสติแตกกลัวว่ามหา-ลัยที่ลูกรักเลือกไปจะไม่รุ่งไม่เกิด แล้วก็เกิดเปลี่ยนใจร่น + เร่งเวลาเดินทางเข้ามา เมื่อคิดว่าจะเปลี่ยนยู และต้องการไปดูยูอื่นให้ทันก่อนเปิดเทอม เผื่อจะเปลี่ยนใจ

แล้วดิฉันเนี่ยย …. มีงานต้องทำนะคะ จะให้เดินเข้าไปบอกที่ทำงานว่า หนูจะลาไปอังกฤษ 2 อาทิตย์นะคะ แล้วก็จบโดยเป็นการลาล่วงหน้า 2 วันกระนั้นหรือ ทำไม่ได้ หรือทำได้ก็ไม่ควร ... ใช่ไหมคะ งานที่ต้องรับผิดชอบก็มี แล้วงานที่ต้องให้คนอื่นจัดการแทนอีก ดังนั้น การจะหายไปนานถึง 2 อาทิตย์ก็ทำให้ทะเลาะกับแม่จะเป็นจะตายมารอบนึง (รอบนึงแบบมีหลายยกด้วย!!) แล้วพอเธอจะเลื่อนวันเข้ามาก็ทำให้มิ้งเกิด Death Match ถกเถียงกับแม่ขึ้นมาอีกรอบ

.... ทั้งนี้ทั้งนั้น สรุปได้ง่าย ๆ เลยว่า สู้ไม่ได้ (“แพ้”นั่นเอง) เพราะภาษีความเป็นลูกที่ต้องจ่ายมีมูลค่าและราคาสูงมากกก มาก มาก มาก เกินจะกล่าว ถ้าไม่ไป เธอก็จะโกรธ งอน น้อยใจ เสียใจ และถ้าตามไปช้า ก็ไม่ยอม ไม่ได้ ไม่ให้ สรุปว่า ก็ต้องไปตามวันที่เธอกำหนด โอ๊ยย พูดแล้ว คิดแล้วก็ยังหงุดหงิดอยู่เลย คุณเธอชอบให้เสนอทางให้เลือก เช่น “ตามไปไหมล่ะ” “ก็ได้งั้นมิ้งตามไปทีหลัง” “แต่ถ้าไปทีหลัง แม่จะต้องจ่ายค่าตั๋วแพงกว่าปกติ และ ฯลฯ” แล้วยังไงล่ะคะ เป็นเผด็จการประชาธิปไตยที่แปลว่า ดูเป็นประชาธิปไตยตรงที่สามารถมีสิทธิมีเสียงได้ แต่ก็เป็นเผด็จการเพราะไม่ยอมรับความเห็นของมิ้ง โฮโฮ เฮ้ออ รูปแบบประชาธิปไตย แต่ means นั้นไซร้เผด็จการ ก็ต้องไปกับเค้าตามที่เค้าเลือกมาแล้วแหละ

ดังนั้น ไม่อยากจะบอกเลยว่า รู้แค่ว่าไปวันไหน กลับเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ อารมณ์ตอนไปขึ้นเครื่องบินเป็นประหนึ่ง ถูกเป็ดไก่จับยัดใส่เข่งขึ้นไปบนเครื่องบินนั่นแหละ อะไรอย่างไรก็ไม่รู้

เฮ้ออ บ่นมาได้ หน้านึงแล้ว นั่นแหละ ๆ แล้วเราสองแม่ลูกก็ได้ออกเดินทางไปโดยเครื่องบินสายการบิน Emirates เพราะว่าได้ถูกกก เหตุผลเดียวที่ชัดเจนที่สุด There ain’t no such thing as a free lunch อย่างที่ลุง Milton Friedman บอกมาก็จริง แต่เราก็ทำให้มันถูกลงได้ใช่ไหมคะ Yet, we made it far cheaper! ขึ้นเครื่องไปแล้ว เกือบตี 2 พอดี มาตาปีย์ก็ได้หลับพับไป ตอนแรกว่าจะนั่งกรี๊ดกร๊าดอัพเดทฟังเพลง Euro ทั้งหลายแท้ ๆ ไม่มีใครบอกก็รู้เพราะมันย้ำเตือนชาวโลกแบบไม่ให้มีวันลืมว่า มันเรียนอิตาเลี่ยนมา ฝรั่งเศสก็เคยเรียน ดังนั้น มันก็เลยกระแดะฟังเพลงภาษาแบบนี้ รวมไปถึงสเปน เยอรมัน และอื่น ๆ เพื่อให้ความเว่อร์ของมันไม่มีวันจบสิ้น อย่างไรก็ตาม ถึงเวลาจริง ๆ หลังจากได้กรี๊ดตรวจสอบรายชื่อเพลงใหม่ ๆ เก๋ ๆ ในตลาดแล้วมันก็ถึงกับหลับไปโดยที่ยังมิทันได้ฟังเพลงทันครบ 1 ชั่วโมง อ๊ะ ก่อนหน้านั้น เหตุการณ์อีกอย่างที่ทำให้หลับพับไปเร็วกว่าปกติก็คือ นั่งเล่นเกมในเครื่องก่อนฟังเพลง แล้วไอ้เกมบ้า trivia ก็ดันเร็วมาก ๆ ประมาณว่าเครียดมาก มากสุด ๆ เพราะตอบคำถามไม่ทัน ยังไม่ทันอ่านจบมันก็เร่งให้ตอบ เล่นสักพัก สรุปได้ชัดเจนว่าถึงตอบได้ก็กดตอบไม่ทัน แถมยังต้องเล่นแข่งกับผู้โดยสารร่วมเครื่องอีก แหมมม มีการบอก seat ประจานด้วยนะเจ้าคะ ถูกความกดดันทั้งหลายทั้งสิ้นทำให้สติแตกขึ้นมา พลังงานสำรองที่มีถูกใช้- เค้นใช้-ไปเพื่อการนี้ทั้งหมด ดังนั้น อิฉันจะมีพลังงานเหลือเฟือไว้สำหรับการฟังเพลงอีกเหรอคะ ไม่เลยค่ะ ดังนั้น ดิฉันก็หลับไป

TBC – ส่วนที่ 2 จะมาต่อในเร็ววัน


'There ain't no such thing as a free lunch.'

'There ain't no such thing as a free lunch.'
'There ain't no such thing as a free lunch.'

Monday, October 03, 2005

มิ้งกับความบ้ามาก ๆ ครั้งใหม่

กรี๊ดด พ่อแม่พี่น้องที่เคารพทุกคน

มาตาปีย์เกิดอาการติดขึ้นมาอีกแล้วเจ้าค่ะ แล้วคนที่รู้จักอิฉันดีก็คงรู้กันว่าเวลา “ติด” อะไรขึ้นมา นังนี่จะบ้าได้ขนาดไหน เฮ้ออ... อยู่ดีไม่ว่าดี ตอนไปอังกฤษไปสำรวจตลาดในร้านหนังสือ แล้วก็พานเหลือบไปเห็น The Magicians’ Guild หนังสือแฟนตาซีแนะนำที่ร้าน Waterstone’s ภูมิใจเสนอ หยิบมาดู อ๊ะ ปกสวย เรื่องย่อก็ดูจะสนุกเก๋ อย่ากระนั้นเลยย แวะเวียนอยู่สักพัก มิ้งกิก็ได้หนังสือถูกใจมาสี่ห้าเล่ม แน่ใจได้เลยว่า The Magician’s Guild ก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

กลางดึกคืนนั้น อ่านสักหน่อยดีกว่า .. และแล้ว มิ้งก็ลงมืออ่านอย่างเมามัน และมุ่งมัน ทุกคืนที่ไปนอนไม่เกินเที่ยงคืนตลอด และแล้ว .. มิ้งก็เริ่มหลุดเวลาที่กำหนดไว้ของตัวเอง กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตีสามแล้ว กรี๊ดดด

คืนต่อมา มิ้งยังไม่เข็ด ตีสามอีกเช่นเคย

คืนที่สาม เพื่อให้จบเล่ม รู้ตัวอีกที่ก็ตีสี่กว่า กรี๊ดดดด

วันต่อมา กลายเป็นหมีแพนด้า ฟ ที่รัก ถามว่า นอนกี่โมง คำถามคลาสิกที่ทั้งบ้านชอบมีกับมิ้ง และก็เป็นอีกครั้งเช่นเคยที่มิ้งไม่กล้าตอบ เบื้องหลังน้องฟินน์ พระมาร (ดา) กำลังจ้องมิ้งอยู่เช่นกัน และก็ไปล้างหน้าส่องกระจกในห้องน้ำ โอ้ เป็นแพนด้าที่น่ากลัวมากก ตาโหลดำคล้ำยิ่งกว่าที่คิดไปโข แล้วก็ไม่มีแรงทำอะไรด้วย เพราะเพิ่งนอนไม่กี่ชั่วโมงเลย แต่ไม่กล้าทำตัวเนือยและเหนื่อยให้แม่และน้องกล่าวหาอะไรได้ กรรมออนไลน์จริง ๆ เร็วกว่าสั่งพิซซ่าอีก

หลังจากนั้น วันต่อมาจะต้องกลับบ้านแล้ว แต่นี่ The Magician’s Guild เป็นหนังสือเล่มแรกของชุด The Black Magician Trilogy นี่นา ไม่ได้การ เข้าเนทไปดูโดยด่วน อ๊ะ แล้วก็พบความจริงอันโหดร้าย โฮโออ เล่มที่มิ้งซื้อเป็น newly-printed edition เพิ่งออกเดือน sep ที่ผ่านมา แล้วก็อีก 2 เล่มจะทยอยออกมาเดือน ตุลา และ พฤศจิกา ตามลำดับ

ทำไงดีคะ ... อยากอ่าน แต่ก็อยากเก็บชุดเดียวกัน
(คนที่รู้จักมิ้งดี ก็คงจะเข้าใจอารมณ์เก็บเป็น set, สร้าง collection ของมิ้งได้)
นิ่งค้างกับความจริงที่โหดร้ายหน้าคอมสักพัก แล้วมิ้งก็ตัดใจได้ เอาวะ ก็ไปซื้ออีก 2 เล่ม เป็นพิมพ์ edition เก่า แล้วพอออกใหม่ก็เก็บมันหมดให้ได้ทั้ง 2 ชุด 2 แบบก็ได้นี่

ดังนั้นแล้วมิ้งก็รีบแต่งตัว อย่างที่ไม่เคยทำเลยขณะมาเที่ยวอังกฤษครั้งนี้ ไม่เนือย ไม่เอื่อย แต่คว้ากางเกงยีนส์กับเสื้อยืดแขนยาวมาเปลี่ยน แต่งหน้า พันคอลวก ๆ แล้วก็หยิบกระเป๋าหน้าตารีบบบวิ่งออกจากห้องไป โดยบอกน้องรักเพียงสั้น ๆ ว่า .. เดี๋ยวมานะ …

แต่ก็นั่นแหละ 20 ปีกว่าที่อยู่ด้วยกันมา ไม่ได้ทำให้ผิดหวังจริง ๆ คุณน้องเข้าใจคุณพี่และเข้าใจความบ้าที่คุณพี่เป็นอยู่และเป็นมาตลอดชีวิตดี เธอหันมาพยับหน้ารับ แล้วบอกว่า .. งั้น เดี๋ยวเจอกัน …

แล้วมิ้งก็วิ่งไปร้านหนังสือ ด้วยความเร็วที่เหมือนประหนึ่งว่า จะต้องวิ่งไปส่งวิทยานิพนธ์ให้ทัน เข้าร้านไปแล้วก็คว้าหมับที่ชั้น

ฮ่า ฮ่า ... ชะเอิงเอย ... ล้าลา.. ฮูเร ...ได้ The Novice กับ The High Lord เล่มสองและเล่มสามตามลำดับมาแล้ว ... จริงอยู่ที่เมืองไทย ร้านอย่าง Asia Book/ Bookazine หรือไม่ก็ Kino น่าจะมี แต่ใครจะไปกล้าเสี่ยงได้อ่านช้าไปล่ะ มิ้งลงแดงตายไปใครจะรับผิดชอบ

มิ้งเดินถือถุงหนังสือกลับมาอย่างอิ่มเอิบ มีความสุขเหมือนถูกโอบกอดไว้ด้วยความรักจากผืนโลกและแม่พระธรณี และแล้ว มิ้งก็เจอเพื่อน ๆ ของน้องระหว่างทาง
“พี่มิ้ง ไปไหนมาคะ”
“ไปร้านหนังสือมาค่ะ ตกลง The Magicians’ Guild ที่คุยกันวันก่อน สนุกจริง ๆ ด้วยล่ะ”
“จริงเหรอคะ”
“ค่ะ พี่ไปซื้อเล่มสองและสามมาแล้ว สนุกจริง ๆ แนะนำ ๆ”
แล้วเด็ก ๆ ทั้งสองคนก็เดินจากมิ้งไป ด้วยความตกใจเล็กน้อยที่มิ้งอ่านจบเร็วเหลือจะกล่าว แน่ล่ะ ... behind the scene มิ้งอ่านเหมือนจะสอบวันรุ่งขึ้นนี่ นอนก็แทบไม่ได้นอน

ไปเที่ยวกันอีกวัน แล้วเราก็ขึ้นเครื่องกลับบ้าน อืม นั่งเครื่อง แล้วต้องแวะไปทรานซิทที่ดูไบเหรอคะ มาตาปีย์ไม่หวั่นไหว หวาดกลัวอยู่แล้ว The Novice อยู่กระเป๋ามิ้งแล้วนี่ ... ลัล ลัล ลัล ลา

ขึ้นเครื่องปุ๊บ รัดเข็ดขัดปั๊บ มิ้งก็คว้าหนังสือที่รักยิ่งอ่าน อ่าน แล้วก็อ่าน ... โอ๊ยย ใครว่า การอ่านหนังสือเป็นการฆ่าเวลาตอนนั่งเครื่องบินไกล ๆ อย่างไฟท์บินข้ามทวีปกันคะ? ของมิ้งเนี่ย การได้อยู่บนเครื่องบินนาน ๆ ตอนนี้เป็นการประทานพรจากพระเจ้าจริง ๆ มีความสุขที่สุด ๆ ถึงขั้นเกิดกลัวว่าจะมีเวลาอ่านไม่พอด้วยซ้ำ บ้าไปแล้ว ตามแบบฉบับอีมิ้งจริง ๆ พอเปลี่ยนเครื่องที่ดูไบ เพราะเช้ามาก เกือบทุกคนขึ้นเครื่องก็หลับกันไป แต่อ๊ะ มิ้งจะหลับดีไหมคะ
ก. ดี หลับเลย เพราะก่อนหน้านี้มิ้งก็แทบไม่ได้นอน
ข. ไม่หลับหรอก ไม่หลับแน่ ๆ อ่านหนังสือต่อไปมากกว่า
ค. หลับมั่ง ไม่หลับมั่ง ถ้าไม่หลับ ก็คว้าหนังสือมาอ่านต่อ

ตอบข้อไหนดีน้า? นั่นแหละ มิ้งว่ามิ้งคงไม่ต้องเฉลยนะ สจ๊วตเดินมากี่ครั้ง แอร์ผ่านไปกี่หน มิ้งและหนังสือในมือก็ยังอยู่คู่กัน จนสัก 3 ชั่วโมงก่อนเครื่องจะลงนั่นแหละ ที่มิ้งขอตามใจสังขารแล้วหลับพับไป

ตื่นมา เหลืออีกชั่วโมงเครื่องจะลง มิ้งก็รีบ ๆ กระหายอ่านต่อ แล้วพอเครื่องลง ที่บ้านมารับ เราก็ไปกินข้าวกันต่อ นั่งไป มิ้งก็เริ่มเบลอ ๆ ตัวโยก ๆ กลายเป็นจิงโจ้อีกครั้ง สงสัยอาการเหนื่อยและ jet lag จะถามหามาตาปีย์เสียแล้ว กลับบ้านมิ้งจะอาบน้ำสบาย ๆ แล้วนอน!

แต่พอกลับบ้าน คุ้ยของสักพัก the same old irresistible and addictive feeling ก็กลับมา มิ้งถูก charm and spell ของหนังสือเล่นงานหนักซะแล้วเจ้าค่ะ คืนนั้น มิ้งอ่าน the Notice จนจบใกล้เช้า ๆ แล้วหลังจากนั้น คิดว่าจะนอนได้เหรอ อ่าน The High Lord ต่อสิคะ!

จริง ๆ ฟัง ๆ ดู speed อ่าน the Notice ต่ำมาก ๆ เลยนะ ก็แน่สิ สภาพที่ย้ายจากโต๊ะเขียนหนังสือมานั่งอ่านที่เตียง ก่อนจะกลายเป็นนอนอ่านน่ะ กินความได้ทุกอย่างแล้ว พออ่าน The High Lord ได้อีกเกือบครึ่งเล่ม บ่ายโมงกว่า ๆ ก็รู้ตัวอย่างไม่ยอมรับว่า คงไปไม่จบแน่ ๆ นอนก่อนดีกว่า

แล้วมิ้งก็หลับพับไป ตื่นมาอีกที อาบน้ำ กินข้าว แล้วมิ้งก็ดื่มด่ำกับ the journey ของมิ้งต่อ รวม 2วัน 2 คืนโดยประมาณ แต่นะคะ หนังสือจบแล้ว คิดว่ามิ้งจะคลายหายจากอาการเป็นทาสได้เหรอคะ

มิ้งยังบ้าอยู่ .......... และก็บ้าหนักด้วย โฮโฮ พ่อขา แม่ขา มิ้งเป็นบ้าไปแล้ว .............. อยากอ่านอีก อยากอ่านต่อ ลงแดง แต่พอเอามาอ่านใหม่ ก็ยิ่งติด โฮโฮ กรี๊ดดด

มิ้งเกิดอาการบ้าเป็นระยะ ๆ เช่นนี้ โอ๊ยย จบแล้วเหรอ ไม่นะ ไม่ อย่าจบนะ จบได้ยังไงกัน มิ้งยังไม่หายอยากอ่านเลย โฮโฮ ฮือ อย่ามาทำแบบนี้กับมิ้งสิคะ อยากอ่านเล่ม 4 นี่นา โฮโฮ ไม่ยอมมม จะอ่านเล่มสี่ๆๆๆๆๆ

“อ้าว มีเล่ม 4 ด้วยเหรอ” มีเสียงถามมาจากคนในบ้านที่เห็นมิ้งคร่ำครวญทุรนทุราย เป็นบ้าอยู่คนเดียว
“ไม่มี” มิ้งบอกไป
“อ้าว ...”
“ก็มันเป็น trilogy นี่นา จะให้มีเล่มสี่ได้ยังไงล่ะ”
“แล้วมาโวยวายทำไม” ผู้เคราะห์ร้ายยังไม่คลายความสงสัยไปได้ง่าย ๆ
“ก็อยากอ่านนี่นา”

ใช่แล้ว อยากอ่าน จะอ่านเล่มสี่ ๆๆ จะอ่าน ๆๆ แล้วมิ้งก็พลันนึกได้ ’เทพมารสะท้านภพ’ กำลังภายในที่พ่อกะมิ้งอ่านมีถึง 16 เล่ม ก่อนหน้านั้นอ่านมังกรคู่ ก็ 21 เล่มจบ ทำไม The Black Magician ของหนูมีแค่ 3 ค้า โฮโฮ

หรือมิ้งจะพยายามติดต่อแปลเป็นภาษาไทยเพื่อถ่ายทอดความดื่มด่ำนี้ ไปสู่เพื่อนคนอ่านชาวไทยดีค้า เหอเหอ เหอ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด อยากอ่าน ก็ได้ให้อยู่ด้วยกันให้บ้าไปเลย ตอนนี้บางส่วนก็เกือบ ๆ จะ learn memorise by heart แล้ว!!!!!!!!!

จบดีกว่า บ้าไปมากแล้ว

* The Black Magician Trilogy โดย Trudi Canavan

Friday, September 09, 2005

บอร์ดกับการแปลงร่างของกองทัพมนุษย์ผักชี

*เรื่องเก่าที่ลืมเอามาเม๊าท์ ... ขอเล่าตอนนี้ก็ยังทันเนอะ*

คุณคะ คุณคะ คุณรู้จักมนุษย์ผักชีกันบ้างไหมคะ

คืออย่างนี้ค่ะ วันศุกร์นี้ เหล่าคณะกรรมการบริหาร หรือ ที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า บอร์ด จะเดินทางมาเยี่ยมพวกเราพร้อมกับให้โอวาทพวกเราค่ะ แล้วทีนี้ ปกติบอร์ดจะเข้าไปประชุมเฉพาะที่บางเขน ซึ่งเป็น Head Quarter เท่านั้น แต่แหม ... Head Quarter คำนี้ฟังดูดี๊ดี ฟังดูหรูหรา ยิ่งใหญ่จนไม่อาจ และไม่น่าจะใช้กับตึกที่บางเขนของเราได้เลย นอกเรื่องไปนิด ... เราอยู่กันที่ลาดกระบังไงคะ เป็น middle of no where สุดใจขาดดิ้น ชนิดต้องตระเวนไปไกลเพื่อหาอาหาร และ ท๊อป ซุปเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ ขนาดเดิน 2 นาทีทั่วก็กลายเป็นสวรรค์บนดินไป

จากที่พูดมาก็คงไม่น่าจะแปลกใจว่า ทุกคนจะตื่นเต้น รวมไปถึง (ไม่แน่ใจว่าจะใช้คำว่ารวมไปถึง หรือ จะเป็นแค่อย่างหลัง) แตกตื่น ตกใจ ตื่นตูม หรือตระหนกกันเพียงไร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อบอร์ดหลายคนเพิ่งได้รับการแต่งตั้งเข้ามาใหม่และยังไม่เคยมาที่ลาดกระบัง อันเป็นสถานที่ตั้งสถานีรับสัญญาณดาวเทียมสุดเดิ้นเด็ดดีของเรามาก่อน และแล้ว กระบวนการการปลูกผักชีก็เริ่มขึ้น

คณะกรรมการบริหารจะมากันวันศุกร์ แต่ไม่เป็นไร การพรวนดินรดน้ำต้นไม้น้อยต้องใช้เวลา ดังนั้น ตั้งแต่วันจันทร์ ก็เริ่มมีการคิดหาความเก๋ไก๋มาเพิ่มให้กับหน่วยงาน ดังมี จะทำป้ายหน้าสำนักงานใหม่ เปลี่ยนธงชาติเอาที่สีสด ๆ มา สั่งตู้ไฟเพื่อมาโชว์ภาพถ่ายดาวเทียม วางกระถางต้นไม้เพิ่มให้เป็นสวนหย่อม (หรือป่าเขตร้อนถ้าทำได้) เปลี่ยนโปสเตอร์ยักษ์ตามรายทาง และอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน พูดได้ว่าแทบทุกคนวางมือจากงานประจำ เพื่อหันมาลงมือลงแรงและร่วมแรงร่วมใจกับการเพาะกล้าแปลงผักสีเขียวสดใสนี้เต็มที่

ได้ข่าวแว่ว ๆ ถึงการหาซื้อต้นไม้มาประดับเพิ่มเติมตั้งแต่วันจันทร์ และการสรรหาก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว วันอังคารบางคนใช้เวลาพักกลางวันไปเลือกต้นไม้ แล้วพอวันพุธ พี่กลุ่มหนึ่งหายไปตั้งแต่บ่ายสอง จนกระทั่งหกโมงเย็น รถตู้ก็ประคองลากสังขารอ่อนระโหยโรยแรงของชาวผักชีกลับมาที่สำนักงานพร้อมต้นไม้หนึ่งป่า จับความได้ว่า ออกตระเวนหาต้นไม้ไปเรื่อย ๆ แล้วรู้ตัวอีกทีก็ไปโผล่ที่รังสิตกันแล้ว เล่ามาถึงตอนนี้ ถ้าใครยังไม่รู้ หรือจำยังไม่ได้ก็จะขออนุญาตพูดขยายความอีกนิด ... เราทำงานที่ลาดกระบังกันค่ะ ... แล้วที่มนุษย์ผักชีหายไปถึงก็คือ รังสิต โอ้ลา ... มีเสียงใครก็ไม่รู้ที่ได้ฟัง ถามขึ้นมาแบบอึ้ง ๆ ว่า โห ถ้างั้นทำไมไม่ไปพุทธมณฑลเลยล่ะ ต้นไม้จะได้ยิ่งสวยแล้วก็ยิ่งถูก ... ก็ไม่รู้ว่าเป็นการยุ การอึ้ง หรือการระชด แต่อย่างใด แต่อ๊ะ ... กระถางยังไม่ลงตัว จะยอมได้เหรอคะ วันพฤหัสส่งหน่วยกล้าตายก็เลยวิ่งไปถึงโฮมโปร เพื่อซื้อกระถางไม้แผง ๆ วางต้นไม้ประดับหน้าสำนักงานและห้องประชุมกันต่อ ระหว่างนี้ คิดว่าแม่บ้านและนักการจะได้นั่งเฉย ๆ เหรอคะ โน๊ โน โนค่า ... เช็ดใบเขียว ๆ ของต้นไม้ให้หมดฝุ่นแล้วไม่พอหรอกนะ ต้องเอานมมาเช็ดต่อด้วย จะได้เงา มัน แล้วก็สีสด โอ เคล็ดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ยย คุณป้าประนอมขา รายการแม่บ้านที่รักและแม่บ้านสมองไหล ขอร่วมใจมอบให้คุณป้า 2,000 บาทค่ะ แล้วก็อ๊ะ ... กระถางไม่เงาเหรอ ไม่ด้ายยยย ไม่ด๊ายยย ... เอาน้ำมันพืชมาลงสิคะ เงา งาม เปล่งประกายแห่งคุณค่าแน่ ๆ ยังดีนะ สำนักงานเราเป็นพื้นกระเบื้องยาง ขืนเป็นกระเบื้องมัน ก็คงต้องมีการขัดน้ำมันลงพื้นให้ทุกคนลื่นหัวคะมำกันไปต่ออีกแน่

หน่วยงานอื่นทำอะไร??? แน่นอนว่าไม่ได้อยู่เฉยแน่ ๆ พวกที่มีหน้าที่ผลิตข้อมูล-ภาพ ก็ต้องสรรหาภาพที่สวยงามและเป็นเลิศมาประดับประดาข้างฝา เอารูปอะไรดี มุมไหน อัตราส่วนเท่าไหร่ พริ้นท์มาแปะตรงไหนดี เลือก เลือก เลือก หา หา หา ความเป็นเลิศทางวิชาการและคุณธรรม คือสิ่งที่เราต้องการ 555 (อิฉันก็มั่วซั่วไปเรื่อยยย) และเมื่อได้รูปถูกใจ ถูกตากรรมการ ก็ได้ฤกษ์พริ้นท์ หลังจากนั้นยังไม่จบนะคะ เราต้องเอารูป A0 ทั้งหลายมาประกอบรวมร่างกันต่อ เพื่อกลายเป็นรูปภาพถ่ายดาวเทียม A –2 ปิดข้างฝา 1 ด้านได้พอดี ซึ่งงานนี้ก็ไม่ใช่ทำง่ายนะคะ ต้องแปะให้เนี๊ยบ แปะให้เรียบ แปะให้สวย แต่ก็ไม่มีปัญหา เราได้ฝึกมาเพื่อเป็นมนุษย์ผักชีกันอยู่แล้ว ความชำนาญเช่นนี้เกิดจากการฝึกฝนและขวยขวายใช่ไหมคะ GISTDA ทำได้ GISTDA เป็นหนึ่ง!

ลุงคนขับรถก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน วันพุธเห็นลุงแกกวาดใบไม้ยิ่งกว่าตั้งใจอยู่หน้าตึกตั้งแต่บ่ายแก่ ๆ แล้วตอนกลับบ้านตอนเย็นจัด ๆ ก็ยังเห็นคุณลุงคนเดิมกวาด ๆ อยู่ ที่สำคัญและขำมากก็คือ พอวันพฤหัสมาทำงานตอนเช้า ลุงแกก็ยังอยู่ที่เดิม ก็เลยต้องขอแซวว่าลุงแกกวาดพื้นกวาดใบไม้มาทั้งคืนเลยหรือเปล่านี่ แล้วก็มอบหมายให้ลุงเป็นหัวหน้ากองทัพผักชีไป แล้วพอไปเรียกแกว่ามนุษย์ผักชีหมายเลขหนึ่ง แกก็งอน ๆ งอแงไปฟ้องหัวหน้า น่ารักสมวัยสุด ๆ :D อ๊ะ ไม่ต้องเดาก็รู้ ระหว่างนี้ คนสวนก็กวาดใบไม้ ตัดหญ้า และเล็มกิ่งไม้ไปตามรายทาง อืมมม ไม่แน่ใจว่ามีการขุดลอกบ่อด้วยไหมก็ไม่รู้ 555

วันที่บอร์ดมาถึง คณะพวกเราก็ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู (หรือจะเป็นน่ารักน่าสงสาร หรือน่ารักน่าสมเพชก็ไม่รู้) ขออนุญาตมอบช่อดอกไม้แต่ละคนเป็นการแสดงความยินดีที่ได้รับตำแหน่ง และก็เป็นการฝากเนื้อฝากตัวกลาย ๆ ไปในตัว ไม่ต้องห่วงเลยว่าท่าน ๆ จะปลาบปลื้มมมมม แล้วก็ยิ้มจนแก้มปริ

จากทั้งหลายทั้งปวงที่เล่ามา ไม่ต้องสงสัยเลยว่า งานจะประสบความสำเร็จด้วยดี และหลังจากนั้น เราได้ข้อสรุปเล็ก ๆ น้อย ๆ กันเกี่ยวกับเรื่องทฤษฎีการปลูกผักชีกันว่า ผักชีนั้นจะปลูกให้เติบโตดีก็ต้องปลูกล่วงหน้าหลาย ๆ วัน ต้นผักชีจะสวย แข็งแรง และไม่มีปัญหาใด ๆ ตามมาในภายหลัง และบุคลากรที่มีก็จะแปรสภาพไปเป็นคนงานไร่ผักชีชนิดที่ยิ่งกว่าอัตโนมัติ แต่อย่างไรก็ตาม นั่นแหละ ถ้าเวลาน้อย การปลูกผักชีก็ทำได้ดีเช่นกัน และอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ คุณพี่ ก. (ขอสงวนนาม) สรุปได้น่าสนใจว่า ยิ่งปลูกดึก ต้นไม้ของเราก็ยิ่งโตไว เพราะแรงงานจะยิ่งรวมแรงรวมใจขยันหมั่นเพียร และมีประสิทธิภาพกันยิ่งนัก ซึ่งประเด็นนี้มาสรุปกันเองต่อได้ง่าย ๆ ว่า อัตราการเติบโตของต้นผักเป็นสัดส่วนผกผันกับระยะเวลาปลูก :D

อย่างไรก็ตาม การปลูกผักชีเป็นของสากลและเป็นโรคระบาดจริง ๆ เพราะหลังจากนั้น เพื่อนหนึ่งฝูงจะมากินข้าวและเล่นกันที่บ้านอิฉัน และไม่ต้องก็รู้ว่า กลายร่างเป็นคนงานแปลงผักชีชนิดเข้มข้นด้วยเหมือนกัน!

Wednesday, August 24, 2005

มิ้งกิทัวร์ ภาควันแม่

ตอนแรกว่าจะนอนกลิ้งเป็นลูกขนุนอยู่บ้านแล้วแน่ ๆ เพราะคนบ้านนี้ไม่มิยมไปไหนวันหยุด long weekends เนื่องจากกลัวจะไปแก่งแย่งชิงที่กับคนนับล้านที่ออกไปเที่ยววันหยุด แต่แล้ว พระมาร (ดา) ก็เกิดอารมณ์เก๋ อยากไป vacations ขึ้นมา

อืมม ไปไหนดีน้า ...แล้วก็มาลงตัวที่ Fisherman’s Village, boutique resort สุดเก๋ที่หาดเจ้าสำราญ เมืองเพชรบุรี มิ้งก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเป็นอย่างไร แต่คุณพี่ (= พระมารดา) เธอการันตีแน่นหนามากว่าที่นี่กำลังอินและโด่งดังในเวบ pantip อยู่ (แหม เจ๊ ยังกะเจ๊เล่นเนทตลอด คอมฯ ยังไม่ยอมแตะเลย ........ อ๊ะ วันแม่ ไม่ควรเม๊าท์แม่ ไม่ได้ ไม่ดี)

เอาเถอะ ไปก็ไป พูดเจรจากันจบ เราก็เก็บกระเป๋าแล้วก็ออกเดินทางกันวันแม่เลย ฝนตกพรำ ๆ ตลอดทาง ก็เลยทำให้การเดินทางใช้เวลามากกว่าที่คิดสักหน่อย แต่ก็ไม่เป็นไร นั่งคุยกันสลับกับมองวิวข้างทางไปเรื่อย ๆ ก็เพลิดเพลินและฆ่าเวลาไปได้เหมือนกัน

มาถึงโรงแรมสักที ในที่สุด ต้องบอกว่าคุณพี่ที่เคารพไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริง ๆ Fisherman’s Village เป็นของเครือ fraser ซึ่งเป็น international chain ที่ทำเรื่อง serviced residences/ apartment ของสิงคโปร์ แล้วก็โด่งดังมากในเรื่องบริการ กับเรื่องความมีน้ำใจ เอาใจใส่ลูกค้า ด้วยแนวคิดว่า More than just a guest. .... สรุปว่าก็นั่นแหละ Fisherman’s Village เป็นตัว boutique resort ที่แรกของ fraser

ถึงที่พัก เอากระเป๋าเข้าห้อง แล้วก็กลิ้ง ๆ เล่นอยู่บนเตียงสักพัก ก็ได้เวลาไปเดินเอ้อระเหยชมโรงแรมซะที มิ้งกับฟินน์วน ๆ เวียน ๆ ลัดเลาะไปตามห้องพักต่าง ๆ แล้วก็สรุปได้ข้อมูลมาว่านอกเหนือจากเลขห้องพักแล้ว ทางโรงแรมจะตั้งชื่อให้บ้านทั้งหมดด้วย ก็น่ารักดีเหมือนกัน เกิด personalisation กันมาขนาดนี้ บ้านที่เป็น suit 2 ห้องนอนจะมีชื่อเป็นมหาสมุทร ซึ่งของเราเป็น Indian อยู่ตรงข้ามกับสระน้ำพอดี ขณะที่บ้านห้องเดี่ยวจะมีชื่อเป็นชื่อสัตว์น้ำ แล้วก็ปลาชนิดต่าง ๆ อย่าง seahorse/ scallop/ abalone/ trout แล้วก็อื่น ๆ มากมาย จนในที่สุดมาเห็นชื่อ lobster ก็เริ่มจะหิวขึ้นมา

หลังจากนั้นไปนั่งเล่นมิวสิคอยู่ที่หาดสักแป๊บก็ต้องเลิก อย่างที่บอกว่าชื่อบ้านพักเป็นอาหารทะเลทำให้หิว หิว หิว อย่างหนัก นักสำรวจ 2 ชีวิตก็เลยเดินไปตามอาปาอามามากินข้าวเสียที

กัปตันปราดเข้ามาแนะนำ seafood basket อาหารทะเลชนิดต่าง ๆ ปิ้งย่างสุดเก๋มาในกระจาดยักษ์ แล้วพ่อก็ดันไปตกหลุมเสียด้วย สั่งมาแล้วก็สั่งปลากะพงทอดสมุนไพร แล้วก็อาหารอีกล้านเจ็ดมาอีก แล้วมิ้งน่ะ เข้าพรรษาก็เหอะ แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ มาทะเล แล้วบรรยากาศก็เป็นใจเหลือเกิน ก็เลยสั่งไวน์ขาวกะมาแกล้มกิ๊บ ๆ กั๊บ ๆ กับพี่ปลากะพงสักหน่อย แต่อ้าว ... ไม่มีเป็นแก้วเหรอคะ พี่กัปตันขา ... เอาเป็นขวดก็แน่ใจได้ว่า มีแค่ฟินน์คนเดียวที่จะช่วยกันแบ่งไวน์ทั้งขวด แล้วยังไงดี อยากกินนี่นา สั่งก็ได้ สั่ง ถึง ฟ จะช่วยแค่แก้วสองแก้ว ก็เหอะ เหลือก็เอาไปนั่งกินที่ห้องได้นี่นา กลั้นใจสั่งไปแล้ว รอ ร๊อ รอ ไวน์ที่รักก็ยังไม่มา อ้าว ... แล้วพี่บริกรก็เดินมาบอกว่า ไวน์ตัวที่สั่งไม่ดี เอาอะไรแทนดี ตอนนี้ไม่อยากรับภาระชีวิตเป็นไวน์หนึ่งขวดคนเดียวแล้ว ถ้าเกิดต้องซดแทนจิบไวน์ มาตาปีย์ก็เลยเอาวะ สั่งเป็น cocktails แทนก็ได้

แก้วแรกเป็น campari กับน้ำส้ม โอ้ ป้าจะบอกว่า ขนาดป้าที่ชื่นชอบการผสมเหล้าแรง ๆ ยังต้องขอยอมแพ้อีแก้วนี่ แรงมาก ๆ แต่เอาเถอะ กินไปเรื่อย ๆ ก็อร่อยดี กินข้าวเสร็จ ก็มาถึงของหวาน ซึ่งเป็นไอศกรีมทอด แล้วก็ไม่ใช้ วอลล์ หรือ ครีโม นะคะ ที่นี่เป็น Hagen-Daz เจ้าค่ะ Macadamia Nut อร่อยสุด ๆ บนแป้งนุ่ม ๆ กรอบ ๆ ก็ราดซอสส้ม แต่เสียดายที่ป้าไม่ชอบแย่ง ฟ ไป 1 คำก็ขอเปลี่ยนมาเข้าโหมดอีมิ้ง สั่ง cocktail มากินอีกแก้วแทน

อ้อ ระหว่างรออาหาร มีเหตุการณ์น่ารักมาก ๆ คือ มีการจุดพลุถวายพระพร เราก็เลยวิ่งออกไปดูพลุที่ระเบียงหน้าห้องอาหารกัน แม้ฝนจะตกปรอย ๆ แต่ทุกคนก็ทำตาแป๋วดูพลุสีกันอย่างสบายใจ ที่น่ารักมาก ๆ ก็คือ ครอบครัวฟิลิปปินส์ข้าง ๆ กำลังทะเลาะกันอยู่ โดยลูกชายคนโต ซึ่งประมาณ 5 ขวบโกรธพ่อขนาดแยกไปนั่งอีกโต๊ะเลย แล้วพ่อก็ตะโกนดุอยู่ สองพ่อลูกทะเลาะกันห้ามโต๊ะไปมาจนกระทั่งไปดูพลุ แล้วหลังจากนั้น สองพ่อลูกก็มานั่งตัวติดกัน คุยกันกระหนุงกระหนิง แล้วหัวข้อการสนทนา ซึ่งเป็นว่า กินข้าวเข้าไป-ผมไม่กิน ก็กลายเป็นการพูดถึงพลุ (ว่าแต่อ๊ะ ฉันสอดรู้สอดเห็นแท้ ๆ เลย)

กลับห้องไปหลังจากนั้น ก็เกิดอารมณ์อยากเล่นมิวสิคขึ้นมาอีกรอบ ก็เลยเดินไปริมทะเล แต่กรี๊ดด น้ำขึ้นสุด ๆ เท่านั้นยังไม่พอ ลมก็แรงเป็นญาติพายุ แล้วก็มืดมาก จะบอกว่า โอ เข้าใจอารมณ์ tsunami ขึ้นมาทันที หาดหายไปแล้ววว น้อง ฟ ก็เลยชวนไปกินไอศกรีมทอดอีกถ้วย

หลังจากนั้น ไม่อยากจะเม๊าท์เล๊ยย ฟ กินไอศกรีมทอดทุกมื้ออาหารน่ะ
(จบ)
http://www.fishermansvillage.net/

Tuesday, July 26, 2005

มิ้งกิทัวร์ภาคอาสาฬบูชา

หยุด long weekends 4 วัน มาตาปีย์นั่งกระหยิ่มยิ่มย่องมากว่าจะกลิ้งอยู่ที่บ้านอย่างมีความสุข นอนมันดึก ๆ หรือไม่ก็เช้า แล้วก็เล่นเกมสุดที่รักที่ในที่สุด ก็เพิ่งได้แผ่น add-on อินพอร์ต ราคาโคตรแพงมา แต่แล้ว .... โฮโฮ แม่บอกว่า วันอาสาฬบูชา วันพรรษา ต้องไปทำบุญกะแม่ กรี๊ดดด ได้ยินไหมคะ แล้วเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ถ้าปฏิเสธ แม่จะโกรธและน้อยใจมาก มากยิ่งกว่าสอบตกหรือไม่ก็ขับรถชนคนตายอีก ดังนั้น แน่นอนว่า ไฟล์บังคับนี้ มาตาปีย์ต้องไป

รถ coach (คือคิดดูว่ามีญาติ และเพื่อนฝูงของแม่และญาติ ๆ ใฝ่บุญกันมากจนไปรถตู้ไม่ได้ ต้องไปรถ coach แทน แล้วก็นะคะ มีแต่ลูกสาวของแม่นั่นแหละที่เลวไม่อยากจะไปทำบุญ เฮ้อออ... )จะออกจากบ้านตั้งแต่ 6 โมงกว่า นอนประมาณตี 3 มั้ง เพราะมัวแต่เล่นเกมสั่งลาแล้วก็ยังไม่ได้จัดกระเป๋าด้วย รุ่งเช้าพอพ่อมาจิกกระชากจากเตียง ก็เลยแสบตามาก ๆ แล้วก็เบลอ ๆ อาบน้ำ ชนิดที่ยังหลับตาอยู่เชียวล่ะ แต่งตัว แล้วก็ลาก ๆ กระเป๋าอย่างโง่ ๆ ออกจากห้อง อีกมือก็ถือหมอนจากที่นอนมาด้วย ไม่ได้มองหน้าใครทั้งสิ้น แล้วจริง ๆ เค้าก็ไม่ได้อยู่ให้รอแล้ว เพราะแต่ละคน so alert ขึ้นไปอยู่บนรถกันแล้ว ขึ้นรถได้ วางของเรียบร้อย มิ้งก็จัดแจงวางหมอนให้เข้าที่ หยิบที่ปิดตาขึ้นมาคาด แล้วก็ล้มตัวนอนทันที แล้วก็หลับ ๆๆๆ ไปจนกระทั่งถูกจิกมากินข้าวตอบเกือบบ่ายนั่นแล

เพราะความที่นั่ง (นอน) อยู่หน้าสุด แบบที่หลับธรรมดาไม่พอ ยังเหยียดยาวเป็นงูเหลือมพาดขาไปถึงที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วย ทำให้ใคร ๆ ก็รู้ว่า หนูหลับ (อย่างน้อย ๆ ตอนแวะจอดรถ พอทุกคนจะลงไปห้องน้ำ หรือซื้อขนมขบเคี้ยว แม่ (ซึ่งนั่งอยู่หลังมิ้ง) ก็จะต้องบอกหนูว่าคนจะลง แล้วหนูก็จะหดขาให้ทุกคนลง ขาขึ้นมาก็เป็นเช่นนี้อีก มิ้งกิทำตัวเป็นที่กั้นรถทางด่วนอย่างมีประสิทธิภาพ -_-‘’ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่า ใครสักคนลือกันไปว่ามิ้งไม่ได้นอนทั้งคืนบ้าง เล่นเกมถึงเช้าบ้าง ..... อะไรกันยะ เอาข้อมูลผิด ๆ ที่ไหนมาพูดยะ .... แต่ก็เหอะ ง่วง และที่สำคัญขี้เกียจเกินกว่าจะลุกขึ้นมาแก้ต่าง อยากพูดก็พูดไปเลยยยยย แล้วก็นอนต่อไป เสียงแว่ว ๆ ยังดังมาจากฝูงชนอีก ว่ามิ้งเนี่ย เตรียมพร้อมมาก มีทั้งหมอน มีทั้งที่ปิดตา มีเสื้อหนาว คราวนี้เอาแบบนี้นะ ... อะไรกันอีกแล้วค้า อิฉันก็มีสินค้าเหล่านี้ตลอดเวลานะค้า เพียงแต่คราวนี้แหละที่นอนเป็นงูเหลือมพาดขนาดนี้

ในที่สุด ก็ถูกจิกขึ้นมากินข้าวที่พิษณุโลก ร้านเป็นบุฟเฟท์ อร่อยหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะมาตาปีย์ถูกจิกลงมา ยังเบลอ ๆ ไม่ตื่นดี แล้วป้า ๆ พี่ ๆ ทั้งหลายก็มาแซวว่า อ้าว มิ้งมาตอนไหน ตามมาด้วยเหรอ หรือไม่ก็หลับสนิทน่าอิจฉา แต่มิ้งซึ่งเครื่องยัง boost ไม่ขึ้นก็ได้แต่นั่งกระพริบตา ๆ ไปเรื่อย ๆ (ป.ล. ทำตากระพริบ ๆ ต่างจากทำตาปริบ ๆ ยิ่งนัก เพราะทำตาปริบ ๆ มันเกิดจากพูดอะไรไม่ได้ ทำอะไรไม่ถูกใช่ไหม แต่ทำตากระพริบ ๆ เนี่ย เกิดจากยังไม่ตื่น สมองไม่ทำงาน แล้วตาก็แสบเพราะเจอแสง แล้วก็เลยต้องกระพริบ ๆ ให้หายแสบตา) เค้าไปตักอาหารกันแล้ว

ขอสารภาพว่า ถ้าอิฉันไม่เปอร์เป็นลูกลิงกินยาม้า ก็จะขี้เกียจยิ่งกว่างูเหลือมตอนจำศีล แล้วงวดนี้ก็เป็นแบบหลังด้วย ซึ่งก็นะ อย่างหลังก็ไม่ค่อยปรากฏให้ฝูงเพื่อนเห็นเท่าไหร่นัก (นัยว่า trait นี้มักจะเกิดตอนอยู่บ้านเท่านั้น) แต่เพราะ มาตาปีย์ don’t do things by halves จะเป็นแบบไหน ก็เว่อร์สุด ๆ ไปทั้งสิ้น คือไม่เคยตรงทางสายกลาง ตั้งอยู่ในความพอดี แต่อย่างใด เดินไปตักข้าวมากิน ก็ยังง่วง ๆ ไม่รู้จะกินอะไร ในที่สุด ก็เลยนั่งกินติ่มซำกะซาละเปา แล้วก็แทะ ๆ อะไรอีกสักอย่าง

กินข้าวเสร็จ ก็ไปแวะกราบพระพุทธชินราชที่วัดมหาธาตุ แล้วก็ กรี๊ดด แดดเหรอคะ ร้อนขนาดนี้ มาตาปีย์ ซึ่งเริ่มจะตื่นมาบ้าง ก็เลยรีบโบ๊ะ โบ๊ะ โปะ ครีมกันแดดลงไป แล้วก็ ฮือ ฮือ ความที่เป็นรถใหญ่จอดไม่ได้ไกล พิลงจากรถ ลงไปได้สักพัก อิฉันก็เลยตัดสินใจ วิ่งๆๆ ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ฝ่าคณะไปเพื่อไปที่วัดก่อน แล้วก็เกิดบ้าอะไรก็ไม่รู้ เด็ก ๆ สองสามคนมันก็วิ่งตาม .... ป้าไม่ใช่จ่าฝูงไบซันนะคะ ... แล้วมันก็ถามว่า พี่มิ้งวิ่งทำไม ... พอบอกว่า ร้อน แล้วถามกลับว่ามันวิ่งทำไม ... มันก็บอกว่า ร้อนเช่นด้วยกัน ... อ๊ะ อะไรกันคะ หลังจากนั้น เราก็เดิน แซรบบ (มาจากแทรก กะ เซาะ) ตัวไปตามริมฝั่งกำแพงโบสถ์เพื่อไปไหว้พระ แล้วก็ เข้าไปเนี่ย ถึงกะผงะ กะไอความร้อนเลยทีเดียว .... โอออ หลวงพ่อเจ้าขา มาไหว้ตอนบ่ายใบโบสถ์ ไม่ต่างอะไรจากเตาอบเลยนะเจ้าคะ หนูจะได้คะแนนความดี (แปลว่า บุญ) เพิ่มขึ้นอีกไหมเจ้าคะ ดังนั้นเนี่ย พอเข้าไป หนูก็ปักหลักใกล้ ๆ พัดลมทันที

** ขี้เกียจเล่าแล้ว 2 หน้า แล้ว มาต่อวันหลังดีกว่า แต่กรี๊ดดด 2 หน้ายังไปไม่ถึงไหนเลย เพิ่งครึ่งวันเช้าเองนะเจ้าคะ**

Saturday, February 26, 2005

ฝูงลิงกะมิ้ง

ลืมเล่าไปว่า น้องไกด์เตือนว่า ฝูงลิงชอบของวาว ๆ และอาจเข้ามาดึง-แย่งไปจากตัว ขอให้ระวังกันให้ดี ก็มีคนที่ไปด้วยกันพุ่งตรงมาบอกดิฉันว่า พี่มิ้งระวังเล็บนะครับ ลิงอาจจะชอบสีเล็บพี่มิ้ง เอ่อ ... น้องขา พี่ก็รู้ว่าน้องหวังดีหรอกนะคะ แต่ทำไม๊ทำไม ฟังดูเหมือนกำลังถูกกัดอยู่ชอบกลคะ หลังจากนั้นมาให้อาหารลิง ตามข่าวสารที่ได้รับมาล่วงหน้าจากคนดูแลนั้นลิงชอบนมกับถั่วลิสงมาก และเบื่อกล้วย เราก็เลยให้อาหารลิงไปจนกระทั่งลิงตัวหนึ่งกระโดดเกาะกบาล และอีกตัวก็กระโดดตามมา จะไม่ว่าอะไรเลยว่ามันจะใช้บ่าหรือหลังเป็นที่ landing กะ take-off ของมัน แต่นี่มันใช้ศีรษะหนูนะคะ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหัวจะคลอนขนาดไหน โดยกระโดดขึ้น-ลงไปมาประมาณ 3-4 ทีเห็นจะได้ แล้วนังลิงตัวหนึ่งก็พยายามแย่งสร้อยลูกประคำที่อยู่ที่แขน อิฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะมัวแต่ถ่ายรูปจนกระทั่งคนร้องเตือน โอ๊ะ.. ไม่ได้ ไม่ได้ เอาของกูคืนมาน้า ... ก็เลยต้องทำสงครามยื้อของกะลิง สรุปว่าจบลงที่ มิ้งชนะหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ของอยู่ครบ แต่เสื้อยืดมีแต่รอยเปื้อนดำ ๆ ด่างๆ เป็นที่ระลึกจากคุณลิง

Thursday, February 17, 2005

มิ้งไปทำเนียบ (ภาคหลัง)

***ความเดิมจากตอนที่แล้ว – มิ้งกำลังโฆษณาชวนเชื่อขายดาวเทียมอยู่ และก็หายไปนานมากกกกกกก เนื่องจากเอาคอมเครื่องประจำไปซ่อม เพิ่งได้กลับมา***

... เนี่ยค่ะ ดูสิคะ ภาพถ่ายจากสวนหลวง ร.9 แต่พื้นที่ประเทศไทยของเรานะคะ เราต้องไปซื้อข้อมูลมา จากดาวเทียม IKONOS ของอเมริกาค่ะ ... พื้นที่ประเทศไทยแท้ ๆ ... แต่พอมี THEOSนะคะ ดาวเทียมไทยถ่ายภาพได้เอง ไม่ต้องพึ่งพาใคร ไม่ต้องซื้อข้อมูลจากต่างชาติ ... แถมยังสามารถถ่ายภาพขายข้อมูลให้ชาติอื่นได้อีกนะคะ ... อีก 3 ปี ดาวเทียมของคนไทย ... อีก 3 ปี เจอ THEOS แน่ ๆ ค่ะ

ก็เว่อร์กันขนาดนี้ เว่อร์กันเข้าไป ขนาดมีภาพสวนหลวงที่ดาวเทียมดวงอื่นถ่ายยังเอามาผสมโรงกันได้ ไม่รู้จักมาตาปีย์ซะแล้ว THEOS ยังใช้ไม่ได้ไม่เป็นไร เปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาสได้อยู่แล้วค่า อิฉันก็ย้ำ ๆ คำว่า ของเรา ของชาติ ของประเทศไทย บริษัทต่างชาติ ย้ำ ... ของเรา ของชาติ ของประเทศไทย บริษัทต่างชาติ ... ปลุกระดมกระแส nationalism กันขนานใหญ่ เรื่องแบบนี้ถนัดนักแล ยุแยงตะแคงรั่วเป็นบ่างด้วยหน้าตาใสซื่อเนี่ย ฝึกมาดีอยู่แล้ว ยิ่งช่วงหลัง ๆ มีกระแสกลัวการฮุบโลกนะคะ พอย้ำว่าเป็นของอเมริกา ได้ผลเกินร้อยค่ะ

อ๊ะ พ่อแม่ลุงป้าน้าอาเด็กบางคนมีความรู้ก็จะลากกกกหนูเข้าไปลึกลงรายละเอียด แล้วสร้างที่ไหน เท่าไหร่ อย่างไร ... ซึ่งจริง ๆ หนูไม่ได้เล่าตรงนี้ให้ฟังเพราะเห็นว่าลึกลงมากไป แต่ถ้าถามมาก็จะตอบให้ค่า (ฟังดูมีน้ำใจดีแท้หนอ) แต่อ๊ะ จะถือว่าปิดบังหมกเม็ดข้อมูลไม่ได้นะคะ ก็ถามไม่ละเอียด/ ไม่สนใจถามเองนี่คะ หนูก็ต้องตอบตามตรงไป งบประมาณ 6 พันล้านค่ะ ผู้ปกครองก็จะตาโต (....หรือเหลือกค้างไม่แน่ใจนัก) แล้วก็แน่นิ่งไป แล้วคิดเหรอคะว่า มาตาปีย์จะปล่อยมือจากเหยื่อที่ขม้ำไว้เหรอคะ อันความกรุณาปรานีจะมีใครบังคับก็หาไม่

ดังนั้น ไม่มีค่ะ ... อิฉันก็ใส่ต่อไปเลย ... แต่คุ้มนะคะ เพราะคิดง่าย ๆ อย่างกรณี tsunami เราได้ภาพช้าเพราะเราไม่มีดาวเทียมของเราเอง กว่าเขาจะถ่ายให้แล้วส่งมาก็ช้ามาก ช้าจนไม่ทันการนะคะ ... เหตุผลทางด้านความมั่นคง ก็สำคัญค่ะ เราสามารถตรวจที่มั่นและสถานการณ์ของประเทศเพื่อนบ้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งชายแดนได้ตลอดเวลา โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว อย่างกรณีเหตุการณ์ไม่สงบภาคใต้เราก็ถ่ายได้นะคะ ... ต่างจากเครื่องบินสอดแนมค่ะ เพราะบินไปได้โดยที่ไม่มีใครรู้ แล้วถ่ายภาพได้โดยที่ไม่มีปัญหาอุปสรรคด้านพรมแดนนะคะ .... คุ้มค่ะ เราต้องเสียแพง เพราะมีค่า know-how มาก แต่คุ้มนะคะ เพราะเรากะลังว่าหลังจากนั้น เราจะเริ่มทยอยสร้างดาวเทียมของเราเอง เหมือนที่เกาหลีใต้ทำมาก่อน คือยอมเสียเงินซื้อค่าเทคโนโลยี แต่หลังจากนั้น ก็จะเริ่มสร้าง และรวมไปถึงพัฒนาของตัวเองได้ จะมีดาวเทียม THEOS 2-3-4 และอื่น ๆ ตามมาแน่ค่ะ ... เพราะแผนแม่บทดาวเทียมตั้งเป้าให้เราเป็นผู้นำในภูมิภาค SEA ภายใน 10 ปีนะคะ

... แหม การมีดาวเทียมของตัวเองก็เหมือนการใช้อินเตอร์เนท broad band ค่ะ ก่อนหน้านั้น เพราะต้องจ่ายเป็นรายชั่วโมง เราก็ใช้ได้อย่างจำกัด ถึงขั้นกระเบียดกระเสียด แต่พอมี broad band เราก็สามารถใช้ได้เท่าที่อยากใช้ ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลาใช่ไหมคะ .... การมีดาวเทียมสำรวจทรัพยากรธรรมชาติของตัวเองก็เหมือนกันค่ะ ... ใช้ได้เท่าที่อยากใช้ ... แล้วทราบไหมคะ ว่าการใช้ข้อมูลดาวเทียมของไทยมีน้อยกว่าที่ควรจะเป็น เพราะไม่มีงบประมาณรองรับพอเพียงนะคะ ถ้ามีข้อมูลดาวเทียมที่พร้อมจะใช้บริการหน่วยงานรัฐอย่างไม่คิดมูลค่า ประเทศไทยจะได้ประโยชน์กว่านี้เยอะค่ะ ... ดูทางเศรษฐกิจสิคะ อย่างแค่เอามาวางแผนการปลูกข้าว ปลูกข้าวโพด เลี้ยงกุ้ง คุมดี ๆ ก็จะบริหารทรัพยากรได้อย่างคุ้มค่ามากขึ้น ได้เงินจากการส่งออกเข้าประเทศอีกปีละไม่รู้เท่าไหร่ แล้วค่ะ …พล่าม พล่าม พล่าม

*ดูข้อมูลประกอบเชิงวิชาการเพิ่มเติมได้ในคอมเมนต์หลัง มิ้งไปทำเนียบภาคแรก ค่ะ*

คิกคัก คิกคัก คิดเหรอคะ ว่าหนูจะจนมุม ... นอกจากเวลาที่หนูเปิดสวิตช์จะไฮเปอร์โลกแตกชนิดพูดเร็วจนรถด่วนชินคังเซ็นตามไม่ทันแล้ว หนูก็ยังมีพรสวรรค์ที่เกิดจากการฝึกฝนจนชำนาญอีก 2 ประการ นั่นคือ 1. พูดจาเว่อร์ ๆ - อันนี้คนที่บ้านรับประกัน ประเภทถูกน้องกัดขณะเล่นกัน ก็จะ ... โฮโฮ หัวใจฉันกำลังแตกสลาย ความปวดร้าว กำลังจะทำให้ชีวิตฉันดับสูญสิ้น หรือ ชมแมวตัวโปรด ว่า กรี๊ดด เจ้าหญิง สง่างามเหลือเกิน ที่เป็นแมวดำเพราะกลัวว่าถ้าเป็นแมวขาวแล้วจะงดงามสว่างไสวจนคนตาพร่าก็เลยเป็นแค่แมวดำใช่ไหมคะ แต่แค่นี้หนูก็ทำให้พี่มิ้งเห็นแสงสว่างเรืองรอบ ๆ ตัวหนูแล้ว ... หรือ กลับมาบ้าน โอ๊ยย หิว ๆๆๆ หิว หิวที่สุดในโลก หิวจังเลย มีอะไรกินบ้างค้า กรี๊ดด มีกวางตุ้งเหรอ ดีใจจังเลย
(มาอ่านดูก็เวอร์จริง ๆ -_-‘’’ )
กับอีกประการ คือ 2. เถียงคำไม่ตกฟากค่ะ – คุณป๋าบอกอยู่ทุกวันว่า ฟังให้จบแล้วค่อยเถียงได้ไหม กับบอกว่าหนูเถียงไปเรื่อย ๆ เถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็ให้ได้เถียงไว้ก่อน ทั้ง ๆ ที่ไม่ต้องเถียงออกไปก็ได้ แต่ก็นะคะ ขอเถียง ขอค้าน ขอแย้ง ไม่งั้นไม่ใช่อีมิ้งค่ะ

กลับมาที่เรื่องเดิมหลังจากนอกคอกเลี้ยวรถตกถนนไป แล้วทีนี้ ดังนั้น คุณผู้ปกครองก็จะต้องยอมรับ argument ล้านแปดนานาประการที่หนูเขี่ย-ขุด-คุ้ย-คิด-ค้น-คาบขึ้นมา แต่ไอ้จะยอมรับหรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง อาจจะเป็นแค่ เออ กูเถียงเอาชนะคะคานสู้มันไม่ได้ เงียบไว้ก่อนเป็นดี มันจะได้จบ ๆ ไม่พูดต่อ แล้วไอ้ที่หนูเรียนมา นั่นคือ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ตามต่อด้วยเศรษฐกิจการเมืองระหว่างประเทศนะค้า ประเด็นเว่อร์ ๆ อย่างเรื่อง high security มั่ว ๆ ซั่ว ๆ ไปเรื่อยยยพูดเรื่องที่ชาวบ้านไม่รู้เรื่องฟังยากได้เข้าใจยากได้อยู่แล้ว

ฉะนั้น .... อีก 3 ปี ดาวเทียมของคนไทย ... อีก 3 ปี เจอ THEOS แน่ ๆ ค่ะ