Showing posts with label with attitude. Show all posts
Showing posts with label with attitude. Show all posts

Monday, December 15, 2008

Peter Pan Syndrome

ครั้งหนึ่งเดินผ่านหน้าร้านของเล่น แล้วเจอสติ๊กเกอร์ปิดตัวโตอยู่หน้าร้านว่า “เราไม่ได้หยุดเล่นเพราะเราแก่ขึ้น แต่เราแก่ขึ้นเพราะว่าเราหยุดเล่น“ เห็นคำนี้แล้วก็อดยิ้มขำเห็นด้วยไม่ได้ เออหนอ เมื่อเราโตขึ้น การเล่นแบบเด็ก ๆ ก็ลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ และที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้น การกระทำการเล่นหลาย ๆ อย่างก็ไม่ใช่สิ่งที่เราถูกคาดหวังว่าจะทำได้และ ไม่ได้สิ่งพึงกระทำสำหรับเราอีก ... อย่างที่จะเคยได้ยินเสมอว่า เล่นเป็นเด็กไปได้

แต่การเล่นเป็นเด็กอย่างสนุกสนานก็เป็นความสุขที่หาได้ง่ายมิใช่หรือ? ตอนที่เรายังเด็ก เรามีจินตนาการมากมาย เราสมมติใบไม้ใบหญ้าที่เด็ดมาขายเป็นขนมหม้อข้าวหม้อแกง และเล่นได้สนุกสนานไม่รู้จบ แต่วันนี้ การะละเล่นเหล่านั้น และความสุขง่าย ๆ เช่นนั้นหายไปไหนแล้วหนอ ตกหล่นไปตามทางที่เราเติบโตขึ้นหรือไร?

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะจดจำวิธีเล่นสนุกอย่างเด็ก ๆ นั้นไว้ และที่สำคัญ สามารถหาความเพลิดเพลินจากการละเล่นเช่นนั้นได้ตลอดไป ... หรือว่าเราจะไม่อยากโต ไม่ยอมโตเป็นผู้ใหญ่กัน!

Friday, October 05, 2007

to live

To live is like to take a walk in a supermarket,
You never know how your shopping items will be.

You may get out full-handed with the things you
never really need
or you may get out empty –handed
with disappointment.

Still, I have found myself wandering
around with a few items.

Oh, you are in my shopping cart,
and I intend to get out with you!

* This piece of writing was written for a gathering card for my friends almost a year ago. Although the card went unfinished, the words itself presented my idea to life quite some degree. And so, it is worth putting in the blog today!
And yes, let’s hope I can finish the card itself soon! Got the core concept, only style needed along the way, people!

Saturday, June 30, 2007

A modern girl

By Sing-Sing, ‘Sing-Sing And I’ album, 2005.

I'm just a modern girl,
Trying to get along in a modern world
I'm just a modern girl,
Trying to work it out in a modern world

I know, you know we're held in high esteem
But baby, you'll see that things aren't what they seem

And I've been lying on my side
But lately on my own
'cause everything I touch is made of stone

You know, I know technology's so sweet
But baby, maybe it’s us you owe a treat

And when we find we have a choice
There's nothing to select
Too much cause and not enough effect

And then the walls come trembling down
I cling to my ideals
And though I'm not as tall as you
I soar in my high-heels

E.Anderson

Just had a chance to get alone with the lyrics, and simply found out that I am so in love with the idea presented in the song. “We are all modern girls who are all trying to get along in a modern world…”, but then, are we leading our lives as they should be? We might all get along by running chasing after something unreal to our lives, or something unreal to our minds. We might even de-value the things with real importance to us! Technology can be sweet, money can be sweey, when we are all in this modern world cherishing capitalism and consumerism. But then, are thing go the way they seem?

PS. Love the little touch they add to the song.
“And though I'm not as tall as you, I soar in my high-heels”

Sing-Sing website
Sing-Sing's my space

Wednesday, April 11, 2007

จับผิดบล็อกแท็ค

สักพักมาแล้วตั้งแต่ต้นเดือนธนวาคม 2549 การละเล่น blogtag ได้แพร่ระบาดไปทั่วบรรดาบล็อกทั้งหลาย โดยที่มีจุดกำเนิดมาจากคุณ Jeff Pulver ผู้ออกความคิดเห็นเก๋ไก๋มาว่าเหล่าบรรดานักบล็อกทั้งหลายรู้จักกันแค่บางด้าน และน้อยด้านมากเกินไป จึงอยากให้นักบล็อกทั้งหลายเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเองมาห้าข้อ และก็ส่งต่อข้อบังคับเหล่านี้ไปให้คนอื่น ๆ เพื่อให้บอกเรื่องราวของตัวเองมาต่อ ๆ ไปเป็นทอด ๆ

ใหม่ ๆ ที่ได้รับ tag นี้มาในระยะต้น ๆ ก็สนุกดีที่จะได้รู้เรื่องราวของคนเล่นบล็อกที่น่าทำความรู้จักให้มากขึ้นกว่าเดิม แต่พอเล่น ๆ ไปก็เริ่มสงสัยว่ามันจะช่วยให้เรารู้จักกันได้มากขึ้นจริงหรือ หรือว่ามันจะมีประโยชน์มากขึ้นจริงหรือถ้าได้รู้จักกัน เพราะสำหรับประการแรกแล้ว สิ่งที่เราเลือกที่จะเล่าก็เป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจและวินิจฉัยของเราโดยสิ้นเชิง ดังนั้นสิ่งที่เล่าไปจะมีระดับชั้นความสำคัญมากขนาดไหนก็ได้ และนั่นก็หมายถึงว่า อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไรเลยเมื่อได้รู้ เป็นแค่เรื่องธรรมดาที่ไม่อาจทำให้รู้จักเราได้ดีมากขึ้น และสำหรับประการหลังเอง ก็สอดคล้องกับประการแรก เพราะการเล่นบล็อกของหลาย ๆ คนเป็นเพื่อปลดปล่อยตัวเอง และแสวงหาความชอบและผู้ที่มีความชอบคล้ายคลึงกับตนเอง โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องเปิดเผยตัวตนให้ผู้อื่นในบล็อกนั้น ๆ ได้รู้จัก อาจจะเลือกเปิดแค่บางส่วน หรือมากกว่านั้น ก็เป็นการโลดแล่นไปในบล็อกโดยที่ไม่ต้องการที่จะเปิดเผยตัวเองให้ผู้อื่นได้รู้จักเลย ดังนั้นแล้ว เมื่อเรามาเล่นบล็อกโดยที่ไม่ระบุชัดว่าเราเป็นใคร ทำอะไร การเปิดเผยตัวตนด้วยความลับเล็กน้อยเช่นนี้จะมีประโยชน์อะไร เราจะไม่ได้รู้จักเขาดีขึ้นมากกว่าเดิมเลย เพราะทุกอย่างที่เรารู้เกี่ยวกับเขาเป็นศูนย์ตั้งแต่ต้นต่างหาก อีกอย่างก็คือ เราไม่ได้อ่านสนใจบล็อกของใครสักคนเพียงเพราะว่าเขาเป็นใคร แต่เราอ่านเพราะเราสนใจในข้อเขียนและมุมมองของเราต่างหาก และที่สำคัญ เรากำลังก้าวล่วงไปในความเป็นส่วนตัวและตัวตนที่อยากจะถูกปกปิดหรือเปล่า คนที่มาเล่นบล็อกเพื่อจุดประสงค์นี้ เพื่อความผ่อนคลายเช่นนี้ก็มี

* ก็แค่จับผิดไปเรื่อย blogtag มาเร็วเกินไป และที่สำคัญ การที่ระบุให้ส่งต่อให้คนห้าคนทำให้สิ่งนี้ระบาดรุนแรงมากไปในระยะเวลาสั้น ๆ ทำให้ผู้ที่ถูก tagged และออกมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับตัวเองมีมากเหลือเกินจนทำให้เฝือ และกลายเป็นเห็นเมื่อไหร่ อารมณ์เสียเมื่อนั้น หากค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป blogtag อาจจะมีวงจรชีวิตที่น่ารักกว่านี้ก็ได้

ช่วงหลัง มี tag อื่น ๆ ออกมาระบาดเพิ่มเติมมากขึ้น เห็นแบบนี้ก็เถอะ แต่ส่วนตัวเองเป็นคนที่ไม่เห็นด้วยกับกิจกรรมนี้อย่างรุนแรง การทำความรู้จักและรู้จักกับใครคนหนึ่งคนใด ต้องใช้เวลาและความพยายาม ความสนใจใส่ใจมากกว่าได้รู้ความลับห้าข้อ ซึ่งถ้าบอกในกติกาว่า … sharing five things about themselves that relatively few people know … ทุกสิ่งที่เอามาลงบล็อกไม่ว่าจะคนรู้มากรู้น้อยขนาดไหน ก็ถือเป็นความลับได้แล้ว เพราะคนอ่านไม่รู้จักอะไรตัวคนเขียนเลย

* ฟังดูเหมือนเป็นคนที่ไม่เชื่อในเรื่องสัมพันธภาพในบล็อก แต่ก็อย่างที่คิดนั่นแหละ ... การทำความรู้จักและรู้จักกับใครคนหนึ่งคนใด ต้องใช้เวลาและความพยายาม ความสนใจใส่ใจมากกว่าได้รู้ความลับห้าข้อเยอะ ดังนั้น เอาเวลามาใส่ใจสนใจกันแทนดีกว่า

Friday, January 19, 2007

ไม่มีอะไรสูญเปล่า

แล้วก็ย้ายกลับมาทำงานที่สำนักงานเดิมอีกครั้งหลังจากระหกระเหินไปไกลมานาน ถ้าจะย้อนกลับไปดูตั้งแต่ต้นที่เริ่มทำงานก็คงจะเป็นได้ว่า ได้เริ่มทำงานหลากหลายต่างลักษณะงานจริง ๆ ที่แรกที่เริ่มทำงานไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถสมกับที่เรียนมาเท่าใดนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นที่ที่สอนให้รู้จักเริ่มต้นชีวิตการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ เพราะได้อยู่ในองค์กรที่ดี มีประสิทธิภาพการบริหารจัดการที่ดี ได้เข้าใจหลักการทำงานและการดำเนินการเสียเหลือเกิน หลังจากนั้นแห่งที่สอง ซึ่งเป็นที่ที่เหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เมื่อย้อนกลับไปดูก็เป็นแหล่งเรียนรู้ได้อีกแหล่งจริง ๆ เพราะได้เป็นคนจัดอบรมสัมมนาตลอดเวลา ได้เข้าใจขั้นตอนการจัดประชุม สัมมนา และการติดต่อประสานงาน หรือแม้แต่ได้เห็นหลักและวิธีการทำงานที่ต่างไปจากที่แรกให้ได้เปรียบเทียบ ทำความเข้าใจ แหล่งที่สาม แม้จะเป็นที่ที่อยู่น้อยที่สุด เพียงไม่กี่เดือน แต่ก็ถือว่าเป็นที่ที่รักที่สุดแห่งหนึ่ง เพราะได้ทีมงานที่ดี ลงตัว และแข็งงานเสียเหลือเกิน และเพราะลักษณะงานที่ต้องคอยประสานติดต่ออยู่ตลอดเวลาก็ทำให้ยิ่งเข้าใจความหมายและความสำคัญของคำว่าทีมงานกว่าที่เคยเป็น

แห่งที่สี่ อันเป็นที่ที่อยู่นานที่สุด ก็ยังสอนให้รู้จักกับการติดต่อประสานงานเหมือนเดิม เพียงแต่ว่าในระดับที่ลึกซึ้งขึ้น ครอบคลุมขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีการมอบหมายหน้าที่เหล่านี้ให้เป็นหน้าที่หลัก ที่จะต้องประสานดูแลทุกคนให้ดีให้ได้ ต้องละเอียดรอบคอบ ซื้อใจและใช้คนให้เป็น และที่สำคัญก็คือ จะต้องรู้จักวางตัว ปรับเปลี่ยนบุคลิกท่าทางให้เหมาะสมกับหน้าที่ที่ได้รับมา

ตอนนี้ถูกย้ายกลับมาที่สำนักงานเดิมอีกครั้ง แต่เมื่อได้มามองย้อนไปก็พบว่า ไม่มีอะไรสูญเปล่าจริง ๆ ทุกอย่างที่ผ่านตา ทุกอย่างที่ผ่านมากลับมาเป็นประสบการณ์ได้หมด ถึงในขณะนั้นเราไม่รู้สึกว่าเราได้ประโยชน์หรือว่าได้ผลชัดเจนทันตาก็ตาม และนั่นก็ทำให้กลับมาคิดทบทวนถึงมุมมองที่มีต่อโลกอีกครั้ง ทุกอย่างที่เราพบเจอเป็นประสบการณ์ชีวิตให้เราก็จริง แต่หลายครั้งที่เราซึมซับสิ่งเหล่านั้นไม่ได้หมด เพราะอคติบางอย่างในใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรู้สึกต่อต้าน ไม่พอใจ ซึ่งถ้าปรับเปลี่ยนได้ เราจะเห็นว่า หลายอย่างเป็นเรื่องที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ ต้องเผชิญอยู่แล้ว ดังนั้น ทำไมเราไม่ยิ้มรับสิ่งที่เป็น และสิ่งที่จะเกิด ทำใจให้พร้อม และเรียนรู้สิ่งเหล่านั้นอย่างเต็มที่?

และที่สำคัญ ตัวเราในขณะนี้ เกิดจากทุกอย่างที่เราประสบมาหล่อหลอมให้เป็นเรา
__

ได้ไปเจอคณะทำงานเดิมเมื่อคืน ต้องบอกว่าเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อกันเสียเหลือเกิน จะมีช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงขณะหนึ่งเท่านั้นที่เราจะได้มาเจอกัน อยู่ร่วมกันเพื่อทำงานก่อนที่จะแยกย้ายกระจัดกระจายกันไปอีกครั้ง และแม้จะไม่ได้ทำงานร่วมกันอีก แต่สิ่งที่เราได้ก็คือ กลุ่มคนที่รู้จักเรา ยอมรับเรา และได้สถานที่ของเราเพิ่มขึ้น .... บางครั้งชีวิตก็คือการเดินทางเพื่อเรียนรู้ ได้รู้จักคนใหม่ ๆ พร้อมทั้งเก็บเกี่ยวความทรงจำและความนึกคิดที่มีต่อบุคคลเหล่านั้น!

Saturday, November 18, 2006

เมื่อรู้จักปลงรู้จักวาง อยู่ที่ไหนก็เป็นสุข

“เมื่อรู้จักปลงรู้จักวาง อยู่ที่ไหนก็เป็นสุข

คนที่ไม่ได้เข้าถึงธรรมะ ไม่ได้ศึกษาเรื่องชีวิตให้ถูกต้อง พอมีการสูญเสียอะไรขึ้นแม้นิดหน่อย ความทุกข์มันใหญ่โตเท่าภูเขา แล้วก็บอกว่า ฉันทุกข์ที่สุดในชีวิต ฉันลำบากที่สุดในชีวิต ไปพูดเสียอย่างนั้น เพราะไม่รู้จักปลง ไม่รู้จักวาง ไม่รู้จักใช้ธรรมะเป็นเครื่องแก้ปัญหา เขาจึงมีสภาพจิตใจอย่างนั้น คนที่ได้เรียนได้รู้แล้ว สภาพจิตใจมันแตกต่างกัน อยู่ในที่ไหนก็มีสภาพเป็นสุขทั้งนั้น

หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ”


ไปเจอในบล๊อกคุณ 90210 มาพอดี แล้วก็ต้องบอกว่าตรงใจอย่างมาก โดยเฉพาะประโยคแรก เพราะรู้ตัวว่าไม่ใช่คนที่ปล่อยอะไรไปง่าย ๆ แม้ความสุขจะเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่จะค้นหา ที่จะพบเจอ แต่เพราะความเป็นพวก perfectionist ก็ทำให้หลายครั้งละเลยหลงลืมที่จะให้คุณค่าของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไปเหมือนกัน และกว่าจะย้อนกลับมาเห็นค่าของสิ่งนั้นได้ ก็เกือบจะสายเกินไป หรือว่าสายเกินไปเลยก็มี

เมื่อรู้จักปลงรู้จักวาง อยู่ที่ไหนก็เป็นสุข แล้วเมื่อนั้นก็จะเจอ peace of mind ที่ตก ๆ หล่น ๆ อยู่ตามทางจนต้องตามหาอยู่เนือง ๆ เสียที

Sunday, November 12, 2006

ฟอนต์ที่รัก

ตอนนี้กำลังมีวิกฤตฟอนต์นิดหน่อย ด้วยว่าฟอร์แมทเครื่องใหม่ แล้วนอกเหนือประเด็นที่ว่า ย้ายที่เก็บของเก็บไฟล์ต่าง ๆ จนหากันไม่เจอแล้ว ก็เพิ่งจะรู้ความจริงมี่โหดร้ายอย่างหนึ่งว่า บรรดาฟอนต์หลากหลายนานาชนิดที่ได้สะสมโหลดลง folder fonts ใน control panel ก็กลายเป็นศูนย์อีกต่างหาก งงนิดหน่อยว่าจะไปตามเก็บกลับมาให้หมดได้อย่างไร แต่ก็เริ่มทำทีละอย่าง โดยเริ่มจากฟอนต์ที่ใช้งานจริงจังก่อนจะดีกว่า เก็บในเครื่องเจอบ้าง หาในเวบโปรดบ้าง แล้วก็ค้นพบความจริงที่รู้ตัวเป็นระยะ ๆ ว่าบ้าฟอนต์เหมือนกันแฮะเรา เพราะตอนไปเยี่ยม dafont.com ที่ไม่ได้ไปจริงจังมาเกือบครึ่งปี ก็พบว่ามีของเก๋ ๆ ใหม่ ๆ ให้โหลดเพิ่มเยอะเหมือนกัน ก็ลยเกิดอาการหยุดโหลดไม่ได้เข้า อันนี้ก็สวย อันนั้นดี อันโน้นเก๋ โหลดไปสักพัก แล้วก็ต้องไปหยิบสมุดมาเล่มหนึ่งเพื่อทำเป็นสมุดฟอนต์แยกประเภทให้ตัวเอง ซึ่งน้อง ฟ ก็เห็นแล้วตกใจ จริง ๆ มิ้งก็มีการจดมาตลอดล่ะนะ แต่วันนี้สงสัยจะคึกจัด หาสมุดมาเป็นเอกเทศเลย แล้วก็เลยนึกไปถึงวันหนึ่งที่ว่า เปิดหนังสือฟอนต์ดูอยู่ที่เอเชียบุ๊ค แล้วก็พบว่า โอ้ ฟอนต์โน้นหนูรู้จัก อันนี้ก็รู้จัก ก็รู้จักเกือบหมดทั้งเล่ม ก็เลยต้อง aware ว่า เออ ฉันก็บ้าของฉันจริง ๆ นะเนี่ย ก็นะ ถ้าทำงาน แล้วฟอนต์ไม่ดีไม่สวย มันก็ลดค่างานลงไปนี่นา ฟอนต์เป็นตัวบอกอารมณ์ เป็นตัวประสานขนาดนี้ .. อย่างที่มิ้งพูดบ่อย ๆ ว่า ฟอนต์ดีมีชัยไปกว่าครึ่งนั่นแหละ

ก็นั่นแหละ กำลังเปิดไฟล์ไล่โฟลเดอร์หาฟอนต์ที่โหลดมาเรื่อย ๆ อยู่ แล้วก็พบว่า ด้วยฟอนต์ที่มี เอาไปตั้งเวบโหลดฟอนต์ได้เลย :D :D :D

ปล. เห็นฟอนต์ดี ๆ แล้วมีความสุข แม้ว่าจะเปลี่ยนจากรัก fancy ไปสู่ handwriting เป็นหลักก็ตาม – getting older ก็ไม่รู้ว่าจะ wiser จริงไหม

Wednesday, September 13, 2006

ข่าวเกษตร

วันนี้เดินผ่านทีวีแว๊บ ๆ ที่บ้านกำลังดูคนเล่นเกมตอบคำถามคุณไตรภพพอดี แล้วที่ทำให้มิ้งต้องหยุดชะงักเพื่อฟังคำตอบก็เพราะ คำถามที่ว่า ไก่ไข่ในประเทศไทยส่วนมากเป็นพันธุ์อะไรนี่แหละ เนื่องจากเมื่อมิ้งเห็นตัวเลือก ก็ได้เลือก “โรดไอส์แลนด์แดง” แล้วก็อยากรู้เหลือเกินว่าตัวเองจะตอบถูกหรือเปล่า

แล้วก็ถูกจริง ๆ ก็เลยทำให้คิดไปถึงตอนเรียนเกษตรตอนประถมขึ้นมาได้ สมัยนั้น อาจารย์แกมุ่งมั่นและจริงจังกับการสอนวิชาการเกษตรเสียเหลือเกิน จนทำให้ความรู้นั้นฝังหัวมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งปุ๋ย 20 ชนิดที่พืชต้องการ ทั้งพันธุ์วัวที่นิยมเลี้ยง ลักษณะเด่นวัวพันธุ์ต่าง ๆ ฯลฯ แล้วก็เลยพาดไปนึกถึง “ข่าวเกษตรกร” ทางช่องเจ็ดที่ต้องนั่งดูทุกวันตอนเย็นเพื่อเขียนไปรายงานอาจารย์ให้ได้ทำทุกอาทิตย์ ซึ่งถ้าไม่มี หรือไม่ได้ดูก็จะถูกตี ไม่น่าเชื่อเลยว่า เคยนั่งร้องไห้ เพราะมัวแต่เล่นจนลืมเปิดดูทีวีดู แล้วก็กลัวมากกว่าจะต้องถูกตี แต่ความจริงก็เป็นว่า ถึงจะมีส่งแค่วันเดียวแกก็ให้รอดตัวไปได้ก็ตามเถอะ เสียดายสมุดตอนนั้นไปอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ไม่อย่างนั้น ก็คงเต็มไปด้วย วิธีการปลูกหน่อไม้ฝรั่งแบบใหม่ เคล็ดลับการปลูกผักหวานป่าที่ทำให้ผลผลิตงาม เลี้ยงปลาต้นทุนต่ำ การทำเกษตรแบบผสม และอะไรอีกมากมายเกินจะกล่าว

อย่างไรก็ตาม เมื่อกี้ไปค้นมา ปรากฏว่าข่าวเกษตรที่รักของเราก็ยังอยู่ และวันนี้ก็พูดเรื่อง ผักหนามเสียด้วย

เกษตรน่ารู้ : ผักหนาม
เกษตรน่ารู้ กับผักหนาม ซึ่งมีรสหวานปนขม นิยมนำยอดอ่อน มาต้มรับประทาน


รายการยังอยู่ แต่หลายอย่างในชีวิตก็เปลี่ยนไปแล้ว สมัยเรียนประถมดูจะเป็นเรื่องที่ไกลแสนไกล แถมยังไม่ค่อยได้นึกถึงต่างหาก ทั้ง ๆ ที่ก็มีเรื่องสนุกสนานและสวยงามมากมาย ก็ต้องขอบคุณคำถามวันนี้ที่ทำให้ได้นึกถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาจริง ๆ

เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เติมสีสัน และแต้มรอยยิ้มให้เราได้ ถ้าเพียงเราจะหยุดคิดนะ

Saturday, August 19, 2006

secret garden, very secret garden

เมื่อวันก่อน ได้ไปฟังเพลง secret garden ของ Bruce Springteen ที่บล็อกคุณ Plin, :-p มา

ฟังเพลง แล้วก็อ่านที่เจ้าของบล็อกเขียนเอาไว้ว่า “...ตีความไปคนละทิศละทาง บางคนฟังแล้วรู้สึกดี บางคนฟังแล้วรู้สึกเศร้า บางคนฟังแล้วรู้สึกว่า นี่แหละความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวล่ะ …” แล้วก็ตั้งคำถามถามคนที่ได้ฟัง หลังจากได้ฟังอันที่เป็นเพลงเฉย ๆ และอันที่เป็นเพลง OST ของ Jerry Maguire ว่าคิดอย่างไร

เลยทำให้มิ้งต้องกลับมาคิดถึงความหมายของเพลงขึ้นมา ไม่ใช่ในฐานะเนื้อเพลงจริง ๆ แต่เป็นความหมายของ secret garden เพราะสำหรับตัวมิ้งเอง มิ้งมีคำคำนี้อยู่ในใจมานานแล้ว ไม่ว่าจะใช้ secret garden หรือ box ก็ดี - แม้ว่า secret garden จะให้ความหมายที่รื่มรมย์กว่า เหมือนได้หยิบหนังสือถูกใจสักเล่ม แล้วหลบไปหามุมสงบสบายใจใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่จะได้กลิ้งไปมา สูดกลิ่นหอมของหญ้า และรู้สึกถึงเสียงใบไม้ที่ไหวรอบตัว พร้อมกับลมอ่อน ๆ ขณะที่ “กล่อง” อาจจะมีความหมายด้านมืด เมื่อมิ้งต้องการกระโจนลงไปขดตัว หลับตามไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ก่อนที่จะหายเหนื่อยหายล้า และกล้ากลับขึ้นออกมาใหม่ก็ตาม – ทั้งนี้ คำเหล่านี้ต่างเป็นสัญลักษณ์แทนพื้นที่ ความสงบส่วนตัว และโลกปลีกวิเวกที่อยากจะกระโดดเข้าไปหาเวลาต้องการอยู่คนเดียว ให้ได้ค้นพบจิตใจ ค้นพบตัวตน และค้นหาคำตอบหลายอย่างให้ตนเองเสมอมาตลอดมา

ดังนั้น ถ้าตีความไปเฉย ๆ ก็อาจจะเหมือนชายหนุ่มมาตัดพ้อ บ่นเพ้อว่าไม่สามารถเข้าถึงหญิงสาว หรือว่าถึงเข้าถึง ก็ไม่สามารถเข้าถึงใจเธอได้เสียที เพราะเธอมี secret garden ของเธออยู่ ทำอย่างไร เธอก็ยังห่างอยู่ไกล เหมือนใกล้แต่ก็เอื้อมไม่ถึง

She'll look at you and smile
And her eyes will say
She's got a secret garden
Where everything you want
Where everything you need
Will always stay
A million miles away

แต่ถ้าฟังและตีความโดยไม่สนใจคำบ่นพ้อต่อว่านั้นแล้ว มิ้งว่า ไม่น่าจะแปลกอะไร และไม่น่าที่จะต้องมาเจ็บปวดอะไร ถ้าใครสักคนที่เรารักจะมี secret garden เพราะทุกคนต้องมีโลกส่วนตัว ต้องมีที่ส่วนตัว ที่จะอยู่คนเดียว ที่จะพักที่สามารถเป็นตัวตนของตัวเองได้อย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นกับคนรัก หรือครอบครัว ที่ทำงาน เพื่อนฝูง ฯลฯ ก็ตาม

เพราะความสัมพันธ์เป็นแบบนี้ทั้งนั้น การที่เรารู้รักใคร มีปฎิสัมพันธ์กับใคร ก็เหมือนพื้นที่วงกลมของเราที่ไปมีส่วนทับซ้อนกับพื้นที่วงกลมของผู้อื่น ส่วนที่ทับซ้อนกับทำให้เราได้รู้จัก ใกล้ชิด และสนิทสนมกันก็จริง แต่นอกเหนือจากนั้น เราต้องได้เป็นอิสระ ได้เป็นตัวของเราเองได้บ้าง และเพราะเราเป็นปัจเจกบุคคลที่จะมีความแตกต่าง มีความต้องการ ความคิด และความฝันไม่เหมือนกัน ถ้าจะไม่เข้าใจ ไม่สามารถตีความได้ในบางเรื่อง ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร แค่ได้เว้นที่ให้อีกฝ่ายได้กระทำตามใจบ้างก็ดี

อย่างที่ว่า เราไม่จำเป็นต้องเหมือนกันไปเสียทีเดียว การได้แตกต่าง การได้เป็นในสิ่งที่แปลกออกไปต่างหากเล่า คือเสน่ห์ เพราะเรารักคนอื่นได้ก็เพราะความเป็นบุคคลคนนั้นเอง แม้จะแตกต่างกับตัวเราไปบ้าง การรักในสิ่งที่ต่างออกไป และประยุกต์ประสานให้ความแตกต่างของทั้งเขาและเราสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมกลืมลงตัว ขณะที่ให้เราสามารถคงความเป็นตัวเราได้ต่างหาก เป็นสิ่งที่ดีที่สุด



Oh yes, I have my secret garden,
And you, unknowingly, have yours too.


-----
อย่างไรก็ตาม หากลอนที่เคยแต่งเกี่ยวกับเรื่อง secret garden ไม่เจอ ถ้าเจอจะเอามาลงต่อก็แล้วกัน

Saturday, August 12, 2006

ความหมายอย่างหนึ่งของชื่อ

เพิ่งค้นเจอสมุดบันทึกเก่า ๆ แล้วก็เมื่อมานั่งพิจารณาดูก็ค้นพบความจริงประการหนึ่ง หรือว่าค้นพบมานานแล้วแต่ลืม หรือจางไปจากสมองนานแล้วก็ได้ นั่นก็คือ มิ้งเป็นพวกที่ชอบตั้งชื่อแปลก ๆ ให้เพื่อน หรือคนรู้จักชอบพอกันมากทีเดียว ซึ่งก็หมายความว่า ใครก็ตามที่มิ้งสนิทสนมชอบพอ อย่าหวังเลยว่า จะได้มีชื่อเล่นชื่อเรียกอย่างที่เคยเป็นมาตลอด เพื่อนสมัยมหาลัยมิ้งถูกเรียกด้วยชื่อชนิดของสัตว์แปลก ๆ ไปจนถึงชื่อแปลก ๆ และที่ทำงานที่มิ้งสนิทด้วยก็เหมือนกัน ซึ่งไม่ต้องอะไรเลย คนในครอบครัวก็มีชื่อ หรือแม้กระทั่งสมญานามแปลก ๆ เช่นเดียวกัน สำหรับมิ้งเอง ก็ใช่ว่าจะชื่อมิ้งได้เฉย ๆ แต่กลายเป็นแกะ เป็นแมว เป็นแม่มด หรือว่าอื่น ๆ อีกหลายชื่อ

หลายคนอาจจะยังเรียกมิ้งด้วยชื่อของมิ้งอยู่ และก็สงสัยที่มิ้งอาจจะเรียกคนเหล่านั้นด้วยชื่อแปลก ๆ หรือมิ้งเอง ก็อาจเรียกตัวเองด้วยชื่อแปลก ๆ ที่ไม่เกี่ยวอะไรกับชื่อในทะเบียนบ้าน ชื่อเล่น ชื่อจริงแต่อย่างไร แล้วเรื่องอย่างนี้ ชื่อแบบนี้มันสำคัญอย่างไรน่ะหรือ นั่นก็เพราะชื่อที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่แบบนี้ไม่ใช่ชื่อที่มีไว้เพื่อเรียกเฉย ๆ น่ะสิ แต่มีความหมายที่สำคัญยิ่งอีกอย่างในฐานะรูปแบบของความสัมพันธ์ต่างหาก

ฟังดูไม่น่าเข้าใจใช่ไหม? นั่นก็เพราะเมื่อเราคบหากับใครสักคน ความสัมพันธ์ที่มีต่อคน ๆ นั้นก็แตกต่างไปจากความหมายที่เรามีต่อความสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ และชื่อนั้นก็เป็นทั้งบทสรุปย่อ และสัญลักษณ์มิตรภาพที่มีต่อคน ๆ หนึ่งนั่นเอง อย่างเช่น ร้านอาหารแถวบ้านที่เรียกบ้านเราว่า "ครอบครัวน่ารัก" ถ้าคนอื่นที่อยู่นอกครอบครัวหรือไม่ใช่คนในร้านอาหารนั้นมาฟังก็อาจจะไม่เข้าใจ แต่ถ้าเป็นพวกเราหรือคนในร้าน เมื่อได้ฟัง ก็จะนึกถึงเวลาที่เราได้อยู่ในร้านนั้น คิดถึงตอนทานอาหาร ตอนที่พูดคุยกับเจ้าของร้าน กับเด็กในร้านและอื่น ๆ อีกมากมาย หรือ เพราะมิ้งใช้ชื่อในอินเตอร์เนทว่าหมาเลี้ยงแกะ ก็จะมีคนเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งที่มิ้งไปอ่านงานเขียนของเขา รู้จักมิ้งในนามหมาเลี้ยงแกะ ก่อนที่จะเหลือเพียง "แกะ" ในเวลาต่อมา และเพราะกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ยอมให้มิ้งอาละวาด ที่แปลว่าเล่นสนุกสนานตามใจได้อย่างเต็มที่ เวลาที่มิ้งแทนตัวเองว่าชื่อแกะ มิ้งก็จะคิดถึงเวลาที่มิ้งเล่นสนุกสนานร่าเริงสบายใจ โดยที่มีคนที่รู้จักมิ้งยอมรับและอนุญาตให้มิ้งเป็นอย่างที่มิ้งเป็นได้อย่างเต็มที่ และสำหรับคนกลุ่มนี้เอง การเรียกมิ้งว่า มิ้ง และเรียกมิ้งว่าแกะก็มีความหมายแตกต่างกันอยู่ในเชิง

มิ้งอาจจะกลายเป็นแกะ เป็นแพะ เป็นแมว เป็นหมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าชื่อของสัตว์ต่าง ๆ ที่มิ้งเป็นจะมีความหมายตามนั่นแค่นั้นจริง ๆ หากแต่ทุกชื่อมีเบื้องหลังและที่มาที่ไปแตกต่างกันไป และนั่นเอง นี่ก็เพราะความสัมพันธ์และมิตรภาพทำให้ชื่อมีความหมาย และในขณะเดียวกัน ชื่อก็กลายเป็นตัวสัญลักษณ์แทนความสัมพันธ์และมิตรภาพนั้นขึ้นมา

Thursday, August 10, 2006

daughters

ฉันรู้จักหญิงสาวที่แต่งแต้มสีสันให้ชีวิตของฉัน
แต่เธอก็เหมือนเขาวงกตที่มีกำแพงกั้นอยู่รอบตัว
ฉันพยายามทำทุกอย่าง พยายามทำทุกทาง
แต่ก็ไม่มีอะไรที่ฉันทำได้เลย
......


ในบรรดานักร้องทั้งหลาย John Mayor ก็เป็นอีกคนหนึ่งที่มักจะเสนอมุมมองและข้อคิดดี ๆ ผ่านบทเพลงเสมอ อัลบั้ม Room For Squares (2001)อย่าง My Stupid Mouth ที่เล่าเรื่องราวของผู้ชายที่พาหญิงสาวที่ชอบออกไปเที่ยวด้วย และลงท้ายด้วยการทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจและเหินห่างออกไป แทนที่จะได้ใจของเธอมาแทน .. เพียงเพราะไม่ระวังคำพูด

ใน Heavier Things (2003) ก็เช่นกัน John Mayor กลับมาด้วยเพลงที่ให้คิดตามอีกเช่นเคย และก็ดูเหมือนว่า Daughters จะบอกให้เราคิดจริงจังมากกว่าที่ผ่านมาเสียอีก .... ฟังดูเผิน ๆ Daughters อาจจะเป็นแค่เพลงรักธรรมดาสักเพลง แต่เมื่อจับใจความให้ลึกลงไปกลับลึกซึ้งออกไป

หากเรารักใครสักคน และความรักนั้นไม่ได้รับการตอบสนองล่ะ
เราคิดว่าเป็นเพราะตัวของเราทำให้เธอเกิดกำแพงกั้นตัวเธอไว้
แต่แล้ว เราก็พบว่าเราทำอะไรไม่ได้เลย
พ่อของเธอ ครอบครัวของเธอต่างหากที่มีผลกับเธอมาตลอด …

นั่นแหละ John Mayor ก็เลยขอร้องให้เราได้หยุดคิดว่า ลูกสาวเหล่านี้วันหนึ่งจะต้องเติบโต มีครอบครัว แต่งงาน และกลายมาเป็นแม่ของเด็กอีกคนเหมือนกัน แต่ถ้าเธอไม่เคยถูกรัก ไม่เคยเรียนรู้ที่จะรัก พวกเธอก็จะรักใครไม่เป็น และกลายมาเป็นวัฎจักรปัญหาอยู่เช่นนี้เรื่อยไป

On behalf of every man
Looking out for every girl
You are the god and the weight of her world
the god and the weight of her world


Upload music at Bolt.

Daughters
(by John Mayor)

I know a girl
She puts the color inside of my world
But she's just like a maze
Where all of the walls all continually change
And I've done all I can
To stand on her steps with my heart in my hands
Now I'm starting to see
Maybe it's got nothing to do with me

Fathers, be good to your daughters
Daughters will love like you do
Girls become lovers who turn into mothers
So mothers, be good to your daughters too

Oh, you see that skin?
It's the same she's been standing in
Since the day she saw him walking away
Now she's left
Cleaning up the mess he made

Boys, you can break
You'll find out how much they can take
Boys will be strong
And boys soldier on
But boys would be gone without the warmth from
A womans good, good heart

On behalf of every man
Looking out for every girl
You are the god and the weight of her world

Tuesday, August 08, 2006

Better than Never

เมื่อวันก่อนนั่งดูหนังแล้วก็ฟังตัวละครในเรื่องพูดออกมาประโยคหนึ่ง จำเนื้อประโยคจริง ๆ ไม่ได้ แต่จำได้ถึงใจความของประโยค ที่บอกว่า It’s better than never แล้วก็เลยทำให้ต้องมาคิดตาม

เพราะตัวเอกเป็นนักสังคมสงเคราะห์แล้วแก้เท่าไหร่ พยายามทำเท่าไหร่ ปัญหาก็ไม่หมดไปเสียที จนเธอท้อใจ แล้วก็คิดจะเลิกราไป แต่เพราะวันหยุดที่ได้หนี ก็ทำให้เห็นโลกต่างมุมขึ้นมา ในที่สุด เธอก็คิดขึ้นมาได้ว่า ถึงเธอจะเปลี่ยนแปลงโลกไม่ได้ แต่เธอก็สร้างความแตกต่างในส่วนของเธอได้ และถึงอาจดูเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ตามที แต่ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็เปลี่ยนแปลงโลกของใครหลายคนได้จริง ๆ

ก็เลยคิดถึงอีกประโยคที่เป็นประโยคในใจมิ้ง นั่นก็คือ We can’t save all, just some. เราช่วยทุกคนไม่ได้ ช่วยได้แค่บางคน เราอยากเก็บแมวที่อยู่ข้างถนนต้องหิวโหยมาเลี้ยง แต่ด้วยกำลังทรัพย์และปัจจัยเฉพาะตัวของเรา เราก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ แต่อย่างน้อย เราก็ได้ช่วยเหลืออย่างที่เราจะทำได้ที่สุดลงไปแล้ว

และถ้าทุกคนคิดแบบเดียวกัน ช่วยกันคนละไม้คนละมือ จากบางส่วนที่ทำได้สำหรับคน ๆ เดียว ก็จะกลายเป็นหลายส่วน กลายเป็นเต็มส่วนเต็มพื้นที่ของสังคมขึ้นมา

… และที่สำคัญ เมื่อก็ได้ลงมือทำลงไปจริง ๆ ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องเสียใจหรือมาเสียดายทีหลังว่าไม่ได้ทำอะไรลงไปเหมือนที่จะควรจะทำ

และเราจะรู้ว่าไม่มีอะไร ทำแล้วสูญเปล่าจริง ๆ
-------

อย่างที่เคยอ่านในบล็อกคุณ หลังเที่ยงคืน ที่บอกว่า

“....
ถ้าวันใดพบสุนัขเชื่องคน ในที่ที่ไม่ได้แวะเวียนไปสม่ำเสมอ
อย่าไปเล่นกับมัน อย่าไปให้อาหาร อย่าไปลูบหัวลูบหาง
เพราะหลังจากที่เรากลับไปแล้ว มันจะเฝ้าคิดถึง
และจะเฝ้ารอคอย จนกว่าเรากลับไปเล่นด้วยอีกครั้ง

เราไม่รู้ ว่ามันจะรออีกกี่วัน
ส่วนมันก็ไม่รู้ ว่าจะต้องรออีกกี่วัน
……”

แต่ถ้าคิดตามมุมมองมิ้งกลับเป็นว่า

“.... ถ้าเราทุกคนคิดแบบเดียวกัน แล้วทำเท่าที่จะทำได้
โลกนี้ก็คงสวยงามขึ้น
ช่วยกันคนละเล็กละน้อย คนละมือสองมือ
เหมือนกำแพงเก่า ๆ ที่เปลี่ยนเป็นสีสดใสได้
เพราะเราช่วยกันเอาแปรงปัดป้ายสี
เหมือนต้มหม้อซุปแล้วกลายเป็นหม้อใบใหญ่ได้
เพราะทุกคนต่างเอาอาหารที่ตนมีมาใส่
ถึงจะแค่คนละเล็กละน้อย ก็กลายเป็นซุปจำนวนมหาศาล

เปรียบเทียบได้แปลก ๆ ชอบกล แต่อย่างน้อย
ถ้าวันนี้ เล่นกับคุณหมา แล้ววันต่อมาเป็นคนอื่นไปเล่นด้วย
คุณหมาก็คงไม่เหงา เพราะมีคนเข้าไปเล่นด้วย เข้าไปเอาใจใส่ทุกวัน
ถึงจะไม่ใช่คนเดิมก็ตามที

:D :D :D
……”

มิ้งคิดอะไรง่ายไปอีกแล้วไหมหนอ?

Wednesday, August 02, 2006

Ready for anything?

เดือนกรกฎาที่ผ่านมา มีเรื่องทั้งหมดสี่-สิบ-ห้าเรื่อง ซึ่งนับว่าสูงสุดเป็นประวัติการณ์นับตั้งแต่มี blogspot มา และนอกจากจะมีเรื่องใหม่ ๆ เกือบทุกวันแล้ว บางวันก็โพสต์ลงไปมากกว่าหนึ่งหรือสองครั้งเสียอีก

ไหน ๆ ก็โพสต์ไปเยอะ ก็เลยนึกถึงคุณค่าของการกระทำขึ้นมา (จากตัวอย่างง่าย ๆ ว่า ถ้าไม่เขียน ไม่โพสต์ก็ไม่มีเรื่องถูกโพสต์มากมายเท่านี้เป็นแน่) แล้วก็เป็นที่มาของคำลาตินซึ่งมีความหมาย/ แสดงให้เห็น “คุณค่าของการกระทำ” ในวันนี้!

Acta non verba -- Action not words
Agenda -- Things to be done
Audere est facere -- To dare is to do.
Aude sapere -- Dare to know
Age. Fac ut gaudeam -- Go ahead. Make my day!
Aut viam inveniam aut faciam -- I will either find a way or make one.
Aut vincere aut mori -- Either conquer or die.

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อันนี้ซึ่งมิ้งชอบมาก Animis opibusque parati -- Prepared in minds and resources (ready for anything)

พยายามทำคิด แล้วก็ทำให้ได้ก็แล้วกัน!

Monday, July 31, 2006

Puff the magic dragon

ได้ลงไปอ่านเรื่อง มังกรตัวโต ที่เคยเขียนไว้ตอนต้นกรกฎาด้วยความขบขันที่มีคนบอกว่า เนื้อหานั้นบอกชัดว่ามิ้งตกหลุมรัก จริง ๆ แล้วตอนที่แต่งไม่ได้คิดอะไร หากจะมีก็เพียงแต่จิตใต้สำนึกที่มีต่อสัตว์เหนือธรรมชาติที่มิ้งโปรดปรานอย่าง มังกรกระมัง

แล้วพอคิดถึงเรื่องของ มังกร ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเพลง Puff the magic dragon ของ Peter, Paul and Mary ขึ้นมาไม่ได้ เพลงนี้เป็นเพลงที่ชอบมานาน แต่ว่าฟังไม่เคยได้เลย เพราะว่าฟังแล้วก็จะน้ำตาร่วงสงสารมังกรทุกที ชนิดที่ว่า พอได้ยินปุ๊บก็ต้องรีบเปลี่ยนช่องเปลี่ยนคลื่นหนี

Puff the magic dragon
(Peter, Paul and Mary, 1962)

Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,
Little Jackie Paper loved that rascal Puff,
And brought him strings and sealing wax and other fancy stuff.

Oh Puff, the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,
Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,

Together they would travel on a boat with billowed sail
Jackie kept a lookout perched on Puff 's gigantic tail,
Noble kings and princes would bow whenever they came,
Pirate ships would lower their flag when Puff roared out his name

Oh Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,
Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,

A dragon lives forever but not so little boys
Painted wings and giant rings make way for other toys.
One grey night it happened, Jackie Paper came no more
And Puff that mighty dragon, he ceased his fearless roar.

Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,
Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,

His head was bent in sorrow, green scales fell like rain,
Puff no longer went to play along the cherry lane.
Without his life-long friend, Puff could not be brave,
So Puff that mighty dragon sadly slipped into his cave.

Oh Puff, the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee,
Puff the magic dragon lived by the sea
And frolicked in the autumn mist in a land called Honah Lee

จากเนื้อเพลง ฟังกี่ครั้งก็น้ำตาตกสงสาร Puff โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดถึงความเจ็บปวดจากการสูญเสียเพื่อนที่มีอยู่เพียงคนเดียวอย่าง Jackie การตระเวนไปที่ไหน ๆ ก็ตามกลายเป็นความทรงจำที่โศกเศร้าเมื่อนึกถึงครั้งที่มี Jack อยู่ด้วย จะเป็นอย่างไรเมื่อชีวิตที่ถูกเติมเต็มจาก Jack กลับต้องมาว่างเปล่าไม่สมบูรณ์อีกครั้ง และถ้าจะมีใครสักคนมาอยู่ด้วยใหม่ คน ๆ นั้นก็จะไม่สามารถอยู่ร่วมกับมังกร Puff ได้ตลอดไป

ยิ่งถ้าเปรียบชั่วระยะเวลาชีวิตของมังกรกับมนุษย์ด้วยแล้วละก็ การที่มีใครสักคนก็อาจจะนานแค่ช่วงเวลาหายใจหรือกระพริบตาก็ได้ด้วยซ้ำ และถึงแม้จะมีใครมาอยู่แทนที่ Jack ได้ ก็จะเกิดเหตุการณ์แบบเดิมอีก ดังนั้น ถ้าจะต้องสูญเสียหลาย ๆ ครั้ง ก็อาจจะกลายเป็นการเลือกที่จะอยู่กับตัวเองคนเดียวก็ได้ จะได้ไม่ต้องเจอความสูญเสียเจ็บปวดเช่นนั้นอีก

One grey night it happened, Jackie Paper came no more
And Puff that mighty dragon, he ceased his fearless roar.
…………
His head was bent in sorrow, green scales fell like rain,
Puff no longer went to play along the cherry lane.
Without his life-long friend, Puff could not be brave,
So Puff that mighty dragon sadly slipped into his cave.

ถึงขั้นหมดความกระตือรือร้นหมดแรงจูงใจ สูญสิ้นความยินดีกับชีวิตไปเลย

แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตต้องดำเนินต่อไป สักวัน Puff ก็จะสามารถลุกขึ้นมาคำราม make fearless roar ได้ใหม่ และเกล็ดของมังกรก็คงต้องสุกสว่าง เป็นสีเขียวกว่าที่เคย Puff ต้องมีชีวิตอยู่ และใช้ชีวิตแทนส่วนของ Jack ด้วยนี่นะ
----

อย่างไรก็ตาม กลับมาพูดถึงเรื่องต้นกำเนิดของเพลงเสียหน่อย เพลงนี้ถูกแต่งขึ้น โดย Leonard Lipton นักศึกษา คอร์เนล ในปี 1959 จากแรงบันดาลใจจากบทโคลง "Really-O Truly-O Dragon" เพื่อเล่าถึง การสูญเสียความเป็นเด็ก และก้าวสู่โลกของการเป็นผู้ใหญ่ โดยใช้มังกรมาเป็นสัญลักษณ์ ก่อนที่ Peter Yarrow จะเอามาใส่ทำนองและแก้ไข ซึ่งพอ Peter มารวมตัวกับ Mary Travers และ Paul Stookey เพลงนี้ก็ขึ้นสู่อันดับสองใน Billboard ปี 1963 ขึ้นมา

ฟังมานาน แล้วก็น้ำตารินมาตั้งนาน แต่พอเปลี่ยนการตีความไปสู่การใช้มังกรเป็นสัญลักษณ์ก็ เลยต้องย้อนกลับไปดูเนื้อเพลงเพื่อที่จะขบคิดตามอย่างพินิจพิเคราะห์อีกรอบ และคราวนี้ นอกจาก จะ ยิ่งทำให้เพลง Puff ของมิ้งยิ่งเศร้ายิ่งขึ้นแล้ว ก็ยังลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

ใครกันหนอที่ไม่สามารถลืมการต้องพรากจากความเป็นเด็กนั้นได้
ใครกันหนอที่ละหวนไห้ถึงสิ่งที่ต้องทิ้งไปเบื้องหลัง
ใครกันหนอที่หวาดกลัวเจ็บปวดกับการต้องเติบโต

เราเอง พวกเราเอง
แต่ชีวิตก็ต้องเปลี่ยนแปลง ต้องเติบโต ต้องเปลี่ยนไป
.
.
.
อย่างที่บอกไว้ว่า Everything has its price!

------
08Aug 06

ได้อ่านเพิ่มเติมถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของเพลง แล้วก็เพิ่งจะรู้ว่า มิ้งซึ่งเก็บ Puff ไปคิดซับซ้อนก็ยังตีประเด็นผิดไปได้ เพราะว่าจริง ๆ แล้วเกิดจากที่ Jack สร้างเพื่อนเล่นในจินตนาการอย่าง Puff ขึ้นมา และก็เล่นสนุกสนานด้วยกัน แต่เพราะ Jack เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ก็เลยทำให้เห็นค่าความสำคัญของมังกร Puff น้อยลง จนถึงวันหนึ่งที่ไม่เห็น ไม่นึกถึง Puff อีกต่อไป

ก็เลยไปเปรียบเทียบกับ Peter Pan ซึ่งมีนัยพูดถึงการเติบโตเป็นผู้ใหญ่เช่นเดียวกัน แต่ก็ดูว่าทั้งสองเรื่องจะมีเนื้อหาไปในทางสุดโต่งทั้งคู่ กล่าวคือ Jack เลือกที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วลืมความคิดฝันช่างคิดแบบเด็ก ๆ ไป ส่วน Peter Pan นั้นก็เลือกที่จะอยู่กับความเป็นเด็กของตัวเองตลอดไป โดยที่ไม่ยอมเติบโต จะมีใครที่อยู่ตรงกลาง แล้วสามารถที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้ ขณะที่ไม่ต้องลืมความเป็นเด็กและความรื่นเริงเบิกบานด้วยจินตนาการและมุมมองใสสะอาดไหมหนอ?

Sunday, July 30, 2006

Jenny Wren

ฟังเพลงนี้แล้วนึกถึงคำว่า Coming of Age ขึ้นมาทุกที โลกแจ่มใสของยามเยาว์อาจจะไม่ได้คงอยู่เช่นนั้นตลอดไป สิ่งที่เห็น สิ่งที่สัมผัสอาจทำให้มองโลกเปลี่ยนไป -ในแง่ที่โหดร้าย – และบางครั้งก็อาจจะทำลายความฝัน ทำลายตัวตนที่เคยเป็นไป

แต่ถ้าตามตัวเองกลับมาถูก นอกจากได้เห็นโลกในมุมที่กว้างขึ้นแล้ว ก็ยังจะมีใจที่จะมองทุกอย่างด้วยความรู้สึกด้านบวก และด้วยความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงโลกให้ดีขึ้นได้อย่างที่มุมมองจากสายตาเด็กจะมองได้อีก

Older, wiser
Older, stronger

แล้วจะอยู่ในโลกได้อย่างเป็นสุข อย่างมีคุณค่า

----
ก็ขอให้ those rosy lens กลับมาไว ๆ และเชื่อในตัวเองจนกล้าจะทำสิ่งที่กำลังจะทำอยู่ และอยากทำอยู่นั้นจริง ๆ

บอกตัวเองไว้ ไม่มีอะไรเสียหายที่จะลอง!



Upload music at Bolt.

Jenny Wren
( by Paul McCartney)


Like so many girls, Jenny Wren could sing
But a broken heart, took her song away

Like the other girls, Jenny Wren took wing
She could see the world, and its foolish ways

How, we, spend our days, casting, love aside
Losing, sight of life, day, by, day

She saw poverty, breaking up her home
Wounded warriors, took her song away

But the day will come, Jenny Wren will sing
When this broken world, mends its foolish ways


Then we, spend our days, catching up on life
All because of you, Jenny Wren

You saw who we are, Jenny Wren

------
Every time I listen to it, Jenny Wren pretty much reminds me of the word “Coming of Age”. The way we used to see things bright and shinning, but then bitterly replaced by reality of life. What we have seen, what we have known has changed us – destroying our beautiful world little by little.

But then, here comes the question, what if we can bring our-happy-selves back? Being mature, while having the very heavenly positive thoughts would be a great plus! This means we are now not only able to act, but also willing to act right, and to make the right!

Older, wiser
Older, stronger

And live happily, worthily, my friends!

Friday, July 28, 2006

คิดเรื่องเทพนิยาย

เพิ่งอ่าน Trinity Blood ไป ก็เลยเกิดความคิดอยากวาดรูปเจ้าหญิงนิทราแบบนุ่ม ๆ แต่ขณะเดียวกันก็มีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในแง่ที่ชวนให้ขบคิดมีสาระ ตามแบบมิ้งโหมดวิชาการอยู่ในเชิง

แปลกดีที่พอโตขึ้นมาเรื่องเทพนิยายที่ชอบมากที่สุดเป็นเรื่อง Beauty and the Beast อย่างที่บอกไปว่า เป็นเทพนิยายเรื่องเดียวที่รักด้วยสมอง ตรองด้วยปัญญา นั่นก็คือ ตัว Beauty ได้มีโอกาสอยู่ร่วมและเรียนรู้จิตใจของ The Beast เป็นชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจรักลงไป และประการสำคัญยิ่งอีกประการหนึ่งก็คือ เป็นเรื่องที่ไม่ได้หลงรักผูกพันด้วยสิ่งที่มองเห็นภายนอกอย่างที่มิ้งมักจะใช้คำว่า “ความพึงใจทางร่างกาย” หรือ physical attraction เป็นเกณฑ์

ซึ่งก็คงจะตรงกับจิตใต้สำนึกของมิ้งเองด้วยกระมัง ที่มีผลให้พอคิดจะแต่งเรื่อง หรือแม้แต่เขียนออกมาแล้วก็ตาม ก็ยังมีกลิ่นอายความเป็น Beauty and the Beast ในบางแง่อยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็น Cursed ต้องสาปก็ดี หรือเทพนิยายเสมือนจริงก็ดี เรื่องรักโรแมนติกลักษณะเสมือนจริงและมีมิติความจริงเช่นนี้ก็ยังครองใจมิ้งอยู่เช่นเคย

หากแต่อย่างไร ถ้าคิดจะวาดภาพเรื่องที่อยากจะวาดมากที่สุด (หรือใช้คำว่ามีแรงขับสร้างภาพในหัวมากที่สุด) กลับเป็นเจ้าหญิงนิทรา Sleeping Beauty ของเรา เพราะด้วยความรู้สึกว่าเธอเป็นผู้ที่ตกอยู่ในความฝัน ในความหลับใหล และในสภาพช่วยตัวเองไม่ได้ที่สุด ซึ่งกลายเป็นก่อให้เกิดการพึ่งพิงผู้มาช่วยเหลือหรือเจ้าชาย และเป็นความรักแบบเลื่อนลอย แรกพบในเวลาต่อมา ทำให้ปรากฏภาพเป็นหญิงสาวอ่อนแอ บอบบาง และน่าทะนุถนอมจนน่าที่จะวาดรูปขึ้นมา

เพราะหญิงสาวที่ชาญฉลาดและเต็มไปด้วยปัญญาอย่าง Beauty คงจะชาญฉลาดกว่ารูปจะบรรยายเธอออกมาได้ และขณะเดียวกัน ตัวอักษรก็คงจะเป็นสิ่งเดียวที่ถ่ายทอดเธอออกมาได้งดงามที่สุด ขณะที่สำหรับ Sleeping Beauty การสร้างภาพเธอออกมาด้วยการใช้ภาษาก็คงจะไม่จับใจลึกซึ้งได้เท่ากับภาพเป็นแน่

ปล. โอย ง่วง และก็รู้สึกว่าคิดไม่ต่อเนื่องชอบกล แต่ก็อยากจะโพสต์อะไรลง blogspot ก่อนนอนก็แบบนี้กระมัง น่าจะต้องกลับมาแก้นะนี่

Tuesday, July 25, 2006

Creatio Ex Nihilo

ตอนนี้กำลังเกิดวิกฤตศรัทธาและความเชื่อมั่นขึ้นขนานใหญ่ จริง ๆ แล้วความรู้สึกหดหู่และหวาดกลัวมันก็เป็น ๆ หาย ๆ ตามลักษณะนิสัยพวกสวิงไปมายิ่งกว่าลูกตุ้มนาฬิกาที่ไม่มีตรงกลางของมิ้งหรอกนะ เป็นได้ทั้ง happy more than a fresh daisy หรือไม่ก็ hectic than hell แต่ทว่าตอนนี้ เพราะมีสิ่งที่อยากทำมาก มากจนเกิดความรู้สึกหวาดหวั่น และกังวลเข้ามาด้วย เกิดเป็นสถานะ panic and paranoid ขึ้นมาจนอยากจะลุกขึ้นมากรีดร้อง ก็เลยสงสัยไม่ได้การ ขอกลับมาที่การสร้างความเชื่อมั่น และศรัทธาของตัวเองอีกรอบก็แล้วกัน

ดังนั้น ก็ต้องเป็นคำว่า Creatio Ex Nihilo สินะ คำนี้ภาษาลาตินแปลว่า 'Creation out of nothing' ด้วยวลีนี้เกิดจากความเชื่อที่เกี่ยวกับศรัทธาล้วน ๆ ตามทางคริสต์เขาบอกว่า ตอนที่พระเจ้าสร้างจักรวาลขึ้น เป็นการสร้างจากความไม่มีอะไรเลยแท้ ๆ แต่ที่มาเป็นจักรวาลได้ก็เพราะความศรัทธา และความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า

และ เช่นนั้น จะมีอะไรที่ความเชื่อ และความคิดเชื่อทำไม่ได้ล่ะ?

กลับมาดูที่มิ้งเคยแปะข้างฝาสมัยเรียน/ หรือที่จดในไดอารี่ก็มีเขียนอะไรตั้งเยอะ

----

Positive thoughts give you positive energies, negative thoughts give you negative energies. Do not take the wrong thoughts, do not take the wrong energies!

----

SEE THE WORLD IN ITS BRIGHTEST SHADE
Mess-up is just a path to move on – nobody is perfect from the beginning, we all need practice and time to adjust. Just wait patiently and survive until the day comes and until you reach your goal. Do not doubt yourself – your ability and potential in you. You’re special – in many ways, more than you ever realise!
(อันนี้เขียนไปได้อย่างไรเนี่ยฉัน??)

----

There’s no better time than right now to be happy.
(ลอกของใครมาหว่า?)

----

ถ้าจะทำ ก็ทำได้ ถ้าอยากทำ ก็ทำได้

----

Start to grow, rather than rotten
Start to grow, rather than die.
(Og Mandino?)

----

ไม่เครียด ไม่กลัว ไม่กังวล ไม่วิตก ไม่ลนลาน ไม่ท้อแท้ ไม่สิ้นหวัง ไม่สั่น ไม่ท้อถอย ไม่คิดมาก ไม่หดหู่ ไม่เศร้า บอกตัวเองว่าจะทำก็ทำได้ ทำได้ ถ้าจะทำ ไม่มีอะไรน่ากลัว ไม่มีอะไรให้วิตก ทำใจสบาย ๆ และรับมือกับสภาพการณ์ปัจจุบันอย่างมีสติ

ลบล้างความรู้สึกลบ ความกลัว ความกังวล สร้างความู้สึกบวก สร้างความกล้า ปัญญา สติ แล้วบอกตัวเองว่าทำได้

ทำได้ ทำได้ ทำได้ เย้ :D

----

ลบความสงสัยออกไปให้หมด – จันทร์ในบ่อ – ถ้าไม่สงบ ภาพจันทร์ก็ไม่นิ่ง ไม่สามารถรวมตัวสะท้อนภาพดวงจันทร์ได้ จันทร์ในบ่อจะต้องนิ่ง ใจของมิ้งจะต้องสงบ เย็น เบา สบาย โปร่ง สะอาด ลบความรู้สึกกลัว ล้างความกังวล ฉันรู้มากกว่าที่ตัวเองคิด และฉันเก่งมากกว่าที่ตัวเองเชื่อ

Monday, July 24, 2006

อาขยานวัยเด็ก

“วิชาเหมือนสินค้า”

วิชาเหมือนสินค้า อันมีค่าอยู่เมืองไกล
ต้องยากลำบากไป จึงจะได้สินค้ามา
จงตั้งเอากายเจ้า เป็นสำเภาอันโสภา
ความเพียรเป็นโยธา แขนซ้ายขวาเป็นเสาใบ
นิ้วเป็นสายระยาง สองเท้าต่างสมอใหญ่
ปากเป็นนายงานไป อัชฌาศัยเป็นเสบียง
สติเป็นหางเสือ ถือท้ายเรือไว้ให้เที่ยง
ถือไว้อย่าให้เอียง แล่นเลาะเลี่ยงข้ามคงคา
ปัญญาเป็นกล้องแก้ว ส่องดูแถวแนวหินผา
เจ้าจงเอาหูตา เป็นล้าต้าฟังดูลม
ขี้เกียจคือปลาร้าย จะทำลายให้เรือจม
เอาใจเป็นปืนคม ยิงระดมให้จมไป
จึงจะได้สินค้ามา คือวิชาอันพิศมัย
จงหมั่นมั่นหมายใจ อย่าได้คร้านการวิชา

ไปเจอมาโดยบังเอิญ แล้วก็คิดถึงตอนที่เรียนประถมขึ้นมาได้ จำได้ว่าอยู่ในหนังสือดรุณศึกษา แต่จำไม่ได้ว่าอยู่เล่มไหน อาจจะเป็นเล่มสี่ก็ได้กระมัง ตอนนี้ห่างหายห่างเหินจากหนังสือเรียนระดับประถมมานานเต็มที ก็ไม่รู้ว่า เขายังจะพิมพ์หนังสือแบบนี้ แล้วก็ที่สำคัญ ยังเป็นแบบเรียนให้เด็กปัจจุบันได้เรียนอยู่หรือเปล่า ก่อนหน้านี้เคยถึงอยู่ด้วยซ้ำว่าจะไปเอาแบบเรียนชุดนี้มาเก็บไว้ เพราะนอกจากจะให้ได้รำลึกถึงอดีตแล้ว ก็ยังถือเป็นหนังสือดีที่มีค่าสำหรับเก็บอย่างยิ่งด้วย แต่อย่างไรก็ตาม แปลกที่คิดถึงความทรงจำตอนที่อยู่กับหนังสือชุดนี้ได้ ตั้งแต่ตอนอยู่อนุบาลเลยด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่จำอะไรไม่ได้มาก แต่หนังสือชุดดรุณศึกษาก็ทำให้นึกถึงและเป็นจุดเชื่อมโยงอดีตที่สำคัญขึ้นมา เห็นภาพโต๊ะลอก ๆ จากฝีมือเด็กอนุบาล กับห้องเรียนบนชั้นสอง ไปจนถึงการหารูปสัตว์มาแปะลงกระดาษส่งครูเลย

และบทนี้ก็เป็นที่ชอบ และท่องได้ขึ้นใจมาแต่ไหนแต่ไร ถึงจะไม่แน่ใจว่าเราจะได้สินค้าจากแดนไกลมาแล้ว หรือว่านำสินค้าไปขายต่อได้หรือไม่ก็ตาม

Sunday, July 23, 2006

You're A God lyrics

One of my favourite song from Vertical Horizon in 2001.

"You're A God"

I've got to be honest
I think you know
We're covered in lies and that's OK
There's somewhere beyond this I know
But I hope I can find the words to say

Never again no
No never again

'Cause you're a god
And I am not
And I just thought
That you would know
You're a god
And I am not
And I just thought
I'd let you go

But I've been unable
To put you down
I'm still learning things I ought to know by now
It's under the table so
I need something more to show somehow

Never again no
No never again


I've got to be honest
I think you know
We're covered in lies and that's OK
There's somewhere beyond this I know
But I hope I can find the words to say
Never again no
No never again


---
More songs from the band to be posted in both Blogspot and Bolt!

Wednesday, July 19, 2006

What would you do?

เกิดความรู้สึกหดหู่ แล้วก็เบื่อทุกสิ่งรอบตัวมาสักพักแล้ว โดยเฉพาะในตอนนี้ คิดถึงโลก คิดถึงตัวเอง และก็คิดถึงหลายอย่างในชีวิต อาจจะเป็นไปได้ว่า ไม่ได้คิดจะมองโลกในทางบวกเท่าไหร่ ทั้ง ๆ ที่คติประจำใจที่เคยบอกตัวเองก็ positive thinking gives you positive energy แท้ ๆ

ก็เลยเกิดคิดถึงเพลงเก่าของ Ocean Colour Scene ที่เคยชอบมาก ตั้งแต่ ปี 2001 มา จริงอยู่ที่เหมือนจะเป็นเพลงรัก แต่ส่วนหนึ่งก็แฝงความหมายให้คิดไว้พอสมควร – ตอนเด็ก ๆ ถึงกับคิดไปไกลถึงในแง่ของการบริจาคอวัยวะด้วยซ้ำไป เหมือนกันว่า เรามีอะไร และจะใช้อย่างไร ถ้าเกิดมีสองตา จะใช้มองอะไร ถ้าได้สองมือนี้ไป จะใช้ทำอะไร จะให้เกิดประโยชน์สร้างสรรค์ขนาดไหน หรือว่าจะทำลาย และก็เช่นเดียวกัน ถ้าเรามีเงินมากมาย เราจะเลือกใช้ไปเพื่อทำอะไร จะเพื่อตัวเอง เพื่อคนอื่น เพื่อสังคม หรือว่าอย่างไร

... อยู่ที่เราจะเลือก อยู่ที่เราเพียงคนเดียว






Upload music at Bolt.

http://www.bolt.com/matapee/audio/1651229


If I Gave You My Heart
Artist: Ocean Colour Scene

Album: Mechanical Wonder (2001)

If I gave you my heart
Where would you be
Would it mean nothing
If not for me

If I gave you my eyes
What would they see
Would they see nothing
If not for me

But I gave you my hand and my sign and my soul on the earth
And I gave up on truth when I heard about the worst
I lived out of love when I gave it away
And I sold off my soul when there's no one to pay

If I gave you my hand
What would it write
Would it say nothing
Or say it's alright

If I gave you my arms
Would they hold you tight
First light of morning
Or bid you goodnight

And I gave you my strength and my worth and I gave you my gift
And I moved on the first and I left us to drift
And I reap from the soil and I build hopes from wood
It's a new better life and we have two and should

And I gave you my dream of the world and we stood on the quay
And we sang to the wind in the whole darkening sea
And I feel my weight and I guard my soul
And I found my beliefs when I found my control


I gave you my hand and my soul on the earth
And I gave up on the truth when I heard about the worst
So I lived out of love when I gave it away
And I sold off my soul when there's no one to pay