Showing posts with label academicaa. Show all posts
Showing posts with label academicaa. Show all posts

Friday, August 18, 2006

Great Movie, Great Lie

Referred to Ruth Rosen's article, Great movie, pity about the Big Lie, from the very favourited dispatch of mine - TomDispatch.

Oliver Stone's World Trade Center is neither ideological nor conspiratorial; it is highly moving and could end up being the definitive cinematic record of what it felt like to be inside the hellish cyclone of September 11, 2001. All the same, the movie reinforces the Big Lie - that the attacks on the US were linked to Iraq and supported by Saddam Hussein, and as such could deepen waning support for the war in Iraq.

(probably more to come - the post here was aimed to give a little awareness to the world, rather than to give such deitails. Kindly go for the links then.)


Thursday, August 17, 2006

ฉลาด?

เพิ่งไปเจอที่ตอบกระทู้เอาไว้ ในบล็อก เด็กรุ่นใหม่ไม่เอาถ่าน? เมื่อต้นปี ที่ คุณฮันโซ พูดวิพากย์วิจารณ์แสดงความเห็นความเห็นที่บอกว่า “อย่าไปคาดหวังกับบัณฑิตรุ่นใหม่สมัยใหม่ซึ่งมีความสามารถในการทำงานและสื่อประสานกับคนอื่นน้อยกว่าเดิม” โดยยกประเด็นแย้งจากการถามคำถามผ่านทางเวบบอร์ดมา

โดย คุณ ฮันโซ กล่าวว่า

“.....เมื่อใคร่ครวญดูแล้ว ผมก็รู้สึกไม่เห็นด้วยหลายประการดังนี้

วิธีคิดแบบนี้เป็นวิธีคิดที่โยนปัญหาออกไปนอกตัว ซึ่งเมื่อก่อนผมก็เคยคิดแบบนี้นะครับ

เพราะไปเจอเด็กสมัยใหม่ที่ชอบถามการบ้านตามเว็บบอร์ด ทั้งที่บางทีก็ใช่ว่าจะได้คำตอบตามที่ต้องการ หรือบางทีก็โดนด่ากลับมาเสียด้วยซ้ำ (ว่าขี้เกียจไม่ยอมหาคำตอบเอง) ตอนสมัยก่อนนั้นก็เลยคิดว่าเด็กพวกนี้มันสิ้นคิดหรือเปล่าที่ใช้วิธีแบบนี้ค้นหาคำตอบ ของการบ้านที่ได้รับมอบหมายมา

แต่ตอนหลังมาคิดใหม่ก็ได้คำตอบว่า วิธีแบบนี้ เป็นวิธีที่มีต้นทุนถูกที่สุด ในการหาคำตอบเพื่อนำคำตอบนั้นมาส่งอาจารย์ (เพราะอาจารย์ให้คะแนนที่ตัวคำตอบ ไม่ใช่ให้คะแนนที่ความเข้าใจ หรือการประยุกต์ใช้ทฤษฎี)

แล้วจริง ๆ พวกเขาก็โพสต์คำถามแบบนี้ไว้ในเว็บบอร์ดหลายแห่ง เพื่อคัดเลือกคำตอบที่ดูดีที่สุดไปส่งเป็นการบ้านเสียด้วยสิครับ

พอคิดในมุมนี้แล้ว ก็จะเห็นว่า เด็กพวกนี้ฉลาดเอาเรื่องทีเดียว ...”

“....สรุปว่า ไม่ใช่แค่เด็กรุ่นใหม่ใช่ไหมครับ ที่มีความผิดปกติ บกพร่องทางความคิด

แล้วก็ไม่ต้องไปกล่าวหาคนอื่น ดูแคลนเด็กรุ่นหลัง แบบบ่นบ้าโดยไม่ทำอะไร

ก็ในเมื่อตัวเราเอง ยังไม่ลงทุนสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการพัฒนาของคุณภาพของคน “

-----
ส่วนนี่ ความเห็นมิ้ง

“อ่าน ๆ ดูก็รู้สึกว่า เราต้องกลับมาดูความหมายของคำว่า ฉลาด กันใหม่มังคะ

ฉลาดแปลว่าอะไร ถ้าส่วนหนึ่งบอกว่า คือการออกแรงกระทำการใด ๆ เพื่อให้ได้ผลประสงค์อย่างมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผลแล้วล่ะก็ ถือว่าเด็กของเราฉลาดเลยนะคะ

จริง ๆ แล้วโดนส่วนตัว มองว่า เด็กในแต่ละยุคสมัยเป็นผลผลิตของสังคม ซึ่งหมายถึงว่า สังคมเป็นเช่นไร เด็กก็จะเป็นเช่นนั้นด้วย ถ้าสังคมเราต้องการสิ่งที่ง่าย สะดวกสบาย และได้ผลโดยที่ไม่ต้องลงมือออกแรง เด็ก ๆ ในสังคมเราก็จะหาทางที่ง่ายที่สุด และสะดวกที่สุดในการบรรลุถึงเป้าหมายที่ต้องการ

ครูบอกว่า ให้เด็กทำการบ้านไปค้นคว้ามา แล้วทางลัดที่สุด คืออะไรเหรอคะ ถ้าไม่ใช่ออกปากถามใครสักคนที่รู้และเข้าใจเรื่องเหล่านั้นอยู่แล้ว ไม่ว่าสมัยไหน ๆ เราก็จะเอ่ยปากถามคนที่เราคิดว่ารู้แล้วทั้งนั้น อย่างน้อย ๆ เราก็เคยถามพ่อและแม่ให้สอนการบ้านและให้คำตอบกับสิ่งที่เราอยากรู้มาก่อน แต่สมัยนี้ วิธีการติดต่อสื่อสารกันเปลี่ยนแปลงไป การเข้าถึงแหล่งข้อมูลผู้มีความรู้ในเรื่องนั้น ๆ สามารถเข้าถึงได้จากอินเตอร์เนท ดังนั้น ถ้าทำเช่นนั้นได้ ทำไมเด็กจะไม่ถามเราล่ะคะ

และถึงแม้ว่าแหล่งข้อมูลที่มีจะมากมาย และหลากหลาย แต่สำหรับผู้ที่เริ่มต้น ข้อมูลที่มหาศาลเหล่านั้น กลับจะยิ่งทำให้สับสนและยากจะเริ่มต้นนะคะ ง่ายที่สุดก็คือเอ่ยปากถามใครสักคนที่รู้ก่อนเพื่อเก็บข้อมูลที่เป็นใจความสำคัญมาให้เกิดความรู้ความเข้าใจในเบื้องต้น ก่อนจะที่จะเริ่มดำดิ่งสู่โลกแห่งความรู้นั้นได้ด้วยตนเอง และที่สำคัญ อย่างไม่หลงทาง

ที่สำคัญ อยากจะแย้งอีกสักนิดว่า เด็กที่มาใช้เวบบอร์ดต่าง ๆ เพื่อหาคำตอบให้สิ่งที่ตัวเองต้องการนั้น ก็มีส่วนหนึ่ง และเด็กที่ตั้งใจหาคำตอบเองจริง ๆ ก็ยังมีมาก อย่าเอาคนส่วนน้อยซึ่งกลายเป็นคนส่วนใหญ่มาอธิบายเด็กทั้งหมดเลย

……………….

แวะมาอ่านอีกครั้ง แล้วก็สงสัยกับคำว่า ethics และ clever และอื่น ๆ ที่เราตั้งคำถามกัน เอ ฉลาดแปลว่าอะไรกันแน่ และความหมายสิ่งที่มีผู้มาบอกว่าเราได้นิยามไป เป็นอย่างไร

ถ้าความฉลาด คือ "คือการออกแรงกระทำการใด ๆ เพื่อให้ได้ผลประสงค์อย่างมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล" เช่นนั้นแล้ว การกระทำดังกล่าว ก็จะต้องมีสติและปัญญากำกับอยู่แล้ว เพราะการจะออกแรงใด ๆ ถ้าไม่ได้ใช้สติปัญญากำกับพิจารณาหาความหมายและวิธีการของการกระทำที่ตัวเองต้องการและมุ่งมั่งจะกระทำแล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่เป้าประสงค์จะออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผลอย่างแน่นอน คนที่จะได้รับผลสำเร็จท้ายที่สุดแล้วก็คือ คนที่กำลังรู้และเข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ต่างหาก

อย่างชัดที่สุด ตัวอย่างเด็ก ก็แล้วกัน ถ้าเด็กคนนั้นมีปัญหาในวิชาภาษาไทย และต้องการคำตอบโดยไปแสวงหาความช่วยเหลือในเวบบอร์ดที่เกี่ยวกับวรรณกรรมภาษาอังกฤษ หรือผู้รู้ในแวดวงวิทยาศาสตร์โดยสักแต่ว่า ”โพสต์กระทู้” ไปแล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่เด็กคนนั้นจะได้คำตอบที่ถูกต้อง หรือแม้แต่คำเฉลยของสิ่งที่ตัวเองต้องการแน่นอน แต่ถ้าเด็กคนนั้นมีสติและปัญญากำกับ แล้วอย่างน้อยที่สุด สติและปัญญาที่มีก็จะบอกทางให้สร้างการกระทำที่ได้ประสิทธิผลมากที่สุด โดยการไปหาคำตอบในสถานที่ที่เด็กคนนั้นเห็นว่าจะดี อย่างเวบสุนทรภู่ และ/อื่น ๆ เป็นต้น

ถ้าเราแจกแจงได้ว่า เกิดผลประสงค์อย่างมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผลแก่ใคร และสำหรับใครได้ ดังเช่น เพื่อให้สังคม ไม่ใช่แก่ตัวเองเองแล้วล่ะก็ ความฉลาดในความหมายนี้ (“การออกแรงกระทำการใด ๆ เพื่อให้ได้ผลประสงค์อย่างมีประสิทธิภาพ และประสิทธิผล") จะไม่มีอันตรายแต่ประการใด”

-----
ก็อย่างว่า เอามาลง เพื่อรวมรวบความคิดของตัวเองเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม นิยามความฉลาดในที่นี่ เป็นของมิ้งเอง อาจจะถูกบ้าง ผิดบ้าง แต่ก็นั่นแหละ ถูกในสายตามุมมองแบบมิ้ง เพราะเราคิดต่างกัน และมีความเชื่อที่ต่างกันนี่นา

Sunday, August 13, 2006

Lebanese Damage กับ Dahr Jamail

จากข้อเขียนเรื่อง Destruction, Death, and Drastic Measures ของ Dahr Jamail ใน tomdispatch.com เวบข่าวทางเลือกเจ้าประจำ และหัวข่าวชื่อ "Everything in my life is destroyed now, so I will fight them." ของ Jamail ใน Dahr Jamail's MidEast Dispatches นั้น Jamail ซึ่งเป็นนักข่าวอิสระซึ่งได้ไปใช้ชีวิตในอิรัก และเห็นมุมมองหลายอย่างแตกต่างไปจากสายตานักข่าวตะวันตกโดยทั่วไป จะมาพูดถึงสถานการณ์ในเลบานอนหลังถูกอิสราเอลระเบิดถล่มอย่างหนัก

อย่างที่เรารู้กันว่าชนวนของสงครามครั้งนี้เกิดจากกลุ่มฮิซบอลเลาะห์จับตัวทหารอิสราเอลสองคนไป พร้อมกับสังหารทหารอีกแปดคน และอิสราเอลจึงดำเนินการตอบโต้โดยทิ้งระเบิดโจมตีใส่เลบานอน และสิ่งที่ประเทศอาหรับบอกกับเราก็คือ อิสราเอลเริ่มต้นก่อนที่จะมีการกระทำเหล่านี้เสียอีก

ความสูญเสียจากการถูกถล่มอย่างหนัก ถึงปลายเดือนกรกฏาคมนั้น อยู่ที่ 2.1 ล้านล้านเหรียญสหรัฐสำหรับสาธารณูปโภคทั้งหลายที่ถูกทำลายไป (รวมสนามบินทั้งสามแห่ง และท่าเรือสี่แห่งที่มี) 1 ล้านล้านเหรียญสำหรับส่วนของประชาชนและธุรกิจ (รวมถึงปั๊มน้ำมันกว่า 22 แห่ง สถานีเชื้อเพลิง ทางหลวง ฯลฯ) 180 ล้านเหรียญสำหรับส่วนโรงงานและอุตสาหกรรม

ส่วนการสูญเสียชีวิตนั้น กว่า 90 % ที่ถูกโจมตีเป็นพลเรือน ซึ่งก็มีมากกว่าหนึ่งพันคน และต้องลี้ภัยกว่า 3.8 ล้านคน

อย่างไรก็ดี สิ่งที่น่าสนใจก็คือ อิสราเอลวางแผนจะโจมตีพลเรือนและเหล่าสาธารณูปโภคทั้งหลายเพื่อให้เกิดผลทางจิตวิทยาให้คนเกลียดชังและหันมาต่อต้านกลุ่มฮิซบอลเลาะห์ แต่หากผลที่ได้กลับกลายเป็นตรงกันข้าม เพราะกลายเป็นว่า แม้แต่กลุ่มคนที่ไม่เคยสนับสนุนฮิซบอลเลาะห์ก็กลับมองว่าฮิซบอลเลาะห์เป็นผู้ที่ปกป้องตัวเองจากการรุกรานของอิสราเอล และฮัสซัน นัสรัลเลาะห์ ผู้นำกลุ่มก็ได้รับเสียงสนับสนุนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งในและนอกประเทศ

ส่วนในประเทศ เสียงสนับสนุนนี้ก็มีผลไปถึงส่วนอื่น ๆ ของเลบานอน อย่างชาวดรูซ และคริสเตียนด้วย โดยเฉพาะหลังจากที่อิสราเอลขยายขอบเขตการโจมตีไปสู่พื้นที่ส่วนของชาวคริสเตียน อันอาจจะมีผลสำคัญทำให้ศูนย์อำนาจที่เคยต่อสู้และกระจัดกระจายกันมารวมเป็นปึกแผ่นภายใต้ฮัสซัน นัสรัลเลาะห์

และจากมุมมองของชาวเลบานอน และอาหรับเอง คำว่ากลุ่มผู้ก่อร้าย ก็ไม่ได้หมายถึงฮิซบอลเลาะห์ เพราะสำหรับคนในตอนใต้ของเลบานอน กลุ่มนี้เป็นผู้ที่ดูแลประชาชนตั้งแต่สาธาณูปโภคขั้นพื้นฐานที่จำเป็น ซึ่งรวมไปถึงโรงพยาบาล โรงเรียน และสวัสดิการสังคม พร้อม ๆ กับการปกป้องคุ้มครองประชาชนที่ถูกละเลยกลุ่มนี้ และเสียงของกลุ่มก็เริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ หลังการขับไล่กองทัพอิสราเอลออกไปจากประเทศได้ในปี 2000 และเมื่อบวกกับตำแหน่งที่นั่งในรัฐสภาก็ทำให้หมายถึงฮิซบอลเลาะห์เป็นกลุ่มทางการเมืองที่ชอบธรรมและถูกกฎหมาย และดังนั้น การใช้คำว่า ผู้ก่อร้าย สำหรับชาวเลบานอน และอาหรับบางส่วนก็หมายถึงสหรัฐและอิสราเอลไป

ดังที่ Jamail พูดคุยกับนักรบกลุ่มฮิซบอลเลาะห์คนหนึ่งในเมืองดามัสกัสในซีเรีย และชายผู้นั้นก็เล่าว่า ตอนนี้ครอบครัวและบ้านของเขานั้นไม่เหลืออะไรเลย หลังจากที่ถูกถล่มอย่างหนักจากฝีมือของกองทหารอิสราเอล และสิ่งนี้ก็ไม่ต่างที่เคยเป็นมาทั้งชีวิตจากฝีมือของกองทหารอิสราเอล เมื่ออายุ 11 ปีเขาและน้องชายถูกทหารอิสราเอลจับตัวไปคุมขังอยู่สองปี พี่ชายถูกฆ่าในเงื้อมมือของทหารอิสราเอล และเมื่อเป็นอิสระ ก็ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ของกลุ่มฮิซบอลเลาะห์กับอิสราเอลในพรมแดนเลบานอนทางใต้มาตลอด ถูกยิงก็หลายครั้ง และพ่อก็ตายไปเมื่อค่ายผู้ลี้ภัยในเบรุตถูกทิ้งระเบิด

และสิ่งนี้ก็ยิ่งน่าสนใจ เมื่อมีผลต่อการเข้าร่วมกองกำลังฮิซบอลเลาะห์ เพราะเขาบอกว่า เพราะตอนนี้ทุกอย่างในชีวิตถูกทำลายไปหมดแล้ว เขาถึงต่อสู้ และถึงจะต้องตายก็ได้กลับไปหาพระเจ้าอย่างสมเกียรติ เพราะสู้อย่างกล้าหาญ ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองถูกฆ่าเหมือนแกะ

("Everything in my life is destroyed now, so I will fight them. I am a Shaheed [martyr] … What are we left with? …. I know I will die fighting them, then I will go to my God. But I will go to my god fighting like a lion. I will not be slaughtered like a lamb.")

หรืออย่างชายชราที่ค่ายผู้ลี้ภัยที่ตะโกนขึ้นสาปแช่งอิสราเอล และเชื่อให้ฮิซบอลเลาะห์เป็นคนจัดการแทน

"The Israelis are attacking and killing everything which moves! It's total destruction! They just shredded our city! Everyone is now with Hezbollah! Even Jesus is with Hezbollah! Insha'Allah [God willing], Hezbollah will smash the Israelis and kick them from Lebanon once and for all!"
(แปลแล้วไม่สวย ขอยกมาเลยก็แล้วกัน)

---
อืม จริง ๆ เรียบเรียงได้ไม่ถูกใจเท่าไหร่คราวนี้ รู้สึกขาด ๆ เกิน ๆ ไปมากโข แต่อย่างไรก็ตาม ที่ยกมาเขียนก็เพราะสาใจที่แผนการร้ายของอิสราเอลล้มเหลวอีกครั้งหนึ่ง จริงอยู่ที่ความเสียหายของเลบานอนเหนือกว่าที่อิสราเอลประสบอยู่มากนัก แต่อิสราเอลซึ่งมีกำลังเหนือกว่าไม่ได้คิดถึงการต่อสู้ของผู้มีกำลังด้อยกว่าเลย ในสภาวะนั้น คนที่จนตรอกสามารถทำได้ทุกอย่าง และจะไม่มีวันยอมแพ้เสียด้วย การสู้ด้วยความเกลียดชังนั้นก็รังแต่จะทำให้เชื้อแห่งความเกลียดชังนั้นรุนแรงลุกลามยิ่งขึ้น ซึ่งในตอนนี้ความเกลียดชังต่ออิสราเอล นอกจากจะทำให้กลุ่มคนที่สนับสนุนฮิซบอลเลาะห์ขยายจำนวนออกไปเป็นวงกว้าง ก็ทำให้การรวมศูนย์อำนาจเดิมของเลบานอนก็เปลี่ยนแปลงมาสู่ฮิซบอลเลาะห์อีกต่างหาก (ทั้ง ๆ ที่เลบานอนแบ่งฝักแบ่งฝ่ายได้ขนาดนี้!)

อ่านแล้วสาใจ ถูกใจจนถึงขนาดตอนที่อ่านจบอยากทำเสื้อยืดสกรีนออกมาว่า Dear Barak,Thanks for Air bombings. We are now united than ever. Love, Nasrallah. จริง ๆ

อย่างไรก็ดี คำว่า freedom fighter หรือ terrorist มันก็ขึ้นอยู่กับว่ามองมุมใครจริง ๆ อย่างที่พูดถึงบทบาทการเป็นผู้คุ้มครองของฮิซบอลเลาะห์แล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับของกลุ่มฮามาสเลย อย่างที่เคยดู bbc และบอกว่ากลุ่มฮามาสนั้นจริง ๆ ดูเรื่องสวัสดิการสังคม ดูเรื่องการศึกษาเด็ก และอื่น ๆ อีกมากมายเกินจะกล่าว เป็นผู้ให้อย่างเหลือหลายในสังคม และก็มีคนให้สัมภาษณ์เลยว่า ยังไง ๆ ก็จะเลือก เพราะกลุ่มฮามาสใส่ใจดูแลตัวเองและครอบครัวมาโดยตลอด แต่ถ้ามองจากมุมมองตะวันตก คนกลุ่มนี้ก็เป็นได้แค่กลุ่มผู้ก่อการร้ายหัวรุนแรง เป็นมุสลิมที่จ้องแค่จะเล่นงานอิสราเอลและทำร้ายทำลายชาติตะวันออก

ก็แล้วแต่จะมองตามมุมมองของใคร เพราะทุกคนก็ย่อมมองว่าความคิดเห็นและจุดยืนของตัวเองถูกต้องที่สุดทั้งนั้น และเมื่อเรามองแค่มุมของเรา คนอื่นก็เป็นฝ่ายผิดและไม่ถูกต้องไปทั้งสิ้น และที่น่าเศร้าก็คือ เราไม่มีการให้ใจมองเข้าหากัน เรียนรู้ที่จะอยู่กันได้เสียด้วย ตัวของแต่ละฝ่ายใหญ่เกินไปที่จะรับฟังและเลือกที่จะหัดเห็นหัดมองตามมุมมองของคนอื่นดู และการใช้ความเกลียดต่อสู้กับความเกลียดก็เหมือนสาดน้ำมันเข้าไปในกองเพลิงนั่นแหละ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรชึ้นต่อไป ถ้าไม่ใช่ใจดูกัน เข้าใจกัน

แต่งอะไรไว้ตอนที่อ่านเรื่องการปกครองอิรักของอเมริกา แต่ขอยกมาที่นี่อีกครั้งก็แล้ว
.......................
เห็นไหม
เปลวไฟกำลังลุกโชติช่วง
และพวกเขาพยายามดับไฟ
โดยก่อกองไฟที่ใหญ่กว่าเดิม

ไฟกองนั้น
ลุกไหม้ด้วยด้วยความเกลียดชัง
โหมแรงด้วยความไม่เข้าใจ
เผาไหม้ร้อนแรง กระจายตัว

สายน้ำนั้น
ดับไฟได้ด้วยความสงบเย็น
หากเพราะเขาไม่เข้าใจไฟ
และยิ่งไม่สนใจสายน้ำเย็น

เวลานี้
กองไฟกำลังลุกโชติแรง
เผาไหม้เขาให้เร้าร้อน
แผดเผาอยู่ทั่วใจรอบตัว

จนกว่าจะถึงเวลา
จนกว่าจะเป็นเวลา
ที่กองไฟจะเป็นแสงไฟ
ให้ความสว่างและนำทาง

กองไฟคงได้ใช้ถูกทาง
เปลวไฟคงได้ใช้เป็นทาง

……………

อื่น ๆ
ประวัติของกลุ่มฮิซบอลเลาะห์จากเวบผู้จัดการ

บทความของอาจารย์จรัญ มะลูลีม เกี่ยวกับวิกฤตเลบานอน
ตอนที่ 1 ตอนที่ 2

Saturday, July 29, 2006

[ความไร้]ระเบียบ

“สังคมสูญเสียคุณค่าพื้นฐานของความเป็นคนไป เนื่องจากหันไปใช้กฎหมายในการแก้ปัญหา ยิ่งมีกฎหมายมากเท่าใด ยิ่งแสดงให้เห็นถึงอาการป่วยหรือความตกต่ำทางศีลธรรมของสังคมเพิ่มมากขึ้นเพียงนั้น เพราะกฎหมายมีแต่ห้ามไม่ให้กระทำเป็นสำคัญ”

จากปกหลังของหนังสือรัฐ-ชาติกับ[ความไร้]ระเบียบโลกชุดใหม่(Nation-State and The New World [Dis]Order)
ของ ดร.ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร

Saturday, July 08, 2006

Misuse of American History กับ Bacevich

Tomgram: Bacevich on the Misuse of American History
June 28, 2006

Bacevich พูดถึงหนังสือสองเล่ม คือ (1) The Good Fight: Why Liberals -- and Only Liberals -- Can Win the War on Terror and Make America Great Again ที่เขียนโดย Peter Beinart และ (2) Overthrow: America's Century of Regime Change From Hawaii to Iraq เขียนโดย Stephen Kinzer เพื่อบอกว่า มีทั้งคนที่เชื่อว่า อเมริกานั้นต่อสู้เพื่อพิทักษ์ปกป้องความดี นั่น ก็คือ สันติสุขและระเบียบของโลก อย่างที่ Beinart มอง และคนที่กล้ามองอเมริกาอย่างที่เป็นจริง ๆ อย่าง Kinzer

ทั้งนี้ มุมมองของ Beinart เป็น Green Zone perspective คือ เลือกมองอย่างที่อยากจะมองโดยไม่ได้ดูความเป็นจริง หรือหากจะดูความเป็นจริง ก็เป็นการเลือกเหตุการณ์มาเฉพาะแค่บางอย่าง โดยเฉพาะมองว่าการต่อสู้ของอเมริกาเป็นไปเพื่ออุดมการณ์ คือ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้คอมมิวนิสต์ในสงครามเย็น หรือสู้กับผู้ก่อการร้ายในปัจจุบัน ทั้งหมดเป็นการทำเพื่อต่อต้านผู้นำเผด็จการ โดยที่เชื่อว่าผู้นำของตัวมีวิสัยทัศน์กว้างและมองการณ์ไกล (visionary)

Beinart ยกตัวอย่างของประธานาธิบดี Truman และ Kenedy มาประกอบการกล่าวอ้าง โดยเลือกอธิบายแต่เหตุการณ์ที่ดีอย่างการก่อตั้ง Alliance for Progress และ Peace Corps. แต่ละเลยการพูดถึงแผนการโค่นล้มอำนาจของผู้นำประเทศต่าง ๆ อย่าง Bay of Pigs, Operation Mongoose หรือแม้แต่การสังหาร ประธานาธิบดี โง ดินห์ เดียม ของเวียดนามไว้

นอกจากนี้ Beinart ก็ยังต่อต้านพวกอนุรักษ์นิยม โดยให้น้ำหนักและบทบาทความสำคัญกับพวก Liberals และ Republicans โดยเฉพาะมองว่า การล่มสลายของคอมมิวนิสต์เกิดจากการกำกับการของสาย Liberals (รวมไปถึงการโค่นล่มรัฐบาลต่าง ๆ ในอเมริกากลาง)

ซึ่งการดึงประวัติศาสตร์เหล่านี้เป็นเพื่อการกำหนดเป้าประสงค์สองอย่างของ Beinart คือ การให้นโยบายต่างประเทศเน้นหนักไปที่การต่อต้านรัฐบาลและผู้นำเผด็จการ และเพื่อสร้างอำนาจชอบธรรมให้ Republican สายเหยี่ยว

สิ่งที่น่ากลัวก็คือ Beinart (และแน่นอน นักการเมืองและผู้มีอำนาจระดับสูงทั้งหลาย) เชื่อว่า ปัญหาความท้าทายของอเมริกาเกิดจากการมีหน้าที่รักษาความสงบของโลก และไม่ได้ทำหน้าที่อย่างจริงจัง ดังนั้นจึงต้องขยายอุดมการณ์ของตนไปสู่ตะวันออกกลางให้ได้

ส่วน Kinzer พูดถึงเรื่องความเชื่อที่ผิด (myth) เกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อเสรีภาพอย่างที่ Beinart มอง โดยมองว่าจากประวัติศาสตร์ อเมริกาแค่พยายามโค่นล้มอำนาจของรัฐบาลและผู้นำที่ไม่เชื่อตามอย่างอเมริกาเท่านั้น โดยกล้าพูดถึงเรื่องปฎิบัติการต่าง ๆ ทั้งลับและไม่ลับเพื่อ “การเปลี่ยนแปลงระบบ” (regime change) ตั้งแต่การเข้าครอบครองฮาวายมาจนถึงการบุกอิรัก (ระยะเวลาทั้งสองเหตุการณ์ห่างกันถึง 110 ปี) และมองว่า ไม่ว่าจะมี 9/11 หรือไม่ นโยบายเช่นนี้ของอเมริกาก็ยังมีอยู่ และเป็นอยู่

ทั้งนี้ Kinzer มองว่า แม้อเมริกาจะทำไปเพื่อผลประโยชน์ของตัว แต่อเมริกาก็จะอ้างความถูกต้อง และ “การปลดปล่อย/ ช่วยเหลือผู้ที่ลำบาก” ซึ่งในแง่นี้ ก็ทำให้อเมริกาต่างจากจักรวรรดิ (empires) ที่เคยมี เพราะไม่ยอมรับความจริงว่ากำลังขยายอำนาจออกไป

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าสนใจก็คือ Kinzer เชื่อว่าหลายครั้งผลที่ตามมาหลังการโค่นล้มอำนาจของผู้นำต่าง ๆ ก็ต่างจากที่อเมริกาต้องการ อย่างเช่น การล้มล้างอำนาจ Mohammed Mossadegh ประธานาธิบดีชาตินิยมของอิหร่านในปี 1953 ก็ทำให้เกิดกระแสต่อต้านอเมริกาขึ้น หรือการสังหาร ประธานาธิบดี โง ดินห์ เดียม ของเวียดนาม ก็ทำให้เกิดความวุ่นวายและความเกลียดชังอเมริกาขึ้นมา

--- อย่างที่ Bacevich เลือกเปรียบเทียบ เห็นได้ว่าหนังสือทั้งสองเล่มเป็นการมองจากประวัติศาสตร์ด้วยกันทั้งคู่ หากแต่เป็นการมองจากมุมมองของแต่ละคน ซึ่งหมายความว่าความเชื่อและทัศนคติที่มี ได้สะท้อนออกมาผ่านการตีความตามเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ และเกิดเป็นความเห็นต่ออเมริกา และต่อโลกในท้ายที่สุด

และถ้ามุมมองเป็นเรื่องเฉพาะตน เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงได้ยากแล้ว ความเป็นจริงคืออะไร และการมองอย่างไรถึงจะเป็นเรื่องที่ถูกผิด การเล่าเรื่องและผ่านกระบวนการทำให้เชื่อ จนเกิดเป็นความเชื่อของคนกลุ่มใหญ่จะเป็นการทำลายความจริง (ทั้งในแง่ข้อเท็จจริง และการตี/ แปลความ) ในที่สุดหรือไม่?

Wednesday, June 28, 2006

Delusive American Power กับ Andrew Bacevich

ครั้งนี้ ก็เป็นการสัมภาษณ์ของ Tom Engelhardt แห่ง tomdispatch.com อีกเช่นเคย เขาจะพาเราไปคุยกับ Dr. Andrew Bacevich อดีต นายทหารผู้กลายมาอาจารย์สอนประวัติศาสตร์ และความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ที่ Boston University ผู้ซึ่งเชี่ยวชาญเรื่องการทูต นโยบายต่างประเทศ และการทหารของอเมริกา

จากการสัมภาษณ์ สรุปประเด็นได้ว่า อเมริกามีความเชื่อเรื่องความเป็นใหญ่ (global hegemony) และต้องการเป็นใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทางการทหารอยู่ หลายคนอาจจะมองว่าสิ่งนี้เกิดปัจจัยภายนอก คือ ประสบการณ์การแย่งขยายอำนาจกับสหภาพโซเวียตในช่วงสงครามเย็น หาก Bacevich บอกว่า การขยายอำนาจของอเมริกาเป็นผลมาจากปัจจัยภายใน นั่นก็คือ “กรอบความคิด” มากกว่า

และแม้การสิ้นสุดสงครามเย็นจะทำให้เสียงสนับสนุนลัทธิความเชื่อนี้แผ่วไป แต่การเกิด 9/11 ประกอบกับความต้องการหลักประกันน้ำมันและพลังงานในช่วงหลัง ภายใต้ชื่อ “สงครามต่อต้านการก่อการร้าย” ก็เปิดโอกาสให้เกิดการขยายอำนาจทางทหารโดยไม่ถูกจำกัดขอบเขตขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้เพื่อให้ได้ใช้อำนาจได้อย่างเต็มที่ ก็มีการโอนอำนาจไปให้สายเหยี่ยวในพรรครีพับลิคกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ดังจะเห็นอำนาจของประธานาธิบดีที่ทวีเพิ่มขึ้น (แม้แต่ในด้านการทหาร) และอำนาจของ CIA/ State Department/ Congress ที่ลดลงไปทุกที และที่สำคัญ ก็คือ ความเป็นประชาธิปไตยลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม Bacevich มองว่า พวกนี้ไม่ได้มองว่าตัวเอง abuse อำนาจ หากแต่เป็นทำเพื่ออเมริกา และโลก

การแสวงหาความเป็นใหญ่ของอเมริกานี้ ก็เป็นการทำผ่านด้านทางทหารเป็นหลักเสียด้วย ดังที่แนวทางการทางทูตถูกแทนที่ด้วยการใช้กำลังมากขึ้น เราได้เห็นความพยายามของ รมต. กลาโหม Donald Rumsfeld ที่จะปรับโครงสร้าง (“transform” ตามคำของ Rumsfeld) กองทัพใหม่ โดยเน้นการใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ และ IT เข้ามาช่วยมากขึ้น และ Bacevich ก็บอกว่า การทำสงครามอัฟกัน และการรุกรานอิรักในช่วงแรกก็เป็นการจัดการของ Rumsfeld ที่จะแสดงให้เห็นถึงขีดความสามารถของกองทัพแบบใหม่นี้ขึ้นมา

ตอนนี้ อเมริกาพยายามขยายกำลังทางทหารไปทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นในด้านความสัมพันธ์กับจีน รัสเซีย หรือแม้แต่ในลาตินอเมริกา อย่างที่ประธานาธิบดี Clinton และ Bush มองอเมริกาผ่านประวัติศาสตร์ในฐานะผู้ปลดปล่อย (liberator) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยที่ละเลยความจริงว่าโลกไม่ได้มองบทบาทของอเมริกาในเชิงนั้นเลย ซึ่งความพยายามและความต้องการใช้กำลังที่มีเพื่อจัดระเบียบโลกนี้ก็เป็นการเชื่อในเรื่องความสามารถของตัวเองที่มากเกินไปเสียด้วย เพราะแท้จริงแล้ว อเมริกาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ทั้งจากกำลังที่ตัวเองมีจริง ๆ และโลกก็มองอเมริกันเป็นตัวปัญหามากกว่าจะเป็นทางออกได้จริงเสียด้วย

นอกจากนี้ สิ่งที่ Bacevich ทิ้งท้ายไว้อีกอย่างก็คือ คนอเมริกาไม่ได้ตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นมากพอเสียด้วย

----- จริง ๆ สิ่งที่ Bacevich พูดวันนี้ และการเสนอแนะของเขาที่บอกให้มีการ ”คิดทบทวน” เกี่ยวกับบทบาทของอเมริกาก็อาจจะเป็นเรื่องปกติสำหรับชาติอื่น ๆ ที่เหลือในโลกมานานแล้วก็ได้
อย่างที่ Bacevich พูดเอาไว้

“เรา [อเมริกัน] ไม่ใช่อย่างที่เราเชื่อว่าเราเป็น และ บางที ชาติอื่นก็มองเห็นชัดเจนกว่าตัวเรามองเสียด้วยซ้ำ ประธานาธิบดีอธิบายประวัติศาสตร์ว่าเราเป็นผู้ปลดปล่อยในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นผู้นำเสรีภาพ นั้นอาจจะจริง แต่ไม่ได้จริงทั้งหมด โดยเฉพาะกับในโลกมุสลิม

เราต้องทบทวนยุคสมัยของอเมริกัน และต้องเข้าใจว่าเราอาจเป็นปัญหามากกว่าเป็นผู้ปลดปล่อย ก็ได้ เราจะเข้าใจยุคสมัยของอเมริกันโดนไม่รับรู้ความจริงที่เกี่ยวกับฮิโรชิม่า นางาซากิ เดรสเด็น (Dresden) ฮานอย และไฮฟอง

(-- ซึ่งทั้งหมดนี้ก็คือเมืองที่ได้รับผลกระทบและความเสียหายอย่างหนักจากอเมริกันทั้งสิ้น)

* Dresden เป็นเมืองในเยอรมนีที่ถูกฝ่ายสัมพันธมิตรทิ้งระเบิดใส่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ซึ่งคาดว่ามีพลมเรือนราว 25,000 คนต้องตายไปจากเหตุการณ์นั้น ส่วน ไฮฟอง ก็ถูกทิ้งระเบิดใส่อย่างหนักในช่วงสงครามเวียดนามเช่นเดียวกัน เนื่องจากเป็นเมืองท่าเพียงเมืองเดียวของเวียดนามเหนือ


“We are not who we believe we are and, in some sense, others perceive us more accurately than we do ourselves. The President has described a version of history -- as did Clinton, by the way -- beginning with World War II in which the United States is the liberator, Americans are the bringers of freedom. There is truth to that narrative, but it's not the whole truth; and, quite frankly, it's not the truth that matters a lick, let's say, to the Islamic world today.
...........

We need to revise the narrative of the American Century and recognize that it has been about a host of other things that are far more problematic than liberation. There can be no understanding the true nature of the American century without acknowledging the reality of Hiroshima, Nagasaki, Dresden, Hanoi, and Haiphong.”



Tomdispatch Interview: Bacevich on the Limits of Imperial Power
The Delusions of Global Hegemony: A Tomdispatch Interview with Andrew Bacevich (Part 1)


Tomdispatch Interview: Bacevich, the Arrogance of American PowerDrifting Down the Path to Perdition: A Tomdispatch Interview with Andrew Bacevich (Part 2)

Monday, June 19, 2006

The Art Of Blindness: America's Bush Version

Press Conference ที่ตัดตอนมาบางส่วน ของ ประธานาธิบดี George W. Bush หลังกลับมาจากอิรัก เมื่อ 14 มิ.ย. 2006



-----

THE PRESIDENT: Good morning. Thank you. I've just returned from Baghdad, and I was inspired to be able to visit the capital of a free and democratic Iraq.

In other words, part of the success in Iraq depends upon the Iraqis and their will and their desire. The Iraqi people have expressed their desires, and now it's up to the government to follow through.

The Prime Minister is taking immediate action to implement a plan to improve security and his top priority is around Baghdad. Operation Together Forward started this morning. This operation is a joint effort to restore security and rule of law to high-risk areas in the capital city. It will be carried by some 26,000 Iraqi soldiers, some 23,000 Iraqi police, backed up by over 7,200 coalition forces. Iraqi troops will increase the number of checkpoints, enforce a curfew, and implement a strict weapons ban across the Iraqi capital. Baghdad is a city of more than 6.5 million residents, and we've got to recognize that it's going to take time for these operations to take hold.

We want to help them build the command and control capacity of their ministries. [Ministry of Defense and Interior] In other words, you can't have an effective army unless you've got command and control coming out of government.

And, of course, we will encourage them [Iraqi government] and help them investigate and punish human rights violations in order to earn the confidence of all Iraqis.

Under this initiative [new rule of law initiative – to improve the Iraqi judicial system] , we'll help train Iraqi judges, increase security so they can do their jobs, improve Iraqi prison capacity, and help the Iraqi government provide equal justice for all its citizens.

To revitalize the Iraqi economy, the Prime Minister is working to increase oil and electricity production. We spent a lot of time talking about energy in Iraq. I reminded the government that that oil belongs to the Iraqi people, and the government has the responsibility to be good stewards of that valuable asset and valuable resource.

We have -- we're working with the Iraqi government on measures to protect key infrastructure from insurgent attacks. There's rapid repair teams that are being established that will quickly restore oil and electricity production if and when attacks do occur.

I was impressed with the Prime Minister, and I'm impressed by his team. I told him that America is a nation that meets its commitments and keeps its word. And that's what we're going to do in Iraq. It's in our interest that Iraq succeed. More importantly, it's in the interest of the Iraqi people.

By helping this new government succeed, we'll be closer to completing our mission, and the mission is to develop a country that can govern itself, sustain itself, and defend itself, and a country that is an ally in the war on terror. We'll seize this moment of opportunity to help the Prime Minister. We'll defeat our common enemies. We'll help build a lasting democracy in the heart of the Middle East, and that will make Americans and Iraqis and the world more secure.

-----

My dear Bush, that's what you see, that's what you want yourself to see, and that's what you want us all to see, right? Oh, all I have seen is another story? Oh, are we reading 'Catch-22' when many events in the book are described from very, very differing points of view? If then, will you ever learn more about the event with each and every iteration?

God Bless you and Good America!

Sunday, June 18, 2006

Blood and Oil ส่วน Preface

จากหนังสือ Blood and Oil: The Dangers and Consequences of America's Growing Petroleum Dependency (Michael Klare, 2005) ส่วน Preface นั้น

Klare บอกว่าหลังจากสิ้นสุดสงครามเย็น เราหวังกันว่าโลกจะสงบสุข และเกิด New World Order – การเจรจาแก้ไขปัญหาด้วยวิธีทางการทูต- ขึ้น แต่เราพบว่าปัญหามีมากขึ้น และรุนแรงขึ้น สาย Huntington (A Clash of Civilization?, 1993) อธิบายว่าปัญหาเหล่านี้เกิดจากความขัดแย้งและแตกต่างทางวัฒนธรรม (identities/ civilization) ซึ่งตัว Klare เองแย้งว่า หลายกรณีอย่าง บอสเนีย แคชเมียร์ อธิบายได้ด้วยทฤษฎีนี้ แต่ก็ไม่เสมอไป อย่างกรณีที่ซาอุดิอาระเบียและ UAE ร่วมมือกับอเมริกาเพื่อจัดการกับอิรักในปี 1991 จะอธิบายได้อย่างไร

ดังนั้น Klare จึงหาคำอธิบายใหม่ แล้วได้คำตอบว่า “ทรัพยากร” เป็นที่มาของความขัดแย้ง อย่างการแย่งเหมืองเพชร ในอังโกลา และเซียร่า ลีโอน/ ทอง และทองแดง ในคองโก/ ไม้ในกัมพูชาและบอร์เนียว ฯลฯ ในตอนแรก Klare มองว่าทรัพยากรทุกตัวมีความสำคัญเท่า ๆ กัน แต่หลังจากนั้นก็ได้รู้ว่า ตัวที่ทำให้เกิดความขัดแย้งได้มากที่สุด ก็คือพลังงาน เมื่อ Klare ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างน้ำมัน ภูมิรัฐศาสตร์ และนโยบายต่างประเทศสหรัฐฯ ที่ชัดที่สุด คือ การที่อเมริกามีความสัมพันธ์อันดีกับซาอุดิอาระเบียเป็นการประกันแหล่งน้ำมันถูกให้กับอเมริกาเท่านั้น ซึ่งหมายถึงประกันความมั่นคงและการเติบโตทางเศรษฐกิจของอเมริกาอีกด้วย

การที่น้ำมันราคาถูกกลายเป็นหัวใจหลักและเฟืองจักรสำคัญสำหรับเศรษฐกิจ ประเด็นน้ำมันจึงถูกบรรจุเข้าเป็นนโยบายภายในที่สำคัญของอเมริกาจนกระทั่งศตวรรษ 1940 (ช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2) ที่ความต้องการและการใช้น้ำมันในประเทศยังมีอย่างต่อเนื่อง จนความกลัวการขาดแคลนน้ำมันนี้ ทำให้น้ำมันกลายเป็นประเด็นนโยบายต่างประเทศในที่สุด และก็เป็นหน้าที่ของรัฐบาลกลางที่จะนำเข้าน้ำมัน และสนับสนุนการลงทุนของบริษัทน้ำมันอเมริกันในต่างประเทศ

เห็นได้ว่า แม้ทรัพยากรอื่น ๆ จะมีความสำคัญ หากแต่ไม่มีตัวใดเลยที่มีผลต่อการกำหนดนโยบายรัฐและกลายมาเป็นเรื่องความมั่นคงแห่งชาติดังเช่นน้ำมัน ซึ่งสิ่งนี้ก็ทำให้เกิดความยินยอมใช้กำลังทางทหารตามมาด้วย

อย่างไรก็ตาม สหรัฐฯ ไม่ใช่ประเทศเดียวที่พึ่งพาการใช้น้ำมัน หากยังมีประเทศยุโรป และญี่ปุ่น รวมถึงจีน ซึ่งต้องการน้ำมันจากแหล่งที่มีปัญหาอย่างตะวันออกกลางเพิ่มขึ้นด้วย เหล่านี้จะทำให้การแข่งขันแย่งน้ำมันรุนแรงขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีความต้องการน้ำมันอย่างรุนแรง

----------
รายละเอียดของหนังสือจาก amazon


** โครงการแปลหนังสือของมิ้งนี้เป็นโครงการระยะยาวมาก และไม่มีกำหนด

Prey and the Predators กับ Barbara Ehrenreich

A Guided Tour of Class in America
A Tomdispatch Interview with Barbara Ehrenreich

Tom Engelhardt แห่ง tomdispatch.com ได้สัมภาษณ์ Barbara Ehrenreich นักเขียน และนักวิพากษ์สังคมผู้มีหนังสือติดอันดับมากมายเกี่ยวกับ เรื่องของชนชั้น

เราพอจะสรุปใจความตามความคิดของ Ehrenreich ได้ว่า เรื่องของชนชั้นอย่างที่ Marx เคยพูดถึงไว้ยังไม่มลายหายไป และในอเมริกา สภาพการการแปลกแยกทางชนชั้นก็เรื้อรัง รุนแรงและน่าหวาดหวั่นกว่าเดิมอีกด้วย ปัจจุบัน ชนชั้นแรงงาน ถูกละเลยและถูกเอาเปรียบในสังคม และต้องทำงานรับจ้างค่าแรงต่ำเกินจะอยู่รอด โดยเฉพาะแรงงานอพยพผิดกฎหมายจากเม็กซิโกและประเทศลาตินอื่น ๆ ทำให้การกดขี่นี้เป็นได้สะดวกง่ายดายยิ่งขึ้น

นอกเหนือจากการกดขี่แรงงานเหล่านี้แล้ว ก็ยังเกิดมีการเอาเปรียบชนชั้นกลางซึ่งเป็นพนักงานเงินเดือนอีกด้วย โดยพวกนี้ถูกกลุ่มผู้บริหารซึ่งเป็นชนชั้นกลางระดับสูงแสวงหาประโยชน์อยู่ในปัจจุบัน เพราะตามมุมมองของ Ehrenreich นั้น การตัดค่าใช้จ่ายเพื่อให้เกิดกำไรมากขึ้นนั้น ง่ายที่สุดก็คือการลดขนาดองค์กร หรือการเลิกจ้างเหล่าพนักงานเหล่าอื่นไปเสีย ทำให้กลุ่มนี้ต้องอยู่ด้วยความหวาดระแวง ไม่มั่นคงใด ๆ รวมถึงต้องแข่งขันกันเองในกลุ่ม

สำหรับกลุ่มชนชั้นกลางระดับสูงเอง ก็เกิดการติดต่อและ “มองเห็น” ชนชั้นอื่น ๆ ที่เหลือน้อยลงไปเรื่อย ๆ เกิดการสร้างโลกลวงตาของชนชั้นนำขึ้นมา ทำให้ช่องว่างระหว่างชั้นนี้ถ่างออกไปเรื่อย ๆ

ขณะเดียวกัน safety nets ก็กำลังเปราะบางมากขึ้นทุกที เห็นได้ว่า ค่าใช้จ่ายของรัฐบาลในเรื่องสวัสดิการสังคมลดหายไปเรื่อย ๆ และถูกแทนที่ด้วยค่าใช้จ่ายเรื่องใช้กำลังทหารมาแทนที่ โดยที่รัฐโยนภาระการดูแลสังคมบางส่วนนี้ไปให้กับโบสถ์

สิ่งที่น่าวิตกในความคิดของ Ehrenreich ก็คือ บุคคลในฐานะปัจเจกฯ ถูกทำให้แตกแยก (โดยเฉพาะในหมู่ชนชั้นกลาง) และชนชั้นที่ถูกเอาเปรียบทั้งสองยังไม่ตระหนักถึงความแตกต่างที่เหมือนกันนี้ และก็ยังไม่เกิดการรวมตัวใด ๆ ขึ้นมา Ehrenreich ได้ก่อตั้งองค์กร United Professional เพื่อเป็นกลไกสวัสดิการขึ้น และเรียกร้องให้เกิดการรวมกลุ่ม เพื่อเป้าหมายการต่อสู้ทางชนชั้นในที่สุด

---- โอ ป้าขา มีการพูดถึงการกลับมาของ Marxism เพื่ออธิบายถึงสิ่งที่เป็นอยู่ และดำเนินไปอย่างรุนแรงขึ้นในโลกของทุนนิยมปัจจุบัน และในลาตินอเมริกา กงล้อ Leftist ก็เริ่มเวียนกลับมา แต่ป้าทำให้หนูรู้ว่า Marxist ยังไม่ตาย ไม่ตายจริง ๆ ด้วยค่ะ

นอกเหนือจากการพูดถึงความขัดแย้งระหว่างชนชั้น (class struggle/ conflict) สำนึกร่วมของชนชั้น (class awareness) ยังมีการพูดถึงการต่อสู้ทางชนชั้น (class war) และ International solidarity

--- ชอบที่ลุง Engelhardt พูดเรื่อง The Prey and the Predators มาก ๆ เห็นภาพสุด ๆ ปลาใหญ่กินปลาเล็กจริง ๆ ค่ะ

--- คิดถึงเพลง Frgt/10 ของ Linkin Park feat. Alchemist, Chali 2na (จากชุดReanimation ) ขึ้นมาเลย

I’m here at this podium talking
The ceremonial offerings dedicated to
urban dysfunctional offspring
What’s happening?
City governments are eternally napping
Trapped in greedy covenants
Causing urban collapse
And bullets that scar souls with dark holes
Get more than your car stole,
some parts be blacker than charcoal
This society’s deprivation depends now on
our differences but the separation within
No preparation is made
Limited aid, minimum wage
Living in a tenement cage where rent isn't paid
Tragedy within a parade
The darkness overspreads like a permanent plague
I’m the forgotten

เนื้อส่วนนี้อธิบายหลายอย่างได้ดีเลย What’s happening?
คงมีคนมากมายตั้งคำถามถามตัวเอง ถามคนรอบข้างเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น

This society’s deprivation depends now on
our differences but the separation within

No preparation is made
Limited aid, minimum wage

I’m the forgotten

ใช่ แล้ว We're the forgotten!
-----

เพิ่มเติม 08/08/08

สามารถ มังสังก็ได้พูดถึงประเด็นเรื่องชนชั้นกลางซึ่งถูกลดชั้นลงมาจากการเลิกจ้างงานที่เกิดจากการลดขนาดและต้นทุนขององค์กรไว้ ในบทความเรื่อง ผ่านไปเกือบ 6 ปียังมีคนจน : พิสูจน์นโยบายเพ้อฝันซึ่งตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันอังคารที่ 7 สิงหาคม 2549 เช่นเดียวกัน

“.... คนชั้นกลางประเภทมนุษย์เงินเดือนมีรายได้สูง เพราะเป็นคนมีความรู้ ความสามารถเป็นที่ต้องการของตลาดแรงงาน ก็เป็นอีกประเภทหนึ่งที่เสี่ยงต่อการถูกลดระดับลงมาเป็นผู้มีรายได้น้อย เพราะผู้ประกอบการขนาดใหญ่ที่เคยจ้างคนเหล่านี้ก็ได้รับผลกระทบจากปัจจัยการผลิต เช่น ราคาน้ำมัน และดอกเบี้ยที่แพงขึ้น อาจลดขนาดองค์กรลง และการลดขนาดองค์กรเพื่อลดต้นทุนดำเนินการ ประการแรกที่กระทำก็คือ ปลดคนงานโดยการเลิกจ้าง และถ้าใครเจอปัญหานี้ เงินเดือนที่เคยมีเคยได้ก็หายไปกลายเป็นคนว่างงาน ถึงแม้ว่าจะมีเงินเก่าเก็บอยู่บ้าง แต่เมื่อรายได้ประจำหายไปก็ถือได้ว่าจนลง ….”

เห็นได้ว่าปรากฏการณ์ปลาใหญ่กินปลาเล็ก หรือ Prey and the Predators นี้กำลังเกิดขึ้นทั่วทั้งโลกตามการขยายตัวของทุนนิยม และถ้าสังคมเราไม่ตระหนักถึงภัยจากค่านิยมที่กำลังกลืนกินเราอยู่แล้ว ระบบ safety net ที่เปราะบางลงเรื่อย ๆ ก็คงจะทานด้านกัดกินของทุนนิยมไม่ได้ กลายเป็นสังคมที่กระจัดกระจายแปลกแยกในที่สุดอย่างแน่นอน

Friday, June 16, 2006

Chessgame ของ Michael T. Klare

จากข้อเขียนเรื่อง The Tripolar Chessboard Putting Iran in Great Power Context ของ Michael T. Klare ใน tomdispatch.com นั้น

Klare มองว่า การหา Sphere of Influence แบบที่เคยเป็นมาในช่วงสงครามเย็นยังดำเนินต่อไป แต่ตอนนี้จะไม่ใช่การสู้เพื่ออุดมการณ์อย่างเดิม หากแต่เป็นการแสวงหาทรัพยากรที่สำคัญ อย่าง น้ำมัน และก๊าซธรรมชาติ

ประเทศเล็กประเทศน้อยต่างก็เป็นตัวเบี้ยบนกระดานของมหาอำนาจอย่างอเมริกา หากแต่ปัจจุบันมีผู้เล่นอย่างรัสเซีย และจีนเข้ามาร่วมด้วย โดยเฉพาะในเรื่องการมีอำนาจและอิทธิพลเหนือประเทศที่มีแหล่งพลังงาน

ทางรัสเซีย และจีนพยายามสร้างขั้วฐานอำนาจจาก Shanghai Cooperative Organisation (SCO) มาถ่วงดุลอเมริกา โดยพยายามรวมประเทศในเอเชียกลางและประเทศตะวันออกกลางเข้ามามีส่วนร่วม (หรือแม้แค่การดึงอิหร่านมาเป็นผู้สังเกตการณ์) ซึ่ง SCO ในแง่นี้ก็เปรียบเสมือน OPEC ที่มีอาวุธนิวเคลียร์อยู่ (เป็นแหล่งพลังงานที่มีกำลังทางทหารสนับสนุน) และอาจจะสามารถสร้าง new international political and economic order ในลักษณะที่เหมือนกับ NATO แต่อยู่คนละด้านกันได้

Klare ให้ดูการแย่งอำนาจกันของ 3 ขั้วอำนาจในกรณีของอิหร่าน แม้หลัง 9/11 อเมริกาจะพยายามดึงอีก 2 ขั้วอำนาจหลังมาเป็นพันธมิตรเพื่อต่อต้านการก่อการร้าย แต่อิทธิพลการแย่ง Sphere of Influence กันก็มีบทบาทมากขึ้นทุก เห็นได้จากการที่รอง ปธน. Dick Cheney ประณามรัสเซียเรื่องสิทธิพลเมืองและการผูกขาดการขนส่งน้ำมันและก๊าซในยูเรเซีย และพยายามหนุนหลังคาซัคสถานให้ใช้ท่อส่งก๊าซของอเมริกาแทนที่จะเป็นของรัสเซีย ในขณะเดียวกัน รมต. กลาโหม Donald Rumsfeld ก็ประณามจีนในเรื่องขาดความโปร่งใสเช่นเดียวกัน

ซึ่งนโยบายเช่นนี้ของอเมริกาเด่นชัดมาตั้งแต่ Defense Planning Guidance 1994-99 ที่ รอง รมต. กลาโหมในสมัยนั้น Paul D. Wolfowitz พยายามยับยั้งอำนาจและบทบาทของรัสเซีย และจีนและพยายามคุมแหล่งน้ำมันในยูเรเซีย (ขยายจาก Carter Doctrine (1980) ที่เน้นการขยายอำนาจไปในตะวันออกกลางเท่านั้น)

นอกจากนี้ Klare เน้นความสำคัญของอิหร่านเป็นพิเศษ เพราะทางด้านสถานที่ตั้งเอง อิหร่านเป็นจุดเชื่อมต่อตะวันออกกลาง และเอเชียกลาง อีกทั้งอยู่ติดกับช่องแคบ Hormuz ซึ่งน้ำมันปริมาณมหาศาลถูกขนย้ายออกไปในแต่ละวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามีการยกเลิกการ embargo ต่ออิหร่าน

ด้วยจำนวนพลเมืองที่มากที่สุดในภูมิภาคและเป็นประเทศที่ก้าวหน้าทางอุตสาหกรรมที่สุด จึงไม่น่าแปลกที่อิหร่านจะมีฐานะเป็นมหาอำนาจในภูมิภาคได้ และขณะนี้อิหร่านก็เป็นศูนย์กลางของเหล่ามุสลิมนิกายชีอะห์อยู่ด้วย เมื่อรวมกับพวกเหล่านี้ที่อำนาจมีอำนาจในบาห์เรน คูเวต เลบานอน และซาอุดิ อาระเบียส่วนที่ติดกับคูเวตแล้ว (ส่วนที่มีบ่อน้ำมัน) ก็จะเกิด Shia crescent ขึ้นมา

อิหร่านอาจจะมีปริมาณน้ำมันสำรองน้อยกว่าซาอุดิฯ และมีปริมาณก๊าซน้อยกว่ารัสเซีย แต่ปริมาณรวมของทั้งสองอย่างก็ทำให้อิหร่านมีแหล่งพลังงานสำรองมากที่สุด และเพราะการขึ้นมามีอำนาจของ Khomeini ในปี 1979 และ Executive Order 12959 (1995) ก็ทำให้การแสวงหาประโยชน์จากทรัพยากรเหล่านี้ของอเมริกาเป็นไปได้ยาก

สมรรถภาพด้านการทหารของอิหร่านอาจจะอ่อนด้อยไปจากการที่อเมริกาห้ามขายอาวุธให้กับอิหร่าน แต่กำลังเรือดำน้ำและอาวุธอื่น ๆ จากรัสเซีย และการพัฒนาอำนาจขีปนาวุธก็ทำให้อิหร่านเป็นมหาอำนาจในภูมิภาคขึ้นมา ซึ่งอาจจะทำให้เกิดปัญหากับอเมริกา ขณะที่รัสเซียและจีนพยายามหนุนหลังอิหร่าน

Klare บอกว่า แม้อเมริกาต้องการล้มล้างนโยบายนิวเคลียร์ของอิหร่านเพียงไร แต่ภาระในอิรัก เสียงต่อต้านในประเทศ รวมไปถึงความแปลกแยกจากยุโรปที่เกิดจากการใช้กำลังบุกอิรัก ทำให้อเมริกาต้องยับยั้งไปใช้การเจรจาทางการทูตแทนที่ ซึ่งก็จะเกิดการซื้อเวลาของทุกฝ่ายในกรณีนี้


---- ขณะที่ Klare บอกว่าเป็น chess game แต่ในความเป็นจริง เกิด tug of war กันขึ้นมากกว่า? เห็นได้ชัดว่ามุมมองจาก Blood and Oil ของ Klare (ซึ่งเน้น endowments และหลักภูมิรัฐศาสตร์มาแต่ไหนแต่ไร) ยังเป็น underlying argument ที่สำคัญต่องานเขียนของเขาอยู่


** Michael T. Klare is the Professor of Peace and World Security Studies at Hampshire College and the author, most recently, of Blood and Oil: The Dangers and Consequences of America's Growing Dependence on Imported Petroleum (Owl Books) as well as Resource Wars, The New Landscape of Global Conflict.


*** ยังแปล Blood and Oil ได้ไม่พ้นบทที่ 1 เลย

Tuesday, May 30, 2006

เราต่างเป็นแกะในฝูง?

History is a set of lies agreed upon.
-Napoleon-

ตัวมิ้งเองมีความหงุดหงิดและข้องใจกับมุมมองและทัศนคติของคนไทยที่เกี่ยวกับการมองชาติเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับพม่า และลาวมานานแล้ว และก็เบื่อที่จะฟังว่า พม่าปล้นเผาเอาทองจากกรุงศรีอยุธยาไปไว้ที่ เจดีย์ชเวดากอง เหลือเกิน

เพราะรู้สึกว่า คนที่พูดแบบนี้ออกมาไม่เข้าใจประวัติศาสตร์ และไม่เข้าใจบริบทของเวลาและความเป็นไปของประวัติศาสตร์เอาเสียเลย ... ถ้ามองจากมุมมองพม่า มุมมองลาว เขมร ญวน ก็มีช่วงเวลาที่เราไปบุกรุก ไปทำลายของของเขา และก็กวาดต้อนมาเป็นของคนไทยเหมือนกัน ไม่ต้องเอาอะไรมาก แค่ดูจากชุมชนชาติต่าง ๆ ที่กลืนมากลายเป็นส่วนหนึ่งของคนไทย อย่าง มอญที่เกาะเกร็ด ก็เป็นหลักฐานที่ยืนยันได้ดีเพียงพอแล้ว

แล้วก็ได้อ่านข้อเขียนของอาจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์ ที่ลงในมติชน สุดสัปดาห์ เมื่อเร็ว ๆ นี้ (หรือจะไปหาจากมหาวิทยาลัยเที่ยงคืนก็ได้ – ดูท้ายเรื่อง) กับในหนังสือของอาจารย์ที่ว่าด้วย "การเมืองของประวัติศาสตร์ และความทรงจำ " (มติชน, 2545) มิ้งก็ได้เห็นการอธิบายที่ชัดเจนและเป็นหลักวิชาจนมิ้งต้องขอคิดต่อเขียนต่อขึ้นมา

เพราะมิ้งชอบคิดนอกกรอบ และหลัง ๆ ก็ได้เริ่มคิดถึงและเห็นถึงความหมายของคำว่า วาทกรรม และบทบาทหน้าที่ทั้งแบบทางตรงและทางอ้อมของคำ ๆ นี้ขึ้นมาเรื่อย ๆ ก็เลยได้ตีความหมายของคำว่าวาทกรรมนี้ไปให้ครอบคลุมถึงเรื่องราวรอบตัว

วาทกรรม (discourse) ในความหมายของมิ้งนั้น หมายถึง ทัศนคติและมุมมองบางอย่างในทางสังคมที่ถูกสร้างขึ้น เพื่ออธิบายความเป็นไปบางอย่าง และเพื่อให้เกิดความชอบธรรมและการยอมรับจากสังคม หรือแม้แต่กลุ่มอื่น ๆ ถึงความเป็นไปนั้น ๆ หรือแม้แต่ถึงการกระทำของคนบางกลุ่ม และที่สำคัญอย่างยิ่ง โดยที่คนที่รับไม่รู้สึกถึงนัยที่แฝงมากับวาทกรรมนั้นเสียด้วย

และในทางประวัติศาสตร์ก็เช่นกัน อย่างที่ อาจารย์นิธิ ได้บอกเราว่า ประวัติศาสตร์นั้น เกิดจากการตีความของนักประวัติศาสตร์ โดยเป็นการเลือกเอาเฉพาะเรื่องราวบางเรื่องมาตีความ และการตีความนั้นก็ขึ้นอยู่กับทัศคติ ความเชื่อ และค่านิยมของผู้ตีความเสียด้วย … เพราะเราไม่ได้อยู่รับรู้เหตุการณ์ช่วงขณะนั้นจริง ๆ และถึงแม้จะมีหลักฐานที่บอกเล่าเรื่องราวใด ๆ มา ก็เป็นแค่การบันทึกและจดจำของคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นแค่มุมมองบางส่วน เหตุการณ์บางส่วนได้สูง
(ในแง่นี้ ก็คือ การผลิตซ้ำความเชื่อทัศนคติย่อยให้เกิดกลายเป็นทัศนคติ เป็นเรื่องราวหลัก และนักประวัติศาสตร์รุ่นหลังก็รับต่อมากลายเป็นการผลิตซ้ำเรื่องราวของแต่ละรุ่นไปเรื่อย ๆ ?)

ถ้าวาทกรรมเป็นที่ถูกสร้างขึ้น และถูกแพร่หลายให้เกิดความเชื่อ และการยอมรับตาม เช่นนี้แล้ว ก็ย่อมหมายความได้ว่า ประวัติศาสตร์ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่จริง หากแต่เกิดจากการสร้างเรื่องราว และการ " ยัดเยียด" เรื่องราว (หรือจะพูดให้ฟังดูวิชาการมากขึ้นว่า การปลูกฝัง?) นั่นแหละ เมื่อได้ปลูกฝังเรื่องราวเหล่านี้ลงไปในสามัญสำนึกและความเชื่อของพลเมืองในสังคม และเมื่อให้กระบวนการปลูกฝังนี้ได้มีโอกาสฟักตัวและเจริญเติบโตในจิตใจและความรู้สึกนึกคิดของประชาชนไปสักระยะหนึ่ง (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อได้ผ่านรุ่นของพลเมืองรุ่งหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง) แล้ว ความเชื่อเหล่านี้ก็ส่งอิทธิพลครอบงำรุนแรงและลึกซึ้งมากขึ้นจนเป็นความเชื่อว่า เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง

ดังนั้น อย่างที่อาจารย์บอกว่า ถ้าประวัติศาสตร์เกิดจากการปลูกฝังเรื่องราวที่อยากให้เราเชื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการสร้างรัฐชาติในสมัยรัชกาลที่ 5 และมีการตั้ง ศัตรูของชาติ เพื่อให้เกิดสัญลักษณ์ในแง่ของความปึกแผ่นทางด้านจิตใจ และเกิดความจงรักภักดีต่อความเป็นชาติ ผ่านการสร้างศัตรูร่วมกันแล้ว ความจำเป็นทางประวัติศาสตร์เกิดเรื่องราวที่บอกให้เราเชื่อ เช่นนั้นแล้ว


ก็หมายความว่า เราเป็นแค่แกะในฝูง ทำตาม และเชื่อตาม อย่างที่มีคนบอกให้เราเชื่อโดนปราศจากการคิดเองน่ะสิ?

----------------------------
ลูกไล่ประวัติศาสตร์ ปฏิรูปการเมือง และเรื่องประตูหมู่บ้าน โดย ศ.ดร. นิธิ เอียวศรีวงศ์, มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน
(ดูเรื่อง ลูกไล่ประวัติศาสตร์)

Tuesday, April 18, 2006

ฟุ้งซ่านก่อนเลือกตั้ง

พรุ่งนี้วันเลือกตั้ง สว. แล้ว
มีคนมาให้เลือกตั้ง 260 คนแน่ะ
เยอะจัง อย่าว่าแต่รู้จักว่าใครเป็นใครเลย
ถ้าไม่มีแผ่นพับของ กทม. แจกก็ยิ่งไม่รู้เลยว่าใครลงสมัครบ้าง

คนตั้ง 260 คนลงสมัคร จะมีใบแนะนำตัวกี่ใบ จะมีแผ่นพับกี่ใบ?
ถ้าเกิดว่าเข้มงวดผู้ลงรับสมัครสมาชิกสภาสูงเหล่านี้ คนได้ลงสมัครน้อยลง
จะเกิดการใช้ทรัพยากรมีประสิทธิผลกว่านี้ไหมหนอ ...

ป้ายแนะนำตัวจะน้อยลง
กระดาษน้อยลง
แรงงานก็ใช้น้อยลง

..หรือจะเป็นการกีดกันการมีบทบาททางการเมืองอยู่ในมือคนจำนวนน้อยลงกัน

แต่อย่างไรเราก็เลือกไม่ได้ทุกคนอยู่แล้วนี่

เราจะเลือกใคร?
และเราจะเลือกอย่างไร?


เลือกคนที่เราชอบ
หรือเลือกคนที่เราจะไปให้ฐานเสียงเขาดังกว่าเดิม

เลือกคนที่เราชอบ
ถึงแม้รู้แน่ว่าเขาไม่ได้
จะเป็น emotional reason แบบที่หนึ่ง

หรือเลือกคนที่เราสงสาร
อยากให้ชนกลุ่มน้อย/ ด้อยโอกาสในสังคมได้มีพลังขึ้นมา
เป็น emotional reason อีกแบบ
หรือจะเป็นการดูถูกคนกลุ่มนั้นด้วยความสงสารกัน


หรือเลือกคนที่เราไม่ได้ชอบมาก
แต่เขาอยากให้เขาชนะเด็ดขาดกว่าเดิม
คิดตามความน่าจะเป็น rational reason

..... แล้วก็ไปเลือก

--------------

มีหลายคนบอกว่า ให้เรารีบไปให้สิทธิกันให้เร็ว อย่าได้เอ้อระเหยไปลงตอนใกล้ปิดคูหาเป็นอันขาด เพราะว่าความที่มีคนให้เลือกเยอะ เราอาจจะตาลายและหาหมายเลขที่เราจะเลือกช้าล่าไปกว่าปกติก็ได้

Tuesday, November 22, 2005

มุมมองแบบ Machiavellian Ming?

*** ออกตัวก่อนว่าคราวนี้เขียนไม่ดีเลย หลุดจากกรอบไปพอสมควร แล้วก็ไม่ลื่นไหลด้วย
จริง ๆ จะเขียนเรื่อง วาทกรรม ในฐานะที่เป็นตัวรับใช้ความชอบธรรมนะเนี่ย รองวดหน้าก็แล้วกัน

***** เขียนไม่ดีจริง ๆ ด้วยย กรี๊ดดดดดดดดดดดด

เพิ่งได้ไปพบปะเจอะเจอเพื่อนกลุ่มหนึ่งมา และก็อดไม่ได้ที่จะแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในเรื่องต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเมืองและสัจจธรรมทางการเมืองกัน คุยกันไป ถกกันไป แล้วก็เลยได้สัจจธรรมและข้อคิดอย่างหนึ่งสำหรับตัวเองมาเลยว่า ตัวอิฉันก็มีวิธีการและวิถีทางความเป็นไปในโลกด้วยกรอบของตัวเองเช่นกัน

กรอบของมิ้งคืออะไรน่ะหรือ? ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย มีอาจารย์คนหนึ่งที่เคารพและศรัทธามากบอกว่าถ้าอยากเข้าใจอะไร ในมองด้วยกรอบและมิติผลประโยชน์ ความรุนแรงที่ผ่านมา มาว่าจะเป็นการปฏิวัติฝรั่งเศส รัสเซีย หรือแม้แต่สงครามการเมืองอเมริกา สงครามโลก และอื่น ๆ ก็เกิดจากคำว่าผลประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น ฟังดูสั้น ง่ายดีใช่ไหม? แต่จริง ๆ แล้วการที่จะมีมุมมองเช่นนี้ และสรุปออกมาแบบนี้ มิ้งถือว่าเป็น ความกล้า และท้าทายอย่างมากทีเดียว น้อยคนนักที่จะกล้ายอมรับความเป็นจริงและกล้าที่จะพูดออกมา อย่างที่เรารู้กันว่านักวิชาการมักจะตั้งอยู่ในโลกอุดมคติ Utopian Idealist มากกว่าจะเป็น realist ได้

การที่ถูกสอนและเห็นตามมาเช่นนั้นทำให้คล้อยตามไปในเชิง realist เป็นหลักใหญ่ และถ้านั่นยังไม่พอ การอ่าน The Prince และได้รู้จักกับ Machiavelli ช่วยเสริมความเป็น realist ที่ดูผลประโยชน์และจุดมุ่งหมายเป็นหลักใหญ่ขึ้นมาเสียอีก มิ้งถึงกับเชื่อเลยนะว่า มนุษย์น่ะ เห็นแก่ตัวและระลึกถึงตัวเองในระดับหนึ่งกันทุกคน เพียงแต่จะเก็บมันไว้ ซ่อนไว้ลึกแค่ไหน และปกปิดมันไว้ด้วยอะไรก็แค่นั้น เคยคุยกับพี่ที่ทำงานเก่า แล้วคุณพี่พูดมาว่า ไม่ชอบ Machiavelli เพราะหมอนี่ เห็นแก่ประโยชน์ และ ฯลฯ มิ้งน่ะ ถึงกับระแวงคุณพี่คนนี้มาในทันที จะว่ามิ้งอคติมากไปไหม ก็เพราะคิดว่า การที่ปฏิเสธแนวคิดของ Machiavelli ก็คือการปฏิเสธไม่ยอมรับว่าตัวเองยังมีความต้องการ และเห็นแก่ตัวนี่นา ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่า คุณพี่เธอพยายามสร้างภาพให้ตัวเองขึ้นมาแล้ว

อาจจะเถียงมิ้งว่า แต่ว่า คนนั้นเค้าเป็นพวก idealist ล่ะ มิ้งไม่ด่วนสรุปไปหรือ ถ้าจะตัดสินเค้าไปเช่นนั้น มนุษย์เราน่ะ อาจจมีความชั่วร้ายแฝงอยู่จริง แต่มันก็ถูกเจือจางให้เบาบางลงไปด้วยศีลธรรมและอุดมการณ์อันสูงส่งที่เราได้รับการอบรม ปลูกฝังมามิใช่หรือ ก็อาจจะจริง แต่ศีลธรรมเช่นนั้นใช้อะไรมาวัดล่ะ ถ้าเราเชื่อถือค่าอุดมการณ์ที่แตกต่างกัน แล้วเราต้องสู้เพื่อปกป้องความเชื่อของเรา นั่นก็หมายถึงว่า เรากำลังแก่งแย่งให้ค่านิยมความคิดของเราชนะ ซึ่งก็คือ เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของเรา (แม้จะเป็นในเชิงความคิดก็ตาม)ใช่ไหม

และนั่นก็ย้อนกลับมาที่เรื่องเดิม ที่กรอบของมิ้ง ใช่แล้ว ผลประโยชน์เป็นเรื่องยิ่งใหญ่และสำคัญ และเราก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ผลประโยชน์นั้นมา แต่เพราะเป็นมนุษย์ ความละอายต่อศีลธรรมยังคงฉาบหน้าเราอยู่ ถ้าไม่ใช่เป็นเพื่อให้เกิดความชอบธรรมขึ้น และสิ่งนั้นก็ทำให้เรามีคำพูดสวยหรูเพื่อให้ได้สิ่งที่เราต้องการมาอย่างสวยงาม และลงตัว ไม่ว่าจะเป็นคำว่า เพื่อประชาธิปไตย เพื่อปวงชน เพื่อชาติ และอื่น ๆ อีกมากมาย

สงสัย คนหลายคนจะมองว่ามิ้งมองโลกในแง่ร้าย แต่ถ้าบอกว่า เราอยู่ในโลกที่จริง ๆ แล้วเต็มไปด้วย Machiavellian realist ล่ะ แต่เป็นที่อันตรายมาก ๆ เพราะไม่บอกไม่แสดงตัวเป็นอะไร แถมยังจะกลบเกลื่อนด้วยคุณธรรมนานาประการอีก แต่ก็นั่นแหละ นอกจาก The ends justify the means แล้ว the ends ก็ยังจะช่วยบอกให้รู้ในที่สุดว่า Machiavellian realist แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร

แล้วจะไม่ให้มิ้งมองด้วยกรอบมุมมองผลประโยชน์อย่างไรได้?

Sunday, December 05, 2004

Negaholics: 2 (Rerun)

- ทำซ้ำไปมา (Pattern Repeater) ติดอยู่ในวงจรที่หาทางออกไม่เจอ อยากทำสิ่งที่แปลกใหม่/ เปลี่ยนแปลงไป แต่พอรู้ตัวก็กลับไปทำอย่างเดิมแล้ว เป็นการกระทำที่ค้านกันสิ่งที่ตัวเองต้องการ หรือบางครั้งก็ทำไปเพราะความเคยชินโดยอัตโนมัติ ทำต่างกับที่คิด/ ตั้งใจโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

- ไม่เคยตั้งมาตรฐานให้ตัวเอง (Never-Measure-Up) กลุ่มนี้มักคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ และมีเหตุผลบอกตัวเองร้อยแปด จึงทำอะไรไม่ได้ดีจริง ๆ

3. จิตตกทางด้านจิตใจ (Mental Negaholics) ดูยากและลึกลับเพราะเป็นเรื่องความคิด คือรู้สึกเศร้า หดหู่ (อาจจะไม่รู้ตัว) โดยที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจสาเหตุ พวกนี้จะเปลี่ยนความคิดด้านลบเป็นการกระทำ/ พฤติกรรมด้านลบ และมักจะยึดติดกับการทำร้าย/ กล่าวโทษตัวเอง/ ไม่ยอมปล่อยวาง

- ตำหนิตลอดเวลา (Constant Critic) ดูสิ่งที่ตัวเองทำและติเตียนตนเองตลอด เช่น “ไม่น่าแบบนั้น” “ทำไมไม่ทำแบบนี้” “ทำเสียเรื่องอีกแล้ว” เป็นต้น จึงรู้สึกแย่ตลอดเวลา เพราะเกิดสม่ำเสมอ จะรู้สึกว่าตัวเองแย่/ ทำอะไรไม่ได้ กลุ่มนี้มักจะมีสาเหตุการกระทำจากภายนอกมาเป็นส่วนเสริม เช่น การเลิกกับแฟน การพลาดสัญญาธุรกิจ

- พวกแข่งขันเปรียบเทียบ (Comparing Contestant) เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นทุกเวลาและกับทุกสิ่ง และมักเป็นการเปรียบเทียบกับคนที่ดีว่า ทำให้ชีวิตเป็นการแข่งขัน เพราะอยากให้คนอื่นชื่นชมตัวเอง/ อยากได้สิ่งที่ดีที่สุด

- เสียใจกับอดีต (Retroactive Fault Finder) เสียใจกับสิ่งที่ตนเองทำในอดีต ประเภท ไม่น่าเลย ถ้าทำแบบนั้นก็คงดี พวก “ถ้า...” ชีวิตจะเต็มไปด้วยความเศร้าหมองเพราะรู้สึกว่ามีสิ่งที่ดีกว่าให้เลือกปฏิบัติ และตัวเองไม่ได้เลือกสิ่งนั้นไป

- เลิกล้มง่าย ๆ (Premature Invalidator) ล้มเลิกก่อนทำ/ ก่อนทำสำเร็จ เพระกลัวความผิดพลาด/ ความล้มเหลวที่ตัวเองจะได้รับ ซึ่งอาจมองได้ว่าเป็นกลไกป้องกันตัวเองอย่างหนึ่ง

4. จิตตกผ่านทางคำพูด (Verbal Negaholics) พวกนี้อยู่ด้วยได้ไม่ได้ เพราะทำให้เราอารมณ์เสีย หรือแม้แต่จิตตกตาม พวกนี้มองเฉพาะสิ่ง/ สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นเป็นหลัก ถ้าไม่หนักแน่นพอ อยู่ด้วยแล้ว จะหดหู่ตาม เมื่อมีสิ่งเล็กน้อยผิดพลาดก็ไม่รีรอที่จะบ่น (เห็นได้ชัดว่าพวกที่มองโลกในแง่ดี รื่นรมย์มีวิธีรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันต่างออกไป พวกรื่นเริงจะใช้การสื่อสารเพื่อบอกสิ่งที่ตนเองต้องการ แล้วหาทางทำให้เกิดได้ เกิดผลลัพธ์เชิงบวกมากกว่าจะมานั่งบ่น) โดยย่อ กลุ่มนี้ เป็นพวกที่มองว่าน้ำเหลือแค่ครึ่งแก้ว แทนที่จะมองว่า น้ำยังเหลืออีกครึ่งแก้ว เป็นกลุ่มที่เปลี่ยนแปลงลำบากที่สุด

- ติดกับ (Beartrapper) กลุ่มนี้ร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น แต่ก็มองว่าคนอื่นทำได้ไม่ดี มองว่าคนที่มาช่วยทำไม่ได้/ ไม่เข้าใจตัว เป็นพวกที่คนอื่นมาช่วยก็ปัดความช่วยเหลือนั้น แล้วก็มาบ่นต่อ เป็นหลุมดักคนมาช่วย แม้เต็มใจมาช่วย แต่พอสักพักก็ทำให้คนมาช่วยนั้นรู้สึกอับจนตามไปด้วย เช่น ข้อเสนอเพื่อช่วยหาทางออกทุกอย่างถูกปฏิเสธหมด พวกนี้ขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่คิดหาทางแก้จริงจัง ทั้งนี้ อาจเป็นเพราะ มองว่าปัญหาที่ตัวมีหนักหนาเกินจะแก้

- บ่นแหลก (Constant Complainer) มองโลกในแง่ร้าย และปฏิเสธทุกอย่าง อันนั้นไม่ดี อันนี้ไม่ใช่ พอคนที่เข้ามาสัมผัสกับความคิดด้านลบสุดขั้ว ก็จะหนีหายไปหมด โดยที่กลุ่มนี้ก็จะไม่เห็นว่าทัศนคติของตนผิดเพี้ยนไป เกิดเป็นความเชื่อว่าชีวิตเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว (โหดร้ายเป็นเรื่องปกติ) และไม่เคยมองโลกรื่นรมย์

- กระต่ายตื่นตูม (Herald of Disaster) เป็นพวกตื่นตูม และหวาดกลัวทุกอย่าง มองว่าโลกนี้แย่แล้ว สิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิด อาจมองถึงขั้นโลกานาศเลย

- หมดหวัง (The Gloom and Doomer) เหมือนกลุ่มกระต่าย แต่มองว่าไม่มีทางแก้ไขใด ๆ ปฎิกิริยาจึงเป็นไปในทำนองเนือย ไม่มีการโต้ตอบหาทางออกใด ๆ เฉยชา หมดสิ้นทุกอย่าง

**** จะรู้สึกตัวหรือไม่ก็ตาม แต่เมื่อจิตตกก็จะมีแนวโน้มพฤติกรรมไปในทางทำลายล้าง/ บ่อนทำลาย อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าคน ๆ หนึ่งจะเป็นไปได้หลายอย่าง ตามรูปแบบสถานการณ์และช่วงเวลา (ดูจากมิ้งเอง) วันนี้ขอสรุปแค่นี้ก่อนนะคะ สาเหตุ และวิธีแก้จะตามมาภายหลังนะคะ ขอบคุณค่ะมิ้ง

Negaholics: 1 (Rerun)

สวัสดีค่ะ
หลังจากไร้สาระกับมิ้งมาหลายเพลา สงกรานต์ที่มาถึงย่อมเป็นนิมิตหมายอันดีในการที่จะเริ่มเปลี่ยนแปลง ครานี้เราจึงมาพบกับมีสาระมากกับมิ้งกัน ศุกร์ที่แล้วไปเจอหนังสือชื่อ Negaholics: How to Overcome Negativity and Turn Your Life Around ของ Cherid Carter-Scott แล้วเหมือนจะดี จึงขออนุญาตส่งต่อมา ณ ที่นี่นะคะ และเนื่องจากเป็นการแปลแบบสรุปย่อ จึงขอแบ่งเป็นบท ๆ เป็นครั้งคราวทีละบทนะคะ พอแปลไปสักพักก็เริ่มออกภาษามิ้ง (เห็นได้บ้างในช่วงใกล้ ๆ จบ) จึงรบกวนถามว่า ควรจะแปลเป็นภาษาทางการหรือภาษามิ้งดีคะ ขอบคุณค่ะมิ้ง (มีสาระซะที)

---------------------------------

ขอแปล Negaholics เป็นไทยให้เห็นภาพง่าย ๆ ว่าพวกจิตตก ก็แล้วกันนะคะ

หนังสือบอกว่า ปัญหาเกิดขึ้นเพราะเรามี 2 ส่วนที่จะตีกันไปมาในตัวเรานั่นคือ ส่วนที่คิดว่าเราทำได้ (I can) และเราทำไม่ได้ (I can’t) ซึ่งส่วนหลังทำให้ไม่กล้าแสดงออก/ คิดหรือทำนอกกรอบ อยากแค่ play safe ปลอดภัยไว้ก่อนเท่านั้น เป็นส่วนที่สงสัย กังขากับความสามารถของตัวเอง และหวาดกลัว บางทีส่วนนี้ก็เกิดขึ้นเพราะด้านลบของคนเรามักจะได้รับความสนใจจากคนรอบข้างมากกว่าด้านบวก (เช่น เมื่อทำการบ้านไม่ได้ แม่ก็จะสอน ขณะที่ทำได้แม่จะปล่อยให้ทำเอง เป็นต้น) คำถามจึงเกิดขึ้นว่าเราจะทำอย่างไรให้ส่วนที่คิดว่าเราทำได้ชนะ – นั่นคือ เราต้องมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง อย่าคิดว่าทำไม่ได้ สิ่งนี้แม้จะใช้เวลา แต่ก็ทำได้จริง ต้องจำไว้ว่า ทุกอย่างเป็นไปได้จริง ถ้ามีความปรารถนา ความตั้งใจ และความมุ่งมั่นเพียงพอ ส่วนที่คิดเราทำไม่ได้ (I can’t) แม้จะช่วยปกป้องเรา แต่ก็ทำให้เราไม่กล้าทำอะไรเลย เพราะเกิดความรู้สึกว่าทำไปก็ไม่ได้/ เกินความสามารถ จึงถูกครอบงำและไม่คิดว่าตนเองทำได้/ มีค่า

พวกจิตตกแบ่งได้เป็น 4 ประเภทใหญ่ คือ ทางทัศนคติ ทางการกระทำ ทางจิตใจ และทางคำพูด ซึ่งแต่ประเภทก็แบ่งแยกลงไปได้อีก

1. จิตตกทางทัศนคติ (Attitudinal Negaholics) กลุ่มนี้ดูภายนอกไม่รู้ จึงเป็นกลุ่มที่ดูยากและลึกลับที่สุดเพราะเป็นพวกที่ประสบความสำเร็จ และบางครั้งอาจดูว่าสมบูรณ์แบบด้วยซ้ำ ทั้งนี้เพราะส่วนที่ทีปัญหาคือทัศนคติ/ ใจที่มักจะไม่พอใจกับอะไรเลย ไม่เห็นทางที่ตัวเองจะมีความสุขได้ อาจจะเกิดจากการตั้งมาตรฐานในชีวิตสูงมากเกินไปแบ่งได้เป็น

- ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ (Perfectionist) พวกนี้ตั้งมาตรฐานชีวิตสูงมาก ทำงานต่าง ๆ ได้ดี แต่ไม่เคยพอใจกับอะไรเลย ทนความบกพร่องเพียงน้อยก็ไม่ได้ จึงเกิดความเครียดเพื่อที่จะทำให้ได้ดีที่สุด/ ทำในสิ่งที่ดีที่สุด ทำให้เกิดปัญหาว่าไม่สามารถทำงานเป็นทีมได้ เพราะรู้สึกว่าคนอื่นไม่เก่งหรือมีความสามารถอย่างตนเอง

- ไม่เคยดีพอ (Never-Good-Enough) คล้ายกลุ่มแรก คือ ตั้งมาตรฐานชีวิตแม้จะเป็นไปไม่ได้ และช่องว่างระหว่างมาตรฐานที่ตั้งกับสิ่งที่ทำได้ก็ให้รู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้/ ไม่มีความสามารถพอ ที่น่าเศร้าก็คือ แม้จะทำดีก็มักจะไม่มองตัวเองทำได้ดี

- ขันน็อตตัวเอง (Slave Driving) มุ่งมั่นที่จะทำอยู่อย่างเดียว เช่นจะทำงานโดยไม่ยอมให้ตัวเองมีเวลาพักผ่อน หรือหยุดพักใด ๆ เลย อาจแสดงออกมาได้ทั้งเชิงทัศนคติและพฤติกรรม (เพราะความคิดนำไปสู่การกระทำ)

2. จิตตกทางพฤติกรรม (Behavioural Negaholics) หยุดสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ โดยพฤติกรรมด้านลบจะออกมาในเชิงบ่อนทำลาย อย่างการสูบบุหรี่จัด ดื่มเหล้าจัด การเสพยา การพนัน การทำงานหนัก หรือแม้แต่การยึดศาสนามาเป็นหลัก
- ผัดวันประกันพรุ่ง (Procrastinator) คิดว่าตัวเองทำไม่ได้ จึงไม่เคยเริ่มลงมือเสียที ไม่กล้าเผชิญหน้า/ ท้าทาย เมื่อไม่ได้เริ่มลงมือ ก็จะเกิดความรู้สึกเกลียดโกรธตนเอง ประกอบกับการพยายามหาทางแก้ตัวให้ตัวเองก็จะเกิดความหดหู่ ทั้งนี้ ไม่เพียงตัวเองจะหงุดหงิด คนที่เกี่ยวข้องก็มาหงุดหงิดกับตัวเราด้วย

Saturday, December 04, 2004

The Incredibles กับตัวตนสังคมอเมริกัน

ไปดูเรื่อง The Incredibles มา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขอพูดเกี่ยวกับสิ่งที่คิดขณะดู ก็ไม่รู้ว่าเดี๋ยวนี้ critical mind ทำงานดีเกินไปหรือเปล่า แต่ปัจจุบันทุกครั้งที่ได้สัมผัสหรือรับรู้สิ่งต่าง ๆ รอบตัว ก็อดได้ที่จะเอาความคิดและมุมมองของตัวเองไปจับเสมอ อย่างครั้งนี้ก็เช่นกัน

**คำเตือน
1. เรื่องนี้ต่างจากเรื่องไร้สาระปกติของมิ้ง เพราะเข้าโหมด Hell กรวดไปแล้ว
2. ไม่แน่ใจว่าทำให้คนที่ยังไม่ดูหมดสนุก หรือคนที่ดูไปแล้วถูกครอบงำมีอคติต่อหรือเปล่า
3. มาอ่านทวนแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าเขียนอะไรอยู่ อย่างน้อยที่สุด พี่เคนน่าจะอ่านรู้เรื่องนะเนี่ย หรือถ้าความหวังสุดท้าย คือพี่เคน ยังอ่านแล้วงง หนูก็คงจะต้องร้องไห้ โฮโฮ***


จริง ๆ สิ่งที่แสดงออกในหนังเป็นตัวสะท้อนตัวตนของสังคมอเมริกันในมุมมองของมิ้งได้มากพอสมควร การที่เป็นสังคมปัจเจกนิยมที่ต่างคนต่างอยู่ และต่างต้องแก่งแย่งกัน ตลอดจนใช้กฎเกณฑ์ตายตัวเป็นสิ่งกำหนดการดำรงอยู่ของคนในสังคมนั้นทำให้เกิดปัญหาขึ้นอย่างเงียบ ๆ เพราะไม่มีใครเกื้อกูลใครหรือช่วยเหลือใครจริงจัง และนั่นก็ทำให้หลายคนมุ่งหวังว่าจะเกิดใครสักคนที่จะมีน้ำใจ และแน่นอนว่ามีความสามารถเพียงพอมาแก้ปัญหาของตนและของสังคมโดยรวมได้ และเมื่อเกิดเป็นความต้องการลึก ๆ ของคนขึ้นมา บุคลิก superhero จึงเกิดขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการตัวนี้ สังเกตได้ว่าไม่ว่าจะเป็น Superman/ Spiderman/ Batman/ Captain America หรืออื่น ๆ ก็ดี ต่างก็ได้รับตอบรับอย่างดีทั้งนั้น

เทียบกันกับบ้านเราเอง แม้จะเกิดปัญหาหนักหนาเพียงใดในสังคม เราอาจจะมีความหวังถึงอัศวินม้าขาวบ้าง แต่ไม่ค่อยจริงจังมากนัก เพราะเทียบกันสังคมไทยจะค่อนข้างมีน้ำจิตน้ำใจช่วยเหลือกันมากกว่า (แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะลดน้อยลงไปทุกครั้งก็ตามที) และที่สำคัญ ที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ เรามีในหลวงเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจในระดับสูงพอควร เมื่อเกิดปัญหา หลายครั้งหลายครา เรามักจะคิดถึงพระองค์ท่าน และคาดหวังเงียบ ๆ ว่าพระองค์ท่านจะมาแก้ปัญหาให้เราในที่สุด ถึงตอนนี้อาจมองได้ว่า superhero ไม่ใช่สิ่งปกติของสังคมไทยเนื่องจากเรามีในหลวงและ “ผู้ใหญ่” ในบ้านเมืองหลาย ๆ คนที่เราว่าพร้อมจะคอยแก้ปัญหาและความขัดแย้งต่าง ๆ ให้เรา และถ้าคิดให้ละเอียด ในหลวงและผู้หลักผู้ใหญ่ตรงนี้ก็อาจเป็น superhero ของเราในมุมมองที่เราไม่คาดคิดมาก่อน

นอกจากนี้ ความเป็น superhero ของ The Incredibles ค่อนข้างจะเหมือนกัน The X-Men นั่นคือ เป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด หรือเกิดขึ้นเอง ในช่วงแรกของหนัง superhero เป็นสิ่งที่น่าปรารถนา และเป็นที่ต้องการของคนในสังคม ซึ่งนั่นก็หมายความว่า พลังพิเศษที่มีกลายเป็นปมเด่นของคนขึ้นมา แต่หลังจากนั้นเมื่อหมดยุคนิยม superhero พลังที่มีก็กลายเป็นของน่ารังเกียจ และต้องถูกเก็บซ่อนให้มิดชิด สิ่งนี้เชื่อมโยงไปถึงการที่ลูกสาวลูกชายของครอบครัวกลายเป็นเด็กที่มีปัญหา จากการที่พลังพิเศษและหาทางออกกับพลังของตัวเองไม่ได้ (ในเวลาที่ลูกสาวรังเกียจพลังของตัวเอง ลูกชายกลับต้องการจะใช้ความสามารถของตัวเอง และเมื่อถูกห้ามไว้ก็ไม่เข้าใจกับสิ่งรอบตัว) และนั่นก็เป็นสิ่งเปรียบเทียบแสดงให้เห็นทัศนคติและทิศทางความคิดของคนได้ ปมเด่นจะกลับกลายเป็นปมด้อย และปมด้อยจะสามารถเป็นปมเด่นได้เพียงไร ก็ย่อมขึ้นกับกระแสความเชื่อและความคิดของสังคมในขณะนั้น

อย่างไรก็ดี เรื่องนี้แสดงให้เห็นอีกประการว่า พรสวรรค์เป็นสิ่งที่ควบคู่มากับพรแสวงจริง ๆ ตัวร้ายของเรื่องพัฒนามาจากเด็กที่ชื่นชอบ superhero (โดยเฉพาะ Incredibleman) แต่มาสามารถจะมีพลังได้อย่างที่ superhero มี จึงใช้วิธีพัฒนาความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีจนสามารถมีพลังพิเศษกับเขาได้ และสิ่งนี้ก็บอกเราได้อย่างชัดเจนว่า ไม่มีอะไรที่คิดจะทำแล้วไม่ได้ ขอเพียงแต่มีความตั้งใจจริง จะมีฉันทะ หรือความพอใจ/ ต้องการเพียงอย่างเดียว โดยไม่นำความมุ่งมั่น ใส่ใจของอิทธิบาทที่เหลือมาร่วมด้วยก็ไม่เกิดผลเป็นแน่

อันที่จริง มีประเด็นย่อย ๆ อีก 2-3 ประเด็น แต่ดูว่าแค่นี้ทั้งคนเขียนและคนอ่านก็คงจะสมองเสื่อมไปตาม ๆ กันแล้ว จึงเห็นควรที่จะจบไว้แต่เพียงแค่นี้ – ปรบมือดัง ๆ ให้คนที่อ่านมาถึงตรงนี้ได้นะคะ

Sunday, June 27, 2004

รัฐบาลคุณทักษิณ: post-honeymoon time

**หลายคน (โดยเฉพาะ พค) คงอ่านผ่านตามาหลายรอบแล้ว แต่ขออนุญาตมาโพสต์ใหม่ที่นี่นะคะ จะได้รวบรวมสิ่งที่มิ้งเขียนเพื่อเก็บเป็นหลักแหล่งน่ะ ตอนนี้อาจจะหนักไปนิดนึงนะคะ

-------------------------

ได้รับเมล fwd มาเกี่ยวกับการโกงกินและการเล่นพรรคเล่นพวกที่เกิดขึ้นในสมัยรัฐบาลคุณทักษิณจากใครสักคน ประกอบกับได้ยินเสียงบ่นเกี่ยวกับรัฐบาลชุดนี้ผ่านหูมาพอดี ก็นะ honeymoon time มันล่วงเลยผ่านไปโขแล้วนี่ ดังนั้น ก็เลยขอมี critical mind โต้กลับเหล่านักวิจารณ์กันหน่อย

เห็นว่า จริงอยู่ที่อาจมีการโกงกิน อาจมีการเอื้อประโยชน์ให้พวกพ้องบ้าง แต่ระบบการเมืองของไทยก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอดตั้งแต่หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 อยู่แล้ว แต่เผอิญ ยุคนี้ข่าวสารมันมีอิสระมากขึ้น ส่งผ่านง่ายขึ้น คนก็เลยเห็นชัด และเกิดเป็นประเด็นขึ้นมาง่ายกว่าเมื่อก่อน อ่าน ๆ ดูจะบอกว่านายก ไม่ดี ทำอะไรไม่เกิดประโยชน์ก็ไม่ได้ ปัญหามันเกิดมาเป็นสิบ ๆ ปี กว่าครึ่งศตวรรษ จะให้แก้ในชั่วข้ามคืนจะทำได้อย่างไร ทุกอย่างต้องใช้เวลากันทั้งนั้น ไหนจะทุนที่รัฐบาลต้องจ่าย (ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีเงินมากพอที่จะแก้ให้เกิดพัฒนาการได้รวดเร็ว หรือมีประสิทธิผลอยู่แล้ว) ไหนจะการจัดสรรตัวคน/ หน่วยงานที่จะมาแก้ปัญหา แล้วไหนจะขนาดของประเทศอีก (เป็นแบบสิงคโปร์ก็ว่าไปอย่าง) เคยคิดเองเล่น ๆ ว่าถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง บ้านเมืองอาจจะเจริญก้าวหน้ามากกว่านี้ก็ได้ ไม่ได้ศรัทธา absolutism มากขนาดนั้นก็จริง แต่แง่หนึ่งก็คือว่าตัวเจ้าผู้ปกครองเองเคยชินกับการมีทรัพยากรในมืออยู่แล้ว ทำให้หมดปัญหาการตักตวงทรัพยากรไปเพิ่มเพื่อประโยชน์ของตัวในระดับหนึ่ง ขณะที่กลุ่มที่เปลี่ยนแปลงมาปกครองขึ้นมา ไม่ได้เคยชินกับการมีอำนาจและทรัพยากรอยู่ในมือ จะทำให้กระหายอำนาจ/ ทรัพยากรมาก จึงวุ่นวายอยู่กับการเพิ่มพูนสิ่งเหล่านี้ และต้องสนใจการถ่วงสมดุลอำนาจในเวลาเดียวกันจนลืมที่จะพัฒนาประเทศ (แรงไปไหมนี่ ทฤษฎีนี้)

กลับมาเรื่องเดิมนิดนึง คนเราต่างความคิดกัน หลายอย่างจะมองเป็นดีก็ได้ เป็นร้ายก็ได้ ยิ่งเป็นเรื่องที่ข้องเกี่ยวกับคนในวงกว้าง ความคิดตอบสนองมันก็ยิ่งหลากหลาย จะมองว่าทำดี ทำถูก จะมองทำไม่ดี แย่ก็ได้เหมือนกัน ระดับความต้องการการตอบสนองต่อปัญหาก็ต่างกัน พวกก้าวหน้าก็มองว่ายังไม่พอ พวกอนุรักษ์ก็มองว่าทำเกินไป ทำอย่างไรก็ไม่สมดุลหรือทำให้ทุกคนพอใจได้แน่

ปัญหาคือ เราต้องมองเป็นกลาง และดูด้วยเหตุผล พิจารณาด้วยสติ ไม่ใช่แค่ไปติอย่างเดียว ไม่งั้นลองทำออกมาก็ได้ว่าในสมัยรัฐบาลชาติชาย หรือจะไล่มาตั้งแต่จอมพลทั้งหลายเลยก็ได้ว่าไม่มีความแตกต่างกันเท่าไร จะใช้ critical mind ก็จะต้องดูความเป็นไปได้ ไม่งั้นกลายเป็นมือไม่พายเอาเท้าราน้ำไปวัน ๆ เราทำเองก็อาจจะไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ ถ้าโกงกินจริง แต่ว่าได้ทำประโยชน์ให้ประเทศบ้าง มันก็ไม่เลวร้ายจนเกินไปไม่ใช่เหรอคะ ทุกอย่างเป็นเรื่องของประโยชน์ทั้งนั้น ไม่มีใครที่ไม่อยากได้ แต่ขอถ้าเขารับไป และทำบางอย่างตอบแทนกลับมาก็พอ