ความผูกพัน กับการจากลา

ในที่สุดก็ออกจากที่ทำงานหลังจากที่ทำเรื่องลาออกมาประมาณ 2 เดือน แปลกที่จริง ๆ มันต่างจากที่คิดเอาไว้มาก เวลา 8 เดือนกว่าอาจจะไม่นาน แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ต้นไม้ชื่อว่ามิตรภาพและความผูกพันเริ่มออกดอกงดงาม จึงเป็นการยากที่จะตัดใจและทำแค่เดินจากมา ตอนแรกเราอาจเป็นแค่คนแปลกหน้าของกันและกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เวลาที่ได้ใช้ร่วมกันก็ทำให้ใครหลายคนเริ่มมีควมหมายกับชีวิตของเรามากขึ้น เหมือนดังที่ เจ้าหมาจิ้งจอกในเรื่องเจ้าชายน้อย เคยพูดเอาไว้ว่า ในตอนแรก เจ้าชายน้อยยังไม่มีความสำคัญใด ๆ กับหมาจิ้งจอก เจ้าชายยังเป็นแค่เด็กผู้ชายธรรมดาเหมือนเด็กอีกเป็นหมื่นเป็นแสนในโลก และหมาจิ้งจอกก็ไม่ได้ต้องการเจ้าชายน้อย ขณะเดียวกัน สำหรับเจ้าชายน้อยเอง หมาจิ้งจอกเองก็ไม่ได้สำคัญอะไร หากแต่เมื่อเราอยู่ด้วยกัน ได้ใช้เวลาร่วมกัน ทำความคุ้นเคยกับอีกฝ่ายหนึ่ง ไม่นานนัก เราก็จะพบว่าเราต้องการอีกฝ่าย และคนนั้น ๆ ก็จะมีความสำคัญสำหรับเราขึ้นมา

จริง ๆ การออกจากที่ทำงานก็ไม่ได้หมายถึงความสิ้นสุด หรือเลิกล้มความสัมพันธ์กันแต่อย่างใด แต่กับคนที่เคยนั่งห้องเดียวกันทุกวัน หรือทำงานด้วยกันทุกวัน การจะไม่ได้ทำเช่นนั้นอีก หรือไม่ได้เจอกันทุกวันอีกก็ฟังดูเป็นเรื่องยาก ความสัมพันธ์ยังคงอยู่ แต่ต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบไป มีพี่หลายคนที่ที่ทำงานไม่อยากให้ไป และพูดทีเล่นทีจริงว่าจะจับมัดไว้กับโต๊ะ ผูกไว้กับพริ้นเตอร์ และอีกคนหนึ่งที่พอเราบ่นว่าเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งกำลังจะไปเรียนต่ออังกฤษ เธอบอกมิ้งว่า สมน้ำหน้าจะได้รู้รสชาติของการถูกทิ้ง มองในมุมมองกลับกัน มิ้งเลยคิดตก คนเราย่อมไม่อยากจากคนที่เรารักใคร่ผูกพัน พี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่ทำงานไม่อยากให้มิ้งลาออก ไปอยู่ที่อื่น และก็ได้แต่หวังเงียบ ๆ กันว่า มิ้งจะเปลี่ยนใจ หรือมิ้งจะได้โยกไปย้ายตำแหน่งที่ดีกว่า เพื่อที่จะได้ไม่ย้ายที่ทำงาน ทั้งหมดคาดหวังและมีความหวังจนถึงนาทีสุดท้าย ขณะที่ตัวมิ้งเอง ก็คาดหวังให้เพื่อนรักเปลี่ยนใจไม่ไปเรียนต่อ แต่อยู่กับมิ้งที่กรุงเทพ ฯ นี่ต่อไป มิ้งคิดไปถึงขั้นว่า ขอให้มหาลัยที่มันสมัคร ไม่รับมันเสียด้วยซ้ำ คนเราย่อมไม่อยากจากคนที่เรารักใคร่ผูกพันก็จริง แต่จริง ๆ ไม่มีอะไรที่อยู่กับเราเป็นของเราตลอดไป การให้เขาอยู่กับเรา อาจจะเป็นแค่ความเห็นแก่ตัวของเราที่อยากให้มีคนที่ชอบพอกันอยู่ใกล้ หากเมื่อมองลึกเข้าไป เราต้องทำใจยอมรับการเปลี่ยนแปลง เพราะชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป และเราก็ต้องเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ การปล่อยให้อีกฝ่ายได้เติบโตต่างหากถึงจะเป็นความรักและหวังดีที่แท้จริง

เขียนมาเหมือนไม่ใยดีกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น แต่จริง ๆ มิ้งเองเป็นคนที่กลัวกับการจากลาที่เกิดขึ้นนี้มากที่สุดคนหนึ่งเช่นกัน หากแต่มิ้งต้องทำปากแข็งและใจแข็งพอ จริงอยู่ที่ความสัมพันธ์ความผูกพันยังคงมีอยู่ แต่รูปแบบที่เปลี่ยนไปก็ยังคงคาดเดาไม่ได้ และทำให้ไม่แน่ใจว่าสภาพที่เกิดขึ้นใหม่จะแปรผันไปอย่างไร และลงเอยเป็นเช่นใด และที่สำคัญ มิ้งจะรับมือกับมันได้อย่างไร แต่อย่างน้อย การพบกัน และการจากลา ก็ทำให้เรามีความทรงจำต่อกันและหลายสิ่งที่เราเคยละเลยก็จะกลับเป็นมีความสำคัญขึ้นได้มาเมื่อเราระลึกถึงกัน และเมื่อเรารำลึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน

***** เขียนได้ขาด ๆ เกิน ๆ เหมือนอารมณ์ยังไม่คงที่ รู้สึกว่าสื่อออกไปได้ไม่มากเท่าที่ใจคิด รอความรู้สึกและสภาพจิตใจลงตัว จะมาแก้ใหม่ก็แล้วกัน