เรื่องของหัวหอม

เศร้าจังเลย เมื่อเช้านี้ หัวหอม หมาคุณป้าที่อยู่ด้วยกันมาสิบสองปีจากเราไปแล้ว แต่เพราะต้องวุ่นวายกับการไปทำงานตอนเช้า ที่บ้านก็เลยเป็นคนจัดการทุกอย่าง

มิ้งก็เลยไปทำงานด้วยความสลดนิดหน่อย ไม่ถึงกับร้องไห้น้ำตาไหลพราก แต่มันก็เหงา ๆ โล่งว่างอยู่ในใจ

แล้วก็คิดถึงตอนที่หัวหอมมาอยู่บ้านเราใหม่ ๆ

--------
ตอนนั้นหมาที่เลี้ยงตัวเดิมตายไป แล้วก็มีคนกลัวว่าที่บ้านจะเหงากัน ก็เลยหอบหิ้วลูก cocker-terrier มาให้สองตัว ซึ่งก็จะกลายเป็น cocker ที่หูไม่ยาวเหมือน cocker spaniel ทั่วไป และตัวก็จะป้อมและเล็กกว่านิดหน่อย และเพราะถูกพ่อครอบงำ ก็เลยทำให้เจ้าตัวสีน้ำตาลได้ชื่อว่าหัวหอม ขณะที่ตัวสีขาวชื่อผักกาด
หัวหอมกับผักกาดทำให้ได้หัดเลี้ยงลูกหมาจริงจังเป็นครั้งแรก และก็ยังจำได้ว่า ต้องหัดใจแข็งกับการอ้อนสุดชีวิตพร้อมไปกับการหัดให้คาบของเพียงไร

แต่แล้ว ต่อมาไม่นาน ผักกาดก็หายไปขณะที่พาไปหาหมอ ก็เลยเหลือหัวหอมเพียงตัวเดียว

แล้วเราก็อยู่ด้วยกันมาเรื่อย ๆ จนหัวหอมมีลูก ... จนลูกของหัวหอมค่อย ๆ ทยอยหนีเราไปจนเหลือเพียงข้าวโพดอีกตัว
--------

ก่อนหน้านี้ หัวหอมไม่สบายมาสักพักแล้ว ซึมแล้วก็มีอาการเหมือนจะเหนื่อย คือนอนนิ่ง ๆ ไม่กระดุกกระดิกจนทำให้หลายคนใจเสียกัน พอเราพาไปหาหมอก็พบว่า อวัยวะภายในหลายตัวเริ่มทำงานผิดปกติ ช่วงนั้นคุณหมอก็รักษาแล้วก็ให้ยามากินที่บ้าน โดยที่เราต้องพาหอมไปดูอาการอย่างต่อเนื่องและเพื่อฉีดยาทุกวัน ผ่านไปสองอาทิตย์หัวหอมเหมือนจะอาการดีขึ้น

แต่แล้วหลังจากนั้น ก็มีอาการน็อคไปเฉย ๆ อีก แล้วคราวนี้ก็เป็นปัญหาหนักที่ไต หนักจนหมอขอให้หอมอยู่ที่ร้านเพื่อดูอาการ

แล้ววันที่สอง หมอก็บอกเราว่า “พากลับบ้านดีกว่า”

หอมดูเหนื่อย นอนนิ่ง ๆ แต่ก็พยายามจะตอบสนองทุกครั้งที่เราเรียก ขาหน้าของหอมยังมีผ้าพันจากการเสียบเข็มให้น้ำเกลืออยู่เลย

คืนนั้นก่อนนอน มิ้งก็ยังลูบหัวยังคุยกับหัวหอมอยู่เลย

แล้วใครจะไปคิดว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายได้ล่ะ
--------

ตอนแรก เราจะฝังในบ้าน แต่แม่อยากให้เผา พ่อและแม่ซึ่งว่างอยู่พอดี ก็เลยเป็นคนจัดการเรื่อง เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็คิดว่าจะนิ่ง ๆ อ่านหนังสือสักเล่ม แล้วไม่คิดอะไร

แต่ตอนที่พ่อกลับบ้านมา แล้วหิ้วโถที่ใส่ส่วนที่เหลือของหัวหอมมาน่ะสิ พอกระพริบตาน้ำตาก็ร่วงมาทันที

เหลือแค่นี้แล้วจริง ๆ เหรอ ….

เราถึงเกลียดและกลัวความตายกัน ไม่ใช่เพราะว่ากลัวสำหรับตัวเรา แต่กลัวสำหรับผู้ที่เป็นที่รักของเรา กลัว กลัวว่าจะไม่ได้เจอ ไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้อยู่ร่วมกันอีก

ข้าวโพดซึ่งหอนถึงแม่ตั้งแต่คืนที่ไปอยู่ร้านหมอ ก็ยังหอนอยู่เลย แล้วจะไปบอกได้อย่างไรว่าหัวหอมไม่อยู่แล้ว

ปล. จริง ๆ ก็ทำใจได้ล่ะ แต่วันนี้ขอมาสลดสักวัน
เราพบกัน แล้วเราก็ต้องจากกันสักวันนี่เนอะ TT
………………..
ทั้งหมา ทั้งนก ทั้งหนอน