จุดเริ่มต้น

ไม่ได้คิดเล๊ยว่าจะทำ blog อย่างที่เห็น แต่เพราะไปเดินแกว่งไปแกว่งมาอยู่ในร้านหนังสือ แล้วไปสะดุดกับหนังสือทำ blog นี่พอดี ก็เลยเกิดไฟลุกท่วมอยากจะมี blog เป็นของตัวเองเพื่อเล่าเรื่อง เขียนบรรยายสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และประสบการณ์ที่เจอขึ้นมา พอกลับบ้านก็ให้ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งจนเป็นอย่างที่เห็น ง่วงก็ง่วง ทรมานสังขารตัวเองสุด ๆ แต่นะ ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่ามิ้งเป็นพวกไฟไหม้ฟางขนาดไหน ตอนนี้ไฟลุกขนาดสามารถเผาห้างได้ ถ้าจะไปนอนเลย ไฟก็คงเผาท่วมอิฉันตายไปก่อนพอดี (แบบนอนไม่หลับ ข่มตาไม่ได้ คิดไปเรื่อยย) หรือไม่อีกที ด้วยความที่เป็นพวกไฟไหม้ฟางหนัก แล้วมอดเร็ว (ก็คิดง่าย ๆ ไฟไหม้แรงมันก็ต้องหมดเร็ว ก็เผาไปหมดแล้วนี่ จะเอาอะไรมาเป็นเชื้อต่อไปได้อีกคะ) อาจจะเลิกโครงการนี่ไปอีกก็ได้ (เหมือนโครงการในฝันนับล้านในหัวที่ไม่เคยมีชีวิตจริง) เพื่อไม่ให้ไฟมอดดับ ชนิดรถดับเพลิง 100 คันโหมใส่ ก็เลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น

ฉะนั้น เรามาคุยกัน (แม้จะเน้นหนักไปทางฟังมิ้งบ่น ๆๆๆ พล่าม ๆๆ) แลกเปลี่ยนมุมมองกัน รู้จักกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้นดีกว่า world peace อยู่ไม่ไกล (เริ่มไม่เกี่ยวอย่างรุนแรง ง่วงจัดแล้วแหง๋) … นะคะ