ว่าด้วยเรื่องความปลอดภัย (my lesson from being in crime screen)

เรื่องเก่าเล่าใหม่ ถึงอย่างไรก็เป็นข้อคิดได้เสมอ อยากให้ติดตัวเตือนใจจะได้ไม่ประมาทกันนะคะ
----

มีเรื่องเหว๋อมากจะเล่าให้ฟัง

คืนวันพุธ (18 มิย 46) เกิดเครียด ๆ เบื่อ ๆ ประมาณ 2 ทุ่ม ก็เลยลุกขึ้นมาแต่งตัว เดินออกไปซื้อของกิน แล้วไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดจน 5 ทุ่ม

(มันอาจจะดูดึกแต่ว่าตอนนี้ที่อังกฤษพระอาทิตย์ตกประมาณ 4 ทุ่ม) ระหว่างทางเดินจากแคมปัสกับหอต้องตัดผ่านทุ่ง ซึ่งปกติมันก็ค่อนข้างปลอดภัย หรือว่าเดินกันทุกวันจนชินแล้วก็ไม่รู้ แล้ววันนั้นตอนเดินตามปกติก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้อง มิ้งก็ ตายๆๆๆ มีอะไรหรือเปล่า พยามหยุดมองหารอบ ๆ ตัว โดยเฉพาะในทุ่ง เผื่อจะช่วยอะไรใครได้ ก็ไม่เห็นอะไรเพราะว่ามืดมาก แล้วเสียงก็เงียบ ก็เลยเดินต่อไป แป๊บนึงก็ได้ยินเสียงอีก แต่ว่าเด็กแถวนี้เวลาเล่นกันจะชอบกรี๊ดกร๊าดอยู่แล้ว ก็เลยพยามคิดว่าไม่มีอะไร เสียงดังสักพักก็เงียบ ก่อนที่จะดังอีก พอเงียบ มิ้งก็เลยรีบจ้ำ ๆ เดินกลับห้องโดยด่วน เพราะตอนนั้นไม่มีใครเดินสวนไปมาเลยด้วย ไม่ได้บอกอะไรใครเพราะก้ำกึ่งระหว่างเรื่องจริงกับเล่น และที่สำคัญ มหาลัยมีเรื่องค่อนข้างมากเรื่องความปลอดภัย

วันถัดมา คุยกับคลาสเมท เธอเล่าว่าเมื่อคืนมีผู้หญิงถูกทำร้ายระหว่างทางเดินตรงนั้น คุยไปคุยมา ก็เป็นช่วงเวลาที่มิ้งเดินอยู่พอดี แล้วเพราะเรื่องนี้กลายเป็นประเด็นในมหาลัย คุยกับคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย ๆ พบว่ามิ้งอยู่ใน crime screen ในช่วงเกิดเหตุมากที่สุด โฮโฮโฮ รู้สึกผิดอย่างแรง!!!!!!!!!!!!! เท่านั้นยังไม่พอ เพราะมิ้งชอบโดนเพ่นพ่านตอนกลางคืน ไปห้องสมุดมั่ง ไปเทสโก้มั่ง ทุกครั้งที่เครียดก็จะลุกขึ้นมาแต่งตัวไปเดินล้างสมองนอกห้อง โดยไม่สนใจเวลา บางทีก็ไปอยู่หอเพื่องแล้วเดินกลับมาตอนตี 2 ตี 3 เพื่อนทุกคนพอรู้เรื่องก็จะโทรมาสั่งสอนให้มิ้งเลิกเดินเพ่นพ่านโดยด่วน แล้วจะเถียงอะไรก็เถียงไม่ได้ เพราะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ คิดดูลง BBC ด้วย

อุทาหรณ์สอนใจของเรื่องนี้มีอยู่ว่า

ความเคยชินอาจนำไปสู่ความประมาท ที่ ๆ ปลอดภัยอาจเป็นที่ ๆ ไม่ปลอดภัย
นิทานเรื่องเด็กเลี้ยงแกะใช้ได้เสมอ
ปล รีบพิมพ์มากเพราะตอนนี้ยุ่งจัด อาจจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนะคะ