ลาออกดีกว่า

รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก สุดสัปดาห์นี้มีสัมมนาสายงานบริษัทต่างจังหวัดและฉันก็ต้องไปด้วย ทั้ง ๆ ที่บอกนายไปแล้วแท้ ๆ ว่าจะออกตอนสิ้นเดือนหน้า รู้สึกเหนื่อยและเบื่ออย่างรุนแรง วันที่ออกนายไปว่าจะลาออก นายก็ไปมองว่าเป็นเพราะน้อยใจที่ถูกดุไปก่อนหน้านั้นซะอีก เฮ้อออ ตอนที่ไปบอกน่ะ ไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยด้วยซ้ำ และการขอลาออกก็เป็นเรื่องที่ใคร่ครวญมานานแล้วมากกว่าจะตัดสินลงไปชั่ววูบด้วยอารมณ์เสียอีก ไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่านายดุ เจ้าอารมณ์หรือสั่งงานไม่รู้เรื่อง ตรงกันข้าม กับการทำงานครั้งแรกได้นายที่ใจดี อารมณ์เย็น อดทนนั่งสอนงานก็เป็นเรื่องที่มีบุญเหลือหลายแล้ว ไม่ต้องนับพี่ ๆ ในฝ่ายที่ใจดี และสุดแสนเข้าใจอีกต่างหาก
แต่ทั้งนี้ ตอนที่เข้ามา เนื่องจากตำแหน่งงานที่ทำเป็นการทดลองงานและทดสอบตัวเอง และฉันมีคุณสมบัติที่สูงกว่าที่ต้องการจึงเกิดมีเงื่อนไขว่าจะมีการปรับตำแหน่ง และปรับเงินเดือนให้ หากแต่ที่เวลาผ่านไป ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียที แม้จะอดทนและใจเย็นเพียงใด ก็ทำให้เริ่มหัวเสีย หงุดหงิด และน้อยใจเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ งานหลายอย่างที่ทำกัน ฉันเชื่อว่าฉันทำได้ และทำได้ดีด้วย แต่ก็เพราะไม่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่สำคัญใด ๆ เลย ถ้าบอกว่าไม่มีประสบการณ์ ทำไมไม่ลองให้ทำลองไปก่อนล่ะ จะพูดว่าไม่อดทนทำงานมันก็พูดได้ แต่ฉันก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกอะไรถึงขนาดต้องมาทนทำในและเป็นในสิ่งที่ไม่มีใครเห็นค่าเป็นแน่ ถ้าอยากได้คนที่มีคุณภาพ มีคุณสมบัติพร้อม ฝ่าย HR ก็น่าจะลงทุนกันหน่อย ไม่อย่างนั้นก็ให้ฉันลาออกไปสิ แล้วไปหาคนใหม่ที่พอใจกับตำแหน่งและเงินเดือนตรงนี้ไป คนที่คุณสมบัติพอดีกับงานน่ะ ไม่จำเป็นต้องให้ฉันอยู่ก็ได้ไม่ใช่หรือ
คิดแล้วก็เศร้า น้อยใจ แล้วก็โกรธอยู่ลึก ๆ อยากจะพูดถ้าไม่เห็นค่าฉันที่นี่ ฉันไปหาที่อื่นที่พร้อมจะเห็นค่าฉันก็ได้ แล้วฉันก็คงเข้าข่ายพวกผยองถ้าจะบอกต่อว่า วันนึง ฉันจะทำให้เสียใจที่ไม่เห็นค่าฉัน ไม่คิดจะเก็บฉันเอาไว้ให้ดีกว่านี้ ก็คงจะต้องลาออกจริง ๆ