ความใจร้ายกัดจิกของอิฉันกับ Linkin’ Park: Live in Bangkok (ตอนแรก)

ประตูเปิดให้เข้าตั้งแต่บ่ายสามโมง แต่เราไปถึง Impact กันประมาณเกือบ 6 โมง ตอนแรกก็คิดอยู่หรอกว่าอยากไปเร็วนิดนึง เพื่อจะได้เกาะติดเวที แต่คิดสะระตะแล้ว ถ้าจะรอเลยตั้งแต่ตอนนั้นเพื่อให้ Linking’ มาเล่นตอน 3 ทุ่มก็คงจะตายสถานเดียว ไม่มีทางยืนได้นานถึงขนาดนั้นได้แน่ ก็เลยเป็นเวลาอย่างที่เห็น ซึ่งก็เป็นเวลาที่ดีจริง ๆ เพราะเป็นช่วงที่ฝูงชนเริ่มทยอยกันเข้าไปในลานคอนเสิร์ต Aktiv Square (ซึ่งจะบอกว่าเป็นแค่การเอาลานจอดรถ ย้ำ ลานจอดรถพื้นซีเมนต์มากั้นบริเวณด้วยแผ่นสังกะสีและที่กั้น ปิดโปสเตอร์ ทำทางเข้า และตั้งชื่อให้เก๋เท่านั้น) ผ่านการตรวจ security check อย่างละเอียด ที่ให้ทิ้งแม้กระทั่งฝาขวดน้ำดื่ม ติดแท็คข้อมือที่ทำด้วยกระดาษสีเหลือง ๆ แล้ว เราก็เข้ามายืนอยู่หน้า ๆ ค่อนไปกลาง ๆ กัน มองไปรอบ ๆ ตัว ถึงแม้บัตรราคา 2,500 บาทจะเป็นราคาที่แพงเอาเรื่อง แต่เหล่าสาวกทั้งหลายก็ดูจะพร้อมใจกันทุ่มทุนเทถวาย BBC Tero กันจริงจริ๊ง เพราะแพงที่สุด แต่ก็ดูว่าเป็นราคาตั๋วที่คนตอบรับมากที่สุด (คาดว่าพื้นที่ 1/3 หรือมากกว่านั้นก็เป็นราคานี้ด้วย) มีคนมาฟัง Linking’ หลากหลายเหมือนกันแฮะ เห็นเด็ก ๆ จากโรงเรียนนานาชาติมาด้วยกันเป็นกลุ่ม ๆ น้อง ๆ มัธยมต้น (สังเกตจากผมสั้นเกรียนทั้งผู้หญิงและผู้ชาย) ที่มาพร้อมกับผู้ปกครองประจำกลุ่ม คุณลุงท่าทางเอาจริงกะชีวิต เหล่าวัยรุ่นรักสนุก กลุ่มฝรั่งขี้เมาที่นั่งซดเบียร์รอ และอื่น ๆ อีกมากมาย

จริง ๆ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ Linkin’ Park มีกลุ่มแฟนเพลงที่หลากหลาย (ถ้าไม่นับประเด็นพวกที่ได้บัตรฟรีมา หรือมาดูเพราะ once in their lives ไหน ๆ มาเมืองไทยทั้งทีก็มาดูหน่อย ซึ่งเหล่านี้มาเพิ่มความแตกต่างให้กับกลุ่มคนดู) ก็อาจจะเป็นเนื้อเพลงและท่วงทำนองการสื่อสารก็ได้ เพลงของ Linkin’ ต่างจากหลาย ๆ วงเพราะเลือกที่จะพูดถึงความสับสน ความบีบคั้นในใจเป็นหลัก เป็นความต้องการที่จะแสวงหาทางออกและหนทางที่ดีกว่าเดิมให้ตัวเอง โดยมีความคาดหวัง/ ผิดหวังและความกดดันจากคนรอบข้างและสังคมมาเป็นตัวดำเนินเรื่อง เป็นเสมือนการถูกขังอยู่ในกล่องกระดาษแคบ ๆ และความพยายามที่จะทลายกล่องนั้นออกมา ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจอะไรที่จะมีคนชื่นชอบ Linkin’ มากมาย และยึดถือเนื้อเพลงของ Linkin’ เป็น “บทสวด“ (mantra) ของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกจากสังคมที่เป็นอยู่ และพยายามหาที่อยู่ของตัวเอง ตัวอย่างเหล่านี้เห็นได้ชัดจากเพลง somewhere I belong, numb, breaking the habits, point of authority, run away

กลับมาเรื่องไปดู Linkin’ อีกครั้ง ขณะนั้นเป็นเวลาเกือบทุ่ม และก็มีวงเปิดตัวมาก็คือ scrub ถึงแม้จะชอบวงนี้อยู่ในระดับหนึ่งก็ตาม แต่ก็ยังอดงง ๆ ไม่ได้ว่าทำไมเอาวงคนละแนวมาเล่น แต่ก็เอาเถอะ ท้องฟ้ายังสีสวย อากาศสบาย ๆ ถ้าไม่เหมาะกับการฟัง scrub ปลุกปลอบอารมณ์ให้เริงร่า ชื่นมื่นก็ไม่รู้จะฟังอะไรแล้ว พอฟ้าเริ่มมืด scrub ก็ลาเราไปพร้อมกับ Ebola ที่มาแทน นับว่าซื้อ 1 ได้ถึง 3 จริง ๆ แต่ว่านะไม่ต้องมีวงมาเปิดตัวไม่ได้เหรอ ที่ฮ่องกงก็แค่เปิดประตูก่อน 1 ชั่วโมงแล้วก็ไม่มีวงเปิดด้วย กลับมาที่เมืองไทย นักร้องนำวง Ebola ก็พร่ำบอกว่าขอบคุณที่มาดู แต่นะคะ.. พวกกูมาดู Linkin’ นะ ช่วยเล่นให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วกลับไปซะทีได้ไหม ตอนนี้คนเริ่มเยอะมากและเบียดเสียดกันเองแล้ว เริ่มมีการแย่งที่กัน แซงหน้ากันแล้ว แบบว่าเผลอ เมื่อไหร่ถูกแทรกแน่ ข้างหลังเราก็มีอเมริกาใต้กลุ่มหนึ่งเหมือนกันที่พยามแทรก ๆ เราขึ้นมา แต่แม่ง ใครจะยอมให้ที่มึงวะ ก็เลยเหมือนเล่นซูโม่กันโดยให้หลังและไหล่ให้เป็นประโยชน์ อยากจะเห็นกลับไปด่าอยู่ตลอดเวลาแต่ว่า 1. มันดูแรงและน่ากลัวมาก 2. คนเราน้อยกว่า และ 3. กลัวด่าเป็นอังกฤษไม่ทันมัน (ข้อนี้สำคัญที่สุด) ซึ่งรวมทุกข้อแล้วอาจถูกชกแน่ ก็เลยได้แค่ยืนแค้น โดยตอบโต้กันมันอยู่ในใจ กลายเป็นบทสนทนาประหลาด ๆ อย่างที่เห็น

มัน: Here, move here huys.
(ฉัน: Move to the hell then.)
มัน: See, I’m okay here.
(ฉัน: But I’m not okay. You bastard.)
มัน: I guess we gotta fight with everybody around us.
(ฉัน: Yea.. spechly mee.!)
มัน: It is too crowded then. Fuck them!
(ฉัน: Start with you and your mom.)
และอีกมาก

อือ จำจริง ๆ ไม่ได้ แต่รวม ๆ ก็ประมาณแบบนี้ มาอ่านดูอิฉันก็วีนใช่เล่น ดีนะ ไม่ได้พูดไปจริง ไม่งั้นถูกกระซวกด้วยสปาร์ต้าแหง๋แซะ

หลังจากผ่านสงครามประลองกำลังและจิตวิทยา (ที่อันหลังมันไม่ได้รู้ตัวด้วยเล๊ยย) จนเหนื่อย ก็ได้เวลาซะที มีการเปิดเพลงสรรเสริญพระบารมี (ซึ่งอีฝรั่งกลุ่มนี้ก็ด่าไปเรื่อยอีกเหมือนกัน งวดนี้เกือบจะหันไปถีบมันแล้วเนี่ย)แล้วก็การประกาศว่าอีก 5 นาที Linkin’ จะมา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าบ้านมันนับ 5 นาทียังไง บังคับดู spot โฆษณา 1-2-call ก็แล้ว กฎการดูคอนเสิร์ตก็แล้ว (แง๊บ ๆ เราห้ามท่านพกอาวุธเข้ามาาา เราห้ามท่านพกของมีคมเข้ามาาา เราห้ามท่านพกกล้องเข้ามาาา เราห้ามท่านพก….เข้ามาาา เข้ามาาา เข้ามาาา เข้ามาาา) เล่าพงศาวดารความเป็นมาและความสำเร็จของ BBC Tero และอื่น ๆ ก็แล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แบบคนดูเก้อแล้วเก้ออีก ยังไม่พอ ยังกรี๊ดเก้ออีกตังหาก เห็นคนเดินขึ้นเวทีมามืด ๆ ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร คนดูก็พากันกรี๊ดและตั้งท่าเตรียมพร้อมสรรพแล้วเป็นไง เด็กยกกลองมั่ง คนลองเสียงมั่ง และอื่น ๆ ไปเรื่อย อิฉันก็เออ กูขอเข้า safe mode แล้วก็แล้วกัน ไม่ไหวจริง ๆ ไม่ต้องเป็นคนแรกที่เห็น Linkin’ เดินขึ้นเวทีก็ได้ ดังที่เล่าไปตั้งแต่ต้น Aktiv Square เนี่ย จริง ๆ มันก็คือ ลานจอดรถชื่อสวยนะคะ ฉะนั้น outdoor ค่ะ outdoor ร้อนก็ร้อน เบียดก็เบียด ขืนไปกระโดดโลดเต้นไฮเปอร์มากจะตายไปซะก่อน คิดดูสิ มีคนตะโกนขึ้นมาว่า Oxygen ตอนแรกเราก็งง ๆ ว่า อ๊ะ ตะโกนอะไรของมัน (อ้างว่าอุณหภูมิสูงทำให้หมีขั้วโลกอย่างเดี๊ยนสมองไม่ทำงาน) พอนึกได้ก็ขำ ขำอย่างมาก และตะโกนเล่นไปด้วย ก็หนุกดี

ในที่สุด Linkin’ ก็มา มีการโยนพวกของเล่นเรืองแสงมาจากข้างหลัง และเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อม ๆ กับเพลง Don’t stay ที่ทำให้อิฉันแสนจะกระดี๊กระด๊าเพราะท่อนฮุคของเพลงนี้ติดหูอิฉันมาตั้งแต่นั่งอยู่ในรถ Forget our memories, forget our possibilities,… กรี๊ดๆๆๆ ในที่สุด ก็ได้ฟัง Linkin’ เล่นสด จึงไม่น่าแปลกใจที่ตอนนี้จะเป็นช่วงเริ่มต้นของสงครามเต็มรูปแบบที่ทำให้สงครามกองโจรแย่งที่ตอดเล็กตอดน้อยกลายเป็นของกินเล่นไป คนข้างหลังเบียดขึ้นมาเรื่อย ๆ จนทำให้พวกเราทั้งหลายถูกดันขึ้นไปข้างหน้า แล้วก็ข้างหน้า ๆ ไปเรื่อย ๆ ตอนนี้ร้องเพลงตามไปได้นิดนึงแล้วก็ต้องหันมาใส่ใจกับการจิกเพื่อนแล้ว เพราะหันไปอีกที เหลือน้องชายสุดที่รักอยู่คนเดียว อุปมาประหนึ่งน้ำป่าพัดเกรี้ยวกราด กระจัดกระจายกันไปแล้ว ก็เลยกลายเป็นคู่หวานแหววตัวติดกันสุด ๆ ไปโดยต้องตั้งใจ อีกสักพัก พวกที่อยู่หน้า ๆ ก็เริ่มดันกลับมา ทำให้ 3 เพลงแรกเป็น forward-backward- forward-backward-.. อย่างน่ากลัว รู้สึกตัวเองเป็นคลื่นแฮะ แต่แน่ใจได้ว่าไม่มีทางได้ล้มแน่ ๆ ก็คนเบียดเสียดกันขนาดนี้ แต่ที่แน่ ๆ รู้สึกดีใจที่ไม่ได้ยืนอยู่หน้าสุดติดกับตะแกรง ไม่งั้นก็คงจะถูกก๊อปปี้อัดติดกับตะแกรงไปแล้ว ขนาด boybands ทำให้เดี๊ยนมีประสบการณ์มาอย่างโชกโชนกับตะแกรงเหล็ก แล้วนับประสาอะไรกับคอนเสิร์ต wild & whacky แบบนี้