ต้อยติ่ง (2)
ดอกต้อยติ่งบานเตะตามาหลายวัน
แต่ที่สะดุดใจยิ่งกว่า ก็คงจะเป็นเมล็ดสีน้ำตาลกระมัง
อย่ากระนั้นเลย วิ่งออกไปเก็บเมล็ดต้อยติ่ง
ค้นหาเหมือนเวลาพระราชาหาสมบัติล้ำค่า
ใต้ร่มไม้ ริมทางเดิน
แล้วเก็บมาใส่ใบไม้ไว้
เก็บ เก็บ เก็บ
ทำตาให้ไว ทำมือให้เร็ว
แล้วเก็บมารวมกัน
เอาไปโยนลงน้ำ
เป๊าะแป๊ะ เป๊าะแป๊ะ แตกกระจาย
ใครว่ากลับเป็นเด็กไม่ได้
นี่ไงล่ะ เล่นอยู่นี่แล้ว
แถมยังมีคนมาร่วมวง
สบายใจ สนุกจัง
พรุ่งนี้มาเล่นกันอีกนะ
ปล. ขอบคุณที่ไฟดับ จนได้มีโอกาสหนีมาเล่น
แล้วก็ขอบคุณคนที่มาเล่นเป็นเด็กด้วยกัน :D :D
6 comments:
เจ้าของบล็อกก็เคยเล่นเหมือนกันหรือคะ
อ่านแล้วรู้สึกถึงเปลวแดดที่แลบเลียต้นคอเวลานั่งยองๆ เก็บเมล็ดต้อยติ่งข้างทางมาทำระเบิด :D
ทำระเบิดเลยเหรอ เด็กๆจำได้ว่านึกว่าเม็ดข้างในมันเป็นเม็ดแมงลัก ทำต้อยติ่งแตกแล้วกวาดเม็ดไปกินได้ จำไม่ได้ว่ากินไปมั่งเปล่า
คุณ gambyte
เมื่อสองวันก่อนยังเพิ่งเล่นต้อยติ่งอยู่เลยค่ะ
ก็ไม่มีอะไรทำตอนไฟดับนี่นา :D :D :D
แต่ "เปลวแดดที่แลบเลียต้นคอเวลานั่งยองๆ" นี่ เข้าใจเลยค่ะ
เป็นบ่อยมากจริง ๆ ตอนเด็ก ๆ :D
คุณ J
หวา เคยเอาใส่ปากค่ะ ตอนเด็ก ๆ
แต่เป็นตอนรอให้ระเบิดจำได้ลาง ๆ แค่ว่าเจ็บมาก TT
เม็ดต้อยติ่งแกะออกมาเป็นเม็ดแมงลัก ... จินตนาการสุดยอดจริงๆ
ตอนเด็กๆ ก็ไม่คิดว่าตัวเองมีความสุขนะคะ โตขึ้นมา มองย้อนไปแล้วได้แต่ถอนใจ ...
อ้าวแล้วกัน ไหงงั้นล่ะคะ แล้วตอนนี้คิดว่าตัวเองยังไม่มีความสุขอยู่ดีหรือเปล่า?
มันไม่ gross เหรอคะ เวลามันแตกน่ะค่ะ หรือว่ามันมันดี เห็นมีแต่คนถุยน้ำลายใส่มันให้มันแตก
มีคนเคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆเคยโดนหลอกว่าวิธีทำเม็ดแมงลักคือเอามันมาอมก็เลยไม่เคยกินเม็ดแมงลักจนตอนนี้เลย ฟังแล้วงงๆ เชื่อได้ไง ใส่น้ำไม่ง่ายกว่าอมเหรอ ? แต่ก็นะ เรายังเคยคิดจะทำแมงลักจากต้อยติ่ง เก็บเม็ดต้อยติ่งใหญ่เลย อืมตอนนี้ที่บ้านไม่มีต้นต้อยติ่งแล้วล่ะค่ะ
จำตอนที่แตกในปากแน่ชัดไม่ได้ รู้แต่ว่าตอนนี้ไม่กล้าทำแล้ว
ไม่มีรสชาติเหมือนเอากิ่งไม้ ใบไม้มาอมมังคะ
แต่ว่าเจ็บตอนแตกในปาก แล้วก็เป็นเม็ด ๆ กระจายเต็มไปหมด
ลืมต้อยติ่งไปนานแล้วเหมือนกันค่ะ
แต่ตอนนี้ย้ายไปทำงานชานเมือง
หน้าสำนักงาน ก็มีให้เก็บเลย :D :D
Post a Comment