ความโง่เขลา

ครั้งหนึ่ง
ฉันถามหญิงสาวตรงหน้า
ความโง่เขลาที่สุดคืออะไร
คือไม่รู้ใจตัวเองใช่หรือไม่

เธอมองหน้าฉันอย่างค้นหา
ถามฉันว่าฉันรู้สึกอย่างไร
ฉันบอกว่าสูญเสียเพื่อนไป
เพราะความหุนหันของเราทั้งคู่

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็ลังเล
สงสัยว่าเพราะความเขลาของฉัน
ยิ่งผ่านไป ฉันก็ยิ่งร้อนรน
และเสียใจกับผลของการกระทำ

ฉันไม่ได้คิดแล้วว่าใครผิดมากกว่ากัน
คิดแต่ว่าฉันไม่ต้องการผลเช่นนี้เลย
ฉันไม่รู้ว่าใครผิด หรือใครถูก
เว้นแต่ว่าฉันเสียใจ

เธอยิ้มปลอบใจฉัน
แล้วบอกว่าฉันก็มีเหตุผลของฉัน
เพื่อนของฉันก็เช่นเดียวกัน
และทำให้เราทะเลาะกัน

ไม่มีใครผิดหรือถูกกว่าใคร
เมื่อเราใช้เหตุผลพร้อมกับอารมณ์
ฉันผิด เพื่อนของฉันก็ผิด
ไม่ใช่ความผิดของคนคนเดียวเลย

เธอยิ้มอีกครั้ง
บอกว่าเราต้องควบคุมอารมณ์
ฉันได้บทเรียนของฉันไปแล้ว
และเธอหวังว่าฉันจะเปลี่ยนไป

ฉันยิ้มกับตัวเอง
ฉันได้บทเรียนของฉันไปแล้ว
และต้องสูญเสียเพื่อนไป
ฉันจะไม่ทำผิดเช่นนี้อีกเลย