Saturday, May 17, 2008

กับดัก

1. ฉันนอนไม่หลับ
หลายอย่างวนอยู่ในใจ
ความคิดร้อยพันวนเวียนอยู่ในหัวสมอง
.
.
.
.
ฉันตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินมาเปิดคอม
บางที การได้ทำอะไรที่ดึงความสนใจไป อาจจะช่วยให้หลับได้ลง

2. หลายวันมานี้ นอนดึก เพราะทำอะไรไปเรื่อย ๆ
จนตัวเองง่วง และเกินกว่าจะอยู่ได้ไหวถึงไปนอน
แต่สิ่งที่อยู่ข้างใน คือหนีความจริง และไล่เงาตัวเอง
.
.
เรื่องที่อยู่ในใจออกมาทุกครั้งเวลาล้มตัวนอน
ฉันกำลังหนีความจริง

3. ฉันเปิดคอม
แล้วตัดสินใจนั่งฟังเพลงเงียบ ๆ
ตะกอนในใจจะนอนก้นหลังได้ฟังเพลงนิ่งสบายไหม
.
.
.
ในที่สุด
อดไม่ได้ที่จะเปิด msn
ดึกป่านนี้จะใมีใครตาสว่างอยู่ไหมหนอ

4. ฉันไม่ได้อยากคุยกับใครสักเท่าไหร่
เรื่องที่อยู่ในใจทำให้อยากคิดเงียบ ๆ โดยไม่มีใครมารบกวน
แต่การได้เห็นชื่อใครสักคนก็น่าจะดี
.
.
.
ฉันแค่อยากรู้ว่าจะมีใครบ้างไหม ที่หลับไม่ลงอีกคน

Thursday, April 17, 2008

tag in the mail

โรคอยากทำ tag กำเริบ และจริง ๆ ก็ไม่ใช่อะไรเลย นอกจากอาการ self-absorbed กำเริบเสียมากกว่า ก็ขอให้ได้มากกว่า self-absorption ไปถึง self-refection ไปก็แล้วกัน


แล้วก็โอ้ ไปคุ้ยเจอของเก่าที่เล่นไปในเมลซึ่งจะครบปีแล้ว (วันที่ตอบเดิมคือ 12 Apr 2007 17:15) ไหน ๆ ก็ไหน ๆ เอามา update แล้วก็เก็บใบบล็อกเลยก็แล้วกัน ถ้าไปอยู่ในไฟล์คอมก็คงหลุดหายไป :D

1.หนังสือ เล่มล่าสุดที่อ่าน?
+ นิยายของ Anne Bishop เรื่อง Sebastian ชอบคุณเจ๊นี้มาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เล่มก่อน ๆ เล่มนี้ก็เขียนสนุกดี เสียอย่างเดียว ต้องรอเล่มต่ออีกนาน
แล้วก็มีหนังสือวิชาการอีกหนึ่งตั้งยักษ์ อ้อ กำลังจะอ่าน Coup For the Rich ของอาจารย์ใจลส์ ด้วย เพื่อนเพิ่งเอามาให้
+ ผ่านมาปีนึงแล้ว เล่มต่อของ Sebastian ก็ได้อ่านไปแล้ว แต่ที่น่ากลัวมากคือยังอ่าน Coup For the Rich ไปได้แค่บทเดียว อุตส่าห์มีหนังสือต้นฉบับแท้ ๆ กรี๊ด กรี๊ด หลังจากโพสต์แล้ว คิดว่าจะเอากลับมาอ่านทันที แล้วก็อืม หนังสือที่อ่านตอนนี้? ไม่มีหนังสือเป็นเล่ม ๆ เท่าไหร่เลย ตอบว่าอ่านพวก Country Report ของ EIU จะได้ไหมคะ อ๊ะ คิดออกแล้ว อ่านเศรษฐศาสตร์ต้องรู้ ของ ศุภวุฒิ สายเชื้ออยู่ ขอบคุณที่นึกออก ทำให้ไม่ดูแล้งน้ำจนเกินไป
แล้วก็ corrupted by manga than ever! ยิ่งตอนนี้เจอเหล่าเวบที่มีสแกนยิ่งแล้วใหญ่ ล่าสุดเพิ่งอ่านเรื่อง superior บทที่ 15 จบ แม้จะดูเป็นแนว RPG ที่ตัวเอกเป็นผู้กล้า แต่ความคิดที่จะอยู่ร่วมกัน และแสวงหาสันติสุขด้วยการไม่ฆ่า ก็ทำให้น่าสนใจ และอดคิดตามไม่ได้ อืม เดี๋ยววิจารณ์เรื่องนี้ต่อดีกว่า

2.ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดที่ ดู? ไปดูกับใคร? ที่ไหน?
+ จำไม่ได้ เพราะปกติไม่ชอบดูหนัง
+ The Flock ที่ Richard Gere แสดงนำ กับน้องฟอ ก็ผ่านมาสักพักใหญ่มากแล้วนี่นะ คิดว่าจะเขียนวิจารณ์ลงบล็อกเหมือนกัน เพราะว่าได้ประเด็นที่ติดใจมาหลายเรื่อง แต่ก็ไม่ได้เขียนเพราะไม่ชอบความ “จิตป่วย” และมืด แต่ทั้งนี้ สองพี่น้องถูกหลอกให้ดู เพราะเรื่องย่อหนังบอกว่าเป็นเจ้าหน้าที่ FBI แทนที่จะเป็น เจ้าหน้าที่คุมความประพฤติ แทนที่จะได้ดูฉากบู๊ล้างผลาญ ฉากไล่ล่าสุดมัน ก็เลยไปเป็นอะไรก็ไม่รู้แทน ยืดและง่วงมาก ๆ สรุปได้คำเดียวว่า โง่เองที่ไปเชื่อเรื่องย่อหนังที่เป็นภาษาไทยหน้าโรง
นึกออกแล้ว ไปดู Once ที่ได้บัตรมาอย่างงง ๆ จาก bloggang ที่ RCA ด้วยนี่นา

3.รายการวิทยุที่ กำลังฟังอยู่หรือเพลงที่กำลังฟังอยู่ตอนนี้
+ ฟังอัลบั้ม Emmanuelle The Private Collection อยู่ เป็นแนว trance/ new age/ electronic หรือเปล่าไม่แน่ใจ เพราะแยกไม่ออก เพิ่งเปิดฟัง
+ อัลบั้มไปไหนแล้วหนอ? ตอนนี้ไม่ค่อยได้ฟังเพลงอะไรเลย มีแต่ Lisa Ono เป็นหลัก เพราะนอกจากนั้น ข่มตะกอนและจิตหยาบในใจให้สงบไม่ค่อยได้ นอกเหนือจากนั้น ติดฟังข่าว podcast โดยเฉพาะ Guardian Weekly Podcast กับ Focus magazine

4.ชอบฟัง เพลงแนวไหนมากที่สุด?
+ Pop/ PopRock/ Indies/ Jazz/ Bossa/ Acid Jazz/ Punk/ Easy-Listening/ New Age/ Soul/ Acapella etc ไม่จำกัดแนว แล้วก็ไม่ได้เรียงลำดับ เพราะว่าถ้าชอบก็ฟัง
+ คงตามเหมือนเดิม ถ้าชอบก็ฟัง ไม่มีแนว แต่ตอนนี้ฟังพวกกรีด ๆ ตะโกน ๆ ไม่ได้ รู้สึกตัวเองความอดทนต่ำ และสติหลุดง่าย ถ้าฟังแล้วข่มตะกอนไม่ลง

5.พูดคำว่า รัก ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่จำได้ป่าว?
+ เมื่อกี้ พูดกับแมว ปกติพูดคำนี้บ่อยอยู่แล้ว ก็ไม่ปกติอะไร ถ้าเป็นคนรู้จักก็คงรู้ดี
+ ฮ่า ไม่น่าเชื่อ คำตอบเหมือนเดิม ผ่านมาอีกปี ความบ้ากี้ก็ไม่ลดลงเลย

6.ข้อดีของคุณ?
+ มองจากมุมมองตัวเองจะเหมือนมุมที่คนอื่นมองไหมก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่า ความเห็นอกเห็นใจ กระมัง
+ ความเห็นอกเห็นใจ กับ อารมณ์ดีมาก (ในเวลาที่อารมณ์ดี)

7.แล้วข้อเสียล่ะ ?
+ ขาดระเบียบ

+ มีผัดวันประกันพรุ่ง กับชอบหนีเข้าเปลือกเพิ่มเติมมา บวก ชอบนอนดึกถึงโต้รุ่ง


8.แล้วมองคนอื่นยังไง?
+ ทุกอย่างมีที่มาที่ไป วิธีที่คน ๆ นั้นถูกเลี้ยง หล่อหลอมและเติบโตมา ทำให้บุคคลนั้นเป็นเช่นนั้น
+ เหมือนเดิมเลย ดินเป็นดิน ตุ๊กตาเป็นตุ๊กตา เราขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม (ที่กินความมากกว่าครอบครัว)

9. Wallpaper ที่ คอมพิวเตอร์เป็นรูปอะไร?
+ รูปส้ม หรือถ้าจะไปที่ในบล็อกหมาเลี้ยงแกะ ก็ได้ เพิ่งโดน wallpaper tag ไป
+ ตอนนี้เป็นรูปถ่ายตอนใส่รองเท้าปักผ้าจีนบนพื้นไม้ รูปเดียวกับในเอ็มตอนนี้

10.สถานที่ ที่ อยากไปมากที่สุด?
+ อเมริกาใต้ อยากไป เม็กซิโก แล้วก็เปรู
+ เพิ่งเสียโอกาสไปเปรูไปเอง อนิจจา ตอนนี้อยากไปเหมือนเดิม แต่ขณะเดียวกันก็อยากไปที่ที่จะค้นพบ peace of mind ได้อีกสักที แล้วก็ที่ที่อยากไป แต่เป็นไปไม่ได้ ก็คือ ห้องที่อยู่สมัยเรียนโท คิดถึงมาก กับคิดถึง Leamington Spa

11.คำพูด ติดปาก ที่พูด ประจำเลย?
+ หลายคำอยู่ แต่ตอนนี้คิดไม่ออก
+ อืม จริง ๆ ขึ้นอยู่กับคนที่อยู่ด้วยเป็นหลัก เพราะรูปแบบการใช้ภาษากับแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน และดังนั้นก็มีผลต่อคำพูดที่ติดปากตอนนั้นด้วย

12.ตอนนี้คิดถึงใครอยู่หรือ เปล่า?
+ พ่อครัวที่ร้านญี่ปุ่นแถวบ้าน เดี๋ยวจะไปกินอีกแล้ว เมื่อวานซืนก็เพิ่งกินไปเอง
+ ดีใจที่ร้านนี้ยังอยู่ผ่านมรสุมมาได้ ตอนนี้คิดถึง อือ นั่นสิ คิดถึงใครหว่า? นึกไม่ออก สงสัยจะเป็นรุ่นพี่ที่ต้องคุยเรื่องานด้วยพรุ่งนี้ ฮือฮือ
ตอนนี้ที่ทำใหม่ กำลังคิดถึงหมอจับเส้นที่น่าจะไปหา น่าจะดี

13.เวลามองเห็นทะเลแล้วรู้สึกอะไร?
+ แล้วแต่อารมณ์ รีสอร์ทราคาแพง และเรื่องของชนชั้น ฮ่า
+ พื้นที่ของคนท้องที่ที่หายไป


14.ผลไม้สุดโปรด?
+ ของรสเปรี้ยว ส้มทั้งหลาย แล้วก็ตระกูลเบอรี่
+ เหมือนเดิม

15.มีโทรศัพท์ถึงคุณกี่ ครั้ง ใน หนึ่งวัน
+ ไม่มาก หลัง ๆ มาทาง IM
+ ทาง IM เป็นหลัก

16.ช่วงนี้มีอะไร Update ไหม?
+ อยากหาทางเดินในชีวิตให้ได้เสียที
+ อยากหาทางเดินในชีวิตให้ได้ แล้วก็หาตามหาตัวเองที่หายไปให้เจอ

> 17.ตั้งเป้าหมายในชีวิตว่าจะเรียนถึงระดับ ไหน?
+ เอก อยากได้คำว่า ดร. นำหน้า เป็นบ้า แล้วก็อยากได้โทอีกใบสองใบ
+ ยังเหมือนเดิมนะ ไม่รู้จะทำได้ไหม หรืออย่างน้อย ก็ให้ตัวเองมีการพัฒนาไปได้เรื่อย ๆ ก็แล้วกัน อยากเรียนภาษามากกว่าเดิม แล้วก็หวังว่าการเรียนจีนจะไปได้ด้วยดี กับฟื้นอิตาเลี่ยนได้

18.ถ้าถามเรื่องความรัก คิดยังไง กับ ประโยคที่ว่า รักคนที่เขารักเรา
+ ไม่ทราบ แต่ถ้าจะรักกลับ ก็ช่วยรักให้ดี อย่าทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ อารมณ์และความรู้สึกฝ่ายนั้น เพราะคิดว่าเขายอมให้ได้เสมอก็แล้วกัน ง่ายที่จะละเลยคนที่เอาใจใส่เราดีที่สุด
+ ก็จริงระดับหนึ่ง และดีได้ถ้าเป็นความสัมพันธ์สองฝ่ายที่ทีทั้งรับและให้ได้ แทนที่จะใช้ประโยชน์จากความรู้สึกของฝ่ายนั้นฝ่ายเดียว

19.เพื่อนเราแอบชอบแฟนเราจะทำยังไง?
+ ยังไม่เจอสถานการณ์นี้ ก็เลยไม่รู้จะคิดไปทำไม เห็นด้วย องค์ประกอบมันเยอะ
+ เห็นด้วยเหมือนเดิม ที่ว่าองค์ประกอบมันเยอะ แต่ก็ต้องดูแหละ ว่าชอบแล้วทำอย่างไร เพราะบางทีความรู้สึกก็เป็นสิ่งที่ห้ามกันไม่ได้ และก็ที่สำคัญคนข้างเรามีอาการอย่างไรต่อไป

20.อกหักรู้สึก อย่างไร? แล้วจะทำยังไง?
+ ก็นี่แหละ
+ อืม จำไม่ได้ว่า ก็นี่แหละ แปลว่าอะไร หรือว่าก็เป็นอยู่ตอนนั้นหนอ? ก็คงสลดสักพัก

22.เป็นคนขี้หึงไหม?
+ น่าจะ
+ น่าจะระดับหนึ่ง แต่น่าจะมาจากว่าต้องการความรักและการใส่ใจสูงมากกว่า

23.ถ้าขอพรได้จะขออะไร?
+ เดินทางรอบโลก
+ เข้าใจตัวเอง ประโยคพุทธยังบอกเลยว่า to know oneself is to know the world/ กับขอเที่ยวรอบโลก

24. คุณคิดว่าคนเราเกิดมาเพื่ออะไร?
+ ทำกรรมดี
+ ทำกรรมดี ยืนยัน!

(จบดีกว่า เหนื่อย ปีหน้าจะมาทำอีก เทียบคำตอบไปเรื่อย ๆ)

Wednesday, April 16, 2008

ดับไฟ

จุดไฟ
แล้วก็ไหวไปตามลม
จะซ้ายหรือขวา
ก็แล้วแต่ลม

จุดไฟ
ลุกกระพือโหม
ไปตามลม

ดับไฟเสียน่าจะดี

** ปล. ที่ไม่เกี่ยวกัน Word Verification คราวนนี้บอกให้พิมพ์คำว่า mktphec ไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ชอบคำว่า mkt ที่ย่อมาจาก market เวลาจดงาน ก็เลยอารมณ์ดี มีความสุขง่ายไปไหม :D
หรือว่า เพราะเป็นแบบนี้ก็เลยดับไฟไม่ได้เสียทีกัน?

Tuesday, January 29, 2008

the very 'blog'tag

แตะมือรับ tag นี้มาจากอาย แล้วก็ต้องบอกว่า ขอบคุณ เพราะกำลังอยากเล่นชนิดที่ว่า กำลังจะกระทำการ self-tagging แตะตัวเองแล้ว :D :D :D

1. คุณเริ่มเขียน Diary/Blog ตั้งแต่วัน เดือน ปี ไหน
ที่ blogspot ค่ะ Saturday, June 19, 2004 (copy paste วันที่มา)

2. ไหนละลิงค์ Diary/Blog ของคุณ
http://mingki.blogspot.com
[ตอนแรกใช้ชื่อว่า spin around with ming ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็น a cultured side เป็นบล็อกแรก และเป็นบล็อกที่รักที่สุด เพราะเขียนเป็นพื้นที่ส่วนตัว ตามใจฉัน]

http://darkming.blogspot.com
[bitch around about life – ทั้งลิงค์ทั้งชื่อบล็อกก็บอกอยู่แล้วว่าเอาไว้วีนแตก แต่เขียนได้สักพักก็เลิก เพราะไม่อยากเอาอารมณ์หยาบมาเป็นที่ตั้ง ปัจจุบันล็อคเอาไว้เป็นไดอารี่ที่นาน ๆ เขียนที ฮ่า]

http://mingki.bloggang.com/
[บล๊อกหมาเลี้ยงแกะ - บล็อกตลาด หรือเรียกอีกอย่างว่าบล็อกรับแขก เพราะเป็นบล็อกที่ใช้สื่อสารกับโลกมากที่สุด แต่ในทางกลับกันก็ได้วาดรูปอวดรูปอย่างมีความสุข และมีสังคมสบายใจ ที่มีคนชอบอะไรเหมือนกันคล้ายกันมาคุยกัน]

นอกเหนือจากนี้ยังมี inner monologue เอาไว้เก็บเรื่องเวลาอารมณ์ดี สบายใจ และมี ironically speaking เอาไว้เขียนเรื่องมุมมองและทัศนคติวิชาการ ทั้งนี้ เพราะ a cultured side ชักมีเรื่องเยอะและหลายหลากเกินจะรวมรวบไว้หมด

3. ตอนแรกที่คุณเขียน Diary/Blog ชื่อตอนอะไร
จุดเริ่มต้น - อธิบายว่าทำไมเริ่มเขียนบล็อก

4. ถ้าไม่นับตอนนี้ ... คุณเขียน Diary/Blog รวมมาแล้วทั้งหมดกี่ตอน
360 บล็อก (สามร้อยหกสิบบล๊อกกก กรี๊ดด)

5. อะไรดลจิตดลใจ(หรือเข้าสิง)ให้คุณเขียน Diary/Blog ล่ะ
อยากเขียนบันทึกแล้วมีที่เก็บเป็นหลักเป็นแหล่ง – โดยเฉพาะช่วงแรกที่เอาไว้เก็บเรื่องเล่าเป็นวรรคเป็นเวรทางเมล

6. เดือน ปีไหนที่คุณเขียน Diary/Blog น้อยที่สุด
หลายครั้งอยู่ค่ะ บางช่วงถ้าไม่อยากเขียนก็ไม่เขียนเลยก็มี

7. เดือน ปีไหนที่คุณเขียน Diary/Blog มากที่สุด
อืม อืม Jul 2006 เขียนเยอะมาก ทั้งเดือนได้ประมาณ 45 เรื่อง แต่ก็เป็นกลอนสั้น ๆ มากกว่า อ้อ นั่นแค่ที่ a cultured side ถ้ารวมหมาเลี้ยงแกะด้วย ก็คง 50-60 บล็อก

8. คุณชอบตอนไหนที่คุณเขียนมากที่สุด ... เพราะ ?
หลายตอนเลยมังคะ บางตอนก็ชอบเรื่อง บางตอนก็ชอบรูป ด้วยอารมณ์และเหตุผลที่ต่างกันออกไป เขียนเอง สร้างเองกับมือ ก็ต้องชอบสิ

9. ปกติแล้วในตอนหนึ่ง ๆ ใช้เวลาเขียนนานแค่ไหน
แล้วแต่ค่ะ ถ้าวาดรูปประกอบเองก็จะนานมาก อย่างนานที่สุดคือบล็อกดูดวง ใช้เวลาประมาณห้าชั่วโมงวาดรูปสิบสองนักษัตร แล้วก็อีกร่วมหกเจ็ดชั่วโมงอ่านแล้วเรียบเรียงคำทำนาย แต่โดยปกติใช้เวลาประมาณ 1-2 ชั่วโมงกระมัง จะนานกว่านั่นถ้ามีรูปประกอบ ถ้าไม่ใช่พวก hardsale บางทีก็วาดเป็นวัน
แต่ที่ a cultured side ถ้าเป็นแค่บันทึกอารมณ์หรือกลอนสั้น ๆ บางทีสัก 10-15 นาทีก็น่าจะเสร็จ หรือปกติก็ 1-2 ชั่วโมงเหมือนกัน ถ้าเล่าเรื่องหรือวิจารณ์หนังสือ

10. ลองเล่าพัฒนาการการเขียนและการตกแต่ง Diary/Blog ของคุณให้ฟังหน่อยซิ
อืม พัฒนาการการเขียน? ก็เขียนที่อยากเขียน อยากเล่าอะไรก็เขียนไป โดยเฉพาะที่ a cultured side แต่ถ้าเป็นที่บล็อกหมาเลี้ยงแกะจะพยายามเล่าแต่เรื่องที่เป็นด้านบวก และไม่เน้นเล่าเรื่องส่วนตัวมาก

การแต่งบล็อก? Blogspot มีแบบสำเร็จให้เลือกมากอยู่แล้ว ก็ใช้ pattern ที่มีนั่นแหละ แม้ว่าช่วงหลัง ๆ จะเริ่มเปลี่ยนสี เปลี่ยนฟอร์มตามใจตัวเองขึ้นมาบ้างก็ตาม ส่วนที่บล็อกหมาเลี้ยงแกะ อืม ตอนแรกเน้นรูปหมาเลี้ยงแกะ วาดเป็นหมาหน้ายาว ๆ สีน้ำตาลไว้เป็นจุดขาย แล้วก็เปลี่ยนไปตามเทศกาล ไม่ว่าจะปีใหม่ วาเลนไทน์ ฮัลโลวีน คริสมาสต์ ฯลฯ แต่หลัง ๆ ก็แต่งตามใจ และตามปัญญาที่มี (แก้โค้ดได้แค่นั้น!) แต่คิดว่าเป็นรูปแบบเฉพาะตัวไปแล้วแบบหนึ่ง

11. ตอนไหนที่มีคนเข้ามา Comment Diary/Blog ของคุณมากที่สุด
ช่วงนี้ของปีที่แล้วกระมังคะ สนุกที่สุด เพราะมีญาติโยมที่ถูกใจถูกอัธยาศัยกันอยู่เยอะ หลัง ๆ ห่างไปบ้าง หายไปบ้าง อย่างที่อายบอกว่า “คิดถึงการพูดคุยและอารมณ์อบอุ่นของความเป็นชุมชนบนโลกไซเบอร์” คนที่จะมาเชื่อมโลกด้วยบล็อกและคอมเมนต์หายไป

แต่ถ้าบล็อก a cultured side ไม่ค่อยมีอยู่แล้ว นอกจากช่วงแรก ๆ ที่สร้าง หลัง ๆ เขียนเอง อ่านเองหมด

12. ถ้าเกิดอยู่ดี ๆ เวป Diary/Blog ของคุณเกิดหายไปละ
ลุกขึ้นมากรี๊ดด แล้วหาทางแก้ .. ถ้าไม่ได้ก็ปล่อยเลยตามเลย แต่คงลุกมาทำใหม่ (ดูสาเหตุข้อ 13 ประกอบ) ถ้าเป็นหมาเลี้ยงแกะคงเสียดายคอมเมนต์จนใกล้คลั่ง :D

13. คุณ Back up Diary/Blog ของคุณไว้ไหม , ยังไง
เหมือนอายเลย เขียนลงเวิร์ดไว้ก่อนทุกครั้ง แถมพวกรูปก็วาดเอง และดังนั้นก็น่าจะพูดได้ว่ามีไฟล์ทั้งหลายสำรองไว้เรียบร้อย

14. ถ้าให้ Diary/Blog เป็นญาติของคุณคนหนึ่ง คุณอยากให้เค้าเป็นอะไร และอยากเรียกเค้าว่าอะไร
a cultured side เป็นฝาแฝดกระมังคะ ก็รู้ลึกรู้ดีกับอารมณ์ความรู้สึกและความนึกคิดกันขนาดนี้ ส่วนบล็อกหมาเลี้ยงแกะ เป็นน้องสาวคนเล็ก เพราะพยายามจะเล่าแต่เรื่องดี ๆ สุขใจ ให้น้องรักมองโลกในแง่สวย :D

15. เขียนบอกอะไรกับ Diary/Blog ของคุณหน่อยซิ
“You give me a space and freedom to be!”
จริง ๆ ว่าจะเขียนยาวกว่านี้ แต่นี้ก็สั้นและกินความดี :D

16. แล้วอยากรู้รายละเอียด Diary/Blog ของใครอีกละ เรียกง่าย ๆ ว่าจะ TAG ต่อใครดี 5 คนนะ
อืม อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับใครดี ตอนนี้เนทช้า ไม่แน่ใจว่าใครทำไปแล้วบ้าง ขอเวลาก่อนนะคะ :D :D :D

Friday, January 04, 2008

งานสัปดาห์หนังสือ 50

(เขียนมานาน และเพิ่งจะสรุปจบได้เพราะไม่ขยัน .. และไปเปิดตู้ก็พบว่ามีรายชื่อหนังสือที่ตกค้างอีกจำนวนหนึ่ง กำลังจะมาเพิ่มซูนถ้าไม่ขี้เกียจเสียก่อน)

คุณคะ คุณขา หลังจากไม่ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือมาหลายปีดีดัก อิฉันก็เกิดติดกับดักกรรมเข้าเมื่อวานด้วยความที่ว่างจัดค่ะ ไปงานตั้งแต่บ่ายสอง แล้วก็ด้วยความที่กลัวว่าจะเดินได้ไม่ทั่วถ้าต้องหอบหิ้วหนังสือไปด้วยเป็นระยะ ๆ และเพราะอาจจะเลือกซื้อเล่มที่ไม่ควรซื้อแล้วไปเจอของดีมีอยู่ที่น่าจะซื้อทีหลัง (ตามหลัก economico me อ๊ะ econo-eming น่าจะดีกว่า!) ก็เลยเป็นบ้าประกาศยุทธศาสตร์เดินตะลุยแหลก เดินตะลุยแหลกจริง ๆ ลุยมันไปตั้งแต่ชั้นสองมาชั้นหนึ่งไปต่อ..... แล้วก็ไปเพลนนารี่ฮอลล์ เดิน เดิน เดิน จิก จิก จิก มองหาหนังสือถูกใจไปเรื่อย ๆ แบบเรื่อยยยยยจริง ๆ แล้วก็นั่นแหละ ไม่นานเล๊ยยยไม่นานเลย ใช้สี่ชั่วโมงเอง พอสักหกโมงกว่าก็เดินเก็บครบ ได้เวลามาซื้อหนังสือกันแล้ว ตอนนี้กระแสฟื้นสำเนียงบริทิชแอคเซ่นท์ของอิชั้นกำลังมาแรง เมื่อไปเจอหนังสือพวก Readers พร้อมซีดีประกอบก็เลยซื้อ The Wizard of Oz พร้อมซีดี 2 แผ่น ของ Macmillan Readers (178 บาท) มา กะว่าจะเอาลงไอพ็อดไว้ฟังระหว่างดำเนินกิจกรรมชีวิต

หลังจากนั้น เนื่องจากกำลังอยู่ในช่วงแสวงหาสัจจธรรมและความสว่างให้จิตใจ หัวข้อซื้อหนังสือปีนี้ก็เลยเป็นแนวทางศาสนาและการรู้จักตัวเอง พอกันที how to self-help แบบฝรั่ง งวดนี้ลุง Og Mandino ก็ช่วยไม่ได้ ปีนี้ มตป. ขอกลับมาที่กระแสตะวันออกเสียที อยากได้จันทร์ในบ่อจันทร์ในใจกลับคืนมาเหลือเกิน เลยไปได้หนังสือของท่านพุทธทาสที่พิมพ์เป็นแบบไดอารี่ของท่านจริง ๆ ที่ฝากขายกับมูลนิธิโกมลคีมทองมา 3-4 เล่ม บวก ทัศนะว่าด้วยเศรษฐกิจของอาจารย์ป๋วยฯ/ งานแห่งชีวิต คู่มือแสวงหาวิสัยทัศน์และเป้าหมายเพื่อการสร้างสรรค์ (The Quest for Life’s Work)/ สีหนาทบันลือ ของ โกมลคีมทองมาอีก

นอกเหนือจากนั้นเหรอคะ ผู้ปกครองของดิฉันต้องภูมิใจแน่ ๆ ค่ะ เดินกลับไปที่สวนเงินมีมาก็ได้ ความเงียบ (The Spirit of Silence, John Lane) และเรียนรู้ด้วยใจอย่างใคร่ครวญ ของ วิจักขณ์ พาณิช มาด้วยเสียอีก และนั่นแหละค่ะ บอกแล้วว่ากระแสรู้แจ้งแห่งใจ ยังแรง ก็เลยไปได้ ปรัชญาพุทธในพระไตรปิกฎ ของสำนักพิมพ์จุฬาฯ มาอีกเล่ม

เดินได้ สถาบันสถาปนา (Foundation, Isaac Asimov) เล่มแรก มาอีกเล่ม จริง ๆ ก็คืออยู่ว่าจะซื้อภาษาไทยหรือเอาภาษาอังกฤษมาอ่านดี แต่ไหน ๆ น้ำขึ้นให้รีบตัก หนังสือมาอยู่ตรงหน้าก็เลยรวบมาเลย เดชะบุญที่ความบ้าระห่ำแบบสมัยก่อนหายไปแล้ว ไม่งั้นก็คงโอละพ่อหอบกลับมาทั้งชุดให้ครบถ้วน

นอกเหนือจากนั้น โอ้ นี่ค่ะ เร็วไม่ว่า ช้าให้เป็น (In Praise of Slowness, Carl Honore) เห็นตั้งแต่ก่อนไปอังกฤษตอนไปรับปริญญาฟินน์ แต่ตอนนั้นกะว่าจะไปซื้อที่อังกฤษก็เลยยังไม่ได้ซื้อ พอไปอังกฤษก็มัวแต่ไปหอบพวกภาษากลับมา กลับมาเมืองไทยก็หาไม่เจอแล้ว (ชีวิตฟังดูทำให้วุ่นวาย ชนิดที่ไม่ควรจะวุ่นวายเอง) พอเจอก็เลยรวบมาอีกเล่ม

นอกจากนี้ก็ยังมี กาลครั้งหนึ่ง ว่าด้วยตำนานกับวัฒนธรรม และ วาทกรรมการพัฒนา ของ ดร. ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร อีก จริง ๆ แล้วดิฉันเนี่ย แอบชอบพวก so-called discourse วาทกรรมนำสุข (สำหรับใครก็ไม่รู้ สำหรับคนคิดและคนเริ่มใช้ แต่คงไม่สำหรับคนที่เป็นฝูงแกะ!) นะคะ ชอบมานานตั้งแต่ก่อนเขาจะฮิต แล้วก็ยังจะชอบต่อไป เอาวาทกรรมมาผสมกับแนวคิดที่ไม่เน้นวิธี ก็คงจะเกิดได้ความชอบธรรมดี แต่อย่างน้อยช่วยทำให้เนียน และดู rightful, lawful หน่อยนะคะ!

อย่างไรก็ตาม ปีนี้ตั้งข้อสังเกตว่าสำนักพิมพ์และร้านหนังสือเล็ก ๆ หายไปเยอะเหมือนกันนะเนี่ย กลายเป็นร้านใหญ่มีที่มาก และมีพื้นที่จัดกิจกรรม-มหกรรมการขายอย่างยิ่งใหญ่อลังการ ปลาเล็กหายไปปลาใหญ่จงมา เราอยู่ในสังคมทุนนิยมกันนี่คะ คุณ ๆ ขา cartel, monopoly และ mergers & acquisitions เป็นอย่างไรให้มาดู ทุกส่วนของสังคมมีให้เห็นค่า แล้วก็โอ้ เศรษฐกิจไม่ดี หนังสือขายไม่ออก แต่ก็นะคะ กลุ่มที่ยังมีเงินอยู่คือพวกเด็ก ๆ ดังนั้น ไม่ต้องห่วง นิยายรักหวานแหววตะแหน่วจ๋าล้าลาป๊อกกี้แคนดี้ขายดีอยู่แน่นอน สวนกระแส และสวนกระแสเด็กฉลาดชาติเจริญด้วยหรือเปล่าไม่แน่ใจ

และที่สำคัญ สงสัยต้องกลับไปอีกรอบ เพราะนี่ได้หนังสือเฉพาะที่กะว่าจะอ่านมาแค่บางส่วน ยังไม่ได้เก็บหลาย ๆ เล่ม โดยเฉพาะ หนังสือของจิตรฯ ที่ฟ้าเดียวกันพิมพ์ใหม่มาแล้ว แล้วก็ยังไม่ได้ซื้อหนังสือที่กะว่าอยากเก็บบางส่วนอีกเสียด้วย! กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด!

จบด้วยคำคมประจำวันนี้ เพื่อแสวงหาความชอบธรรม (เบื่อคำนี้อีกคำ วาทกรรมเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมดแล้วนะคะ คุณ ๆ ขา) ไม่ได้อยากทำตัวบูชาฝรั่ง แต่เจอที่เป็นภาษาอังกฤษ และกลัวแปลหลงทางก็เลยขอยกมาแบบนี้

To know the mind is the most important task of your life. And to know the mind is to know the world.
-Buddhist Teaching -

---
หลังจากนั้นไปอีกวันมา เก็บหนังสือทุกเล่มของจิตรฯที่ฟ้าเดียวกันพิมพ์ ได้ฟ้าเดียวกันเล่มที่สนใจมา ได้เก็บวิภาษาเล่มที่ซื้อไม่ได้ (หายากจริง แผงละเล่มแถมเยินยับ ซื้อไม่ลงๆๆๆ) แล้วก็ได้ชุดการเมืองชาวบ้านที่เป็นเล่มเล็ก ๆ มาอีกบางเล่ม ซึ่งพวกนี้ โดยเฉพาะเล่มการเมืองทหารใน SEA อ่านง่ายและก็รีวิวความรู้เดิมอย่างมาก ชอบ ชอบ ชอบ (ปล. ขอยืนยันว่าเมื่อก่อนความรู้ความเข้าใจพื้นหลังการเมืองและสังคม SEA ดีมาก โดยเฉพาะฟิลิปปินส์ อินโด ทำรายงานกระจายมาทั้งนั้น ตอนนี้ชักจะมลายสิ้น กรี๊ด กรี๊ด กู ท่องไว้ ท่องไว้ ฉันรู้มากกว่าที่ตัวเองคิด แล้วจิกกลับมาให้ได้!!)

อ๋อ ไปที่แผง thaicoon ซื้อ Mass Communication Theory เล่มทฤษฎีและเล่ม critical ของ ดร.กาญจนา แก้วเทพมาได้ และเพราะหนังสือที่นี้ลดเหลือ ไม่ 19 บาท ก็ 59 บาท กว่าจะรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ก็รูดการ์ดไปเรียบร้อย จำไม่ได้ว่าซื้อมากี่เล่ม เพราะเก็บเข้าชั้นเข้าห้องไปแล้ว

อื่น ๆ ที่นึกได้ว่าซื้อและยังไม่ได้บันทึกลงไป (คงจะมีมาอีกเป็นระยะ ๆ )
09/01/08
- ทรัพย์ศาสตร์ ของพระยาสุริยานุวัตร (125)
- หนังสือหลายเล่มของ สนพ. Opens ดังเช่น คสพ. จีน-ญป./ ศตวรรษจีน/ 20 ปี ปาฐกถาพิเศษ อ.ป๋วย ฯลฯ
---

และดังนั้น สรุปรายงานการซื้อหนังสือได้ว่า อุปทานที่มีอยู่มากมายมักจะสร้างอุปสงค์เทียมได้เสมอ จึงไม่ควรไปงานสัปดาห์อีก อยากได้หนังสืออะไร ไปซื้อตามร้านเลยจะดีกว่า เพราะเป็นการซื้อของที่อยากได้จริง ๆ ไม่เหนื่อย (ในแง่ต้องไปลุยตระเวณเดิน และแบกหนังสือ) และไม่ทำให้เกิดต้นทุนจมที่เกิดจากซื้อหนังสือที่คิดว่าจะได้อ่าน ซื้อมาเก็บเข้าตู้ หรือเพื่อประดับบารมีคนซื้อ (และในเวลาต่อมาผู้ครองครอง)

ปล. ไม่รู้ว่าเล่าเรื่องซื้อหนังสือ หรือเล่าไดอารี่!

Wednesday, January 02, 2008

ที่สุดของปี 2007

-จริง ๆ เขียนมาเรื่อย หลังบล็อก เพลงที่ฟังบ่อยที่สุดในปี 2007 แต่เพราะมีเติมลงไปเรื่อย ๆ ก็เลยยังไม่ได้โพสต์จนวันนี้แหละ!-

(good ones)
ธรรมชาติที่รัก/ โบ๊ะดีที่สุด : โยเกิร์ตกระป๋อง ทำได้สารพัดอย่างตั้งแต่พอกหน้า นวดหน้า ขัดหน้าไปถึงขัดตัว พอกผิว หน้าใส ผิวเนียน ไม่พอ ถ้าจะไม่ถึงใจ อยากขยายสาขาอวัยะวะเพิ่มเติม หรือจะลามไปหมักผมก็ยังได้ ถูกแสนถูก และใช้ได้ไม่มีแพ้ ของธรรมชาติอื่น ๆ ก็มีไข่ขาว และน้ำมันมะกอก อย่างแรกลอกหน้าให้ใสให้ขาว และกำจัดสิวเสี้ยน อย่างหลังเป็น stopper มหัศจรรย์ต่อสู้กับผิวแห้ง เป็นมาตรการสุดท้ายเมื่อโลชั่นใด ๆ ใช้ไม่อยู่!

เครื่องสำอางสุดโปรด: Advanced Night Repair และ Hydra Gel จาก Estee ของเค้าดีจริง ๆ ใช้แล้วถูกใจมาก ๆ หน้าเนียน ใส ตึงค่า

Item ถูกใจ: Speaker อยากได้ลำโพงมาต่อ ipod พอดี แล้วพอซื้อของที่ชิดลมก็เลยเอายอดสะสมไปแลกมาได้ ถูกใจมาก เพราะเล็กและเบา ที่สำคัญ กันน้ำ ลอยน้ำได้ ถึงแม้จะยังไม่มีโอกาสได้ใช้กับน้ำสักทีก็ตาม .. วันก่อนตอนเลี้ยงปีใหม่ที่บ้านเพิ่งเอามาใช้ ปรากฎว่าชาวบ้านร้านตลาด (ญาติอิฉันเอง อันที่จริง) กรี๊ดกร๊าดชอบใจกันใหญ่

Item ช่วยชีวิต: Dr. Bach Remedies โดยเฉพาะตัวหลัก ๆ อย่าง Larch/ Clematis/ Vervain/ Pine แม้ว่าตอนนี้จะมี Holly เข้ามาเพิ่ม อย่างไรก็ดี ตัวที่ต้องการมากที่สุด แต่ว่าไม่มีหาไม่ได้ และไม่แน่ใจว่าเมื่อหร่จะได้ไปหิ้วมาอีกคือ Agrimony! กรี๊ดด อยากได้ Agrimony! อยากได้ Agrimony!

Item แต่งตัว : แหวน ถ้าแต่งเสื้อยืดกางเกงยีนส์ก็เป็นแหวนพลาสติกหรือถ้าแต่งสวย ก็เป็นแหวน glittering หรือไม่ก็แหวนเก๋ ๆ อะไรก็ได้ แต่ไม่ว่าจะแต่งอย่างไร ก็ต้องมีแหวนใส่ 2 นิ้วขึ้นไปอยู่ดี และก็ดูว่าเป็นเครื่องประดับที่ชอบที่สุด เพราะว่าไม่เจาะหู และเสริมสีเล็บ :D

ของหวานทำเอง: เยลลี่กาแฟ กินตามร้านมานาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ UCC แต่หลัง ๆ หากินยากเหลือเกิน ที่หากินได้ก็ไม่อร่อยและแพง ก็เลยหัดทำเองที่บ้าน ซึ่งก็สมประสงค์อย่างยิ่ง เพราะออกมารสได้ดังใจ และที่สำคัญทำง่ายยิ่งกว่าง่าย แถมยังดูดีอีกต่างหาก อีกอย่างก็คือ ช็อคโกแลตพุดดิ้ง ทำได้โดยบังเอิญขณะอยู่จีน เนื่องจากจะทำเยลลี่กาแฟ แล้วดูท่าว่าคนกินน่าจะชอบช็อคโกแลตมากกว่า ก็ง่าย ดูดี และอร่อยอีกอย่าง :D

นาฬิกาปลุกคุณภาพดี: ยี่ห้อแมวกี้ ได้ยินเสียงมือถือปลุกเมื่อใด คุณกี้ก็พร้อมที่จะตื่นขึ้นมา หรือมิฉะนั้น ถ้าหิวก็ตื่นมาปลุกขออาหารได้อยู่ดี และในฐานะผู้ปกครองที่ดีก็ย่อมต้องตื่นมาให้ข้าวกี้จนตื่นตามไปได้เอง นอกจากนี้ ถ้ามีคนเอากี้ไปกินข้าวนอกห้อง กี้ก็กลับมาร้องขอเข้ามาในห้องได้ใหม่ ร้องคนสัตวขี้เซาอย่างมิ้งตื่นตามไปได้ กี้น่ารักจริง ๆ แต่ก็นะคะ นาฬิกาปลุกอันนี้ไม่ค่อยมีมาตรฐานเวลา เป็นการตื่นตามที่อยากตื่น ได้ผลในแง่ที่ได้ตื่น แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตามนาฬิกา

Sensational feeling: เวลาตอนเช้า ๆ ที่กี้มุดเข้าไปนอนในผ้าห่ม ขณะที่ขนนิ่ม ๆ ของแมวกี้สัมผัสขานี่เป็นความรู้สึกเกินจะบรรยายจริง ๆ มีความสุข มีความสุข ขณะที่ peaceful feeling เป็นเวลาที่ได้อุ้มกี้พาดบ่าแล้วกี้ตวัดหางสบายใจไปมานั่นแล รักจริง ๆ แมวกี้ “D “D “D

ใจสุขใจสงบ: ช่วงที่อยู่ที่วัดป่า ไม่ต้องทำอะไรอะไรมาก สุขใจใจนิ่งเกิดใจในบ่ออย่างมหาศาล ได้อยู่กับตัวเอง รู้จักใจตัวเองและได้เข้าใจถึงคำว่าธรรมที่มาจากธรรมชาติ ทำตัวให้เป็นส่วนหนึ่งของโลกรอบตัว และรับรู้ขอบจำกัดของการเป็นมนุษย และสิ่งที่ความเป็นมนุษย์สามารถทำได้ รู้จักถ่อมตัว และเข้าใจคนอื่น โดยเฉพาะตอนนี้ซึ่งอยากได้สภาวะนั้นกลับมาอย่างที่สุด

เครื่องดื่ม: จริง ๆ แล้วมันขึ้นกับว่าไปที่ไหน และทำอะไรอยู่หรือเปล่าหนอ? แต่สำหรับทั่วไปแล้ว น้ำเปล่าไม่ใส่น้ำแข็งคงเป็นของสั่งยอดฮิตทุกที่ทุกเวลาเป็นพื้นกระมัง นอกจากนั้น ถ้าหลังอาหาร ก็อาจจะมีน้ำส้ม ถ้าไปร้านนั่งหรือร้านกาแฟ แน่นอนว่าเป็นชาเอิร์ลเกรย์ หรือถ้าเป็นที่ SP ก็ frozen cappuccino ที่ใส่น้ำเชื่อมครึ่งเดียว (หรือหนึ่งในสาม เพราะความที่ไม่ชอบหวาน!) ถ้าทำเองที่บ้านเวลาเลี้ยงก็มักเป็น punch สูตรพิเศษ หรือมิฉะนั้นก็เป็น berry mix ... ว่าแต่ว่าสงสัยว่าข้อนี้จะเปลี่ยนหัวข้อเป็นเครื่องดื่มสั่ง/ ทำบ่อยแล้วกระมัง
อย่างไรก็ตาม เครื่องดื่มที่ประทับใจสุดชีวิตและหลงรักประจำปี ได้แก่ plum wine ชอบมาก ๆ ชอบที่สุด ถึงขั้นที่หลงรักแบบตาเป็นประกาย และทำให้กลับมาดื่มเครื่องดื่มมึนเมาอีกครา!

คลายเครียดแบบสุดขั้ว:
ยังคงเป็นการสวมบทบาท shaikan ในเกม spellforce 2 โอ้ การได้ใช้เวทย์มนต์ฆ่าศัตรูในเกมนี่เป็นความรู้สึก extreme แก้เครียดสุดจะบรรยายได้จริง ๆ ฟังดูก้าวร้าว การแก้ปริศนา riddles/ puzzles ใด ๆ ก็สนุกไม่แพ้กัน รู้สึกว่าได้คิดและไม่โง่จนเกินไป แต่อย่างไรก็ตาม สงสัยว่าจะไม่มีแผ่นต่อ หรือภาคใหม่ใด ๆ แล้วใช่ไหมเนี่ อยากเล่น แล้วก็ถ้าไม่ใช่หัวข้อ ‘คลายเครียดแบบสุดขั้ว’ spellforce ก็ถือเป็นเกมที่รักที่สุด และถูกใจที่สุดอยู่ดี อืมไม่สิ คู่กับ Lufia 2 อีกอย่าง!

อวัยวะถูกใจ: มือกับนิ้วมือ เมื่อก่อนก็ยังไม่ได้บ้าอะไรมากจนกระทั่งคุณน้าคุณป้าบรรดาแม่ยกของมิ้งชมว่านิ้วสวยนี่แหละ อาการหลงตัวเอง และอวัยวะส่วนนิ้วมือของตัวเองก็เลยกำเริบ ไม่ใช่กำเริบธรรมดาแต่เป็นกำเริบเสิบสาน .. คิดการใหญ่ด้วยหรือเปล่าไม่แน่ใจ

Best therapy: น่าจะบอกว่านวดนะ ไม่ว่าจะเป็นกับพี่ชินซึ่งเป็นการจัดระเบียบกล้ามเนื้อและเส้น หรือเป็นการนวดน้ำมันกับพี่ษรก็ได้เหมือนกัน แม้ว่าอย่างหลังจะเน้นไปที่ความงามและผ่อนคลายมากกว่าก็เถอะ แต่เสียใจที่เป็นคำตอบลวง - จริง ๆ แล้วต้องเป็นการทำเล็บต่างหาก เพราะทำออกมาแล้ว beautify ในทันทีทันใดกระมัง อย่างน้อยเล็บก็ดูเรียบร้อยสวยงามและสีสันสดสวยด้วยสีจากวงล้อ hue รอบนอก ก็นวดแล้วมันสบายตัวแต่เพราะหลับทำให้งัวเงียเป็นซอมบี้ไม่รู้เรื่องไปพักใหญ่นี่นา แล้วยิ่งถ้าไปทำอะไรแปลก ๆ ก็เสี่ยงต่อการไหล่ติดได้อีกรอบอีกต่างหาก!

ความปรารถนาจนถึงขั้น desperate หน่อย ๆ : ได้ทำงานที่รัก ให้ได้งานดีเงินดีนายดีเพื่อนดีองค์กรดี ฟังดูเรื่องมากไปไหมนะ แต่ไหน ๆ จะขอทั้งทีก็ขอขอให้สมบูรณ์ก็แล้วกัน!!

(bad ones)
หมกมุ่น: การอยู่หน้าคอม และใช้เวลาไปเรื่อย ๆ แม้ว่าจะไม่มีอะไรทำก็ตาม แย่มาก ๆ

ไม่ควรอย่างยิ่ง : การกินแป้งขัดขาว และน้ำตาล รวมไปถึงของมันจัดในบางครั้ง ผลทางด้านร่างกายและน้ำหนักไม่เท่าไหร่ แต่ผลที่เกิดขึ้นทันทีในบัดดลก็คือหดหู่อย่างรุนแรง แรงมากถึงขั้นฉันคือความคิดด้านลบทั้งมวลในโลก น่ากลัวมาก ๆ ดีที่รอดชีวิตมาไม่ทำอะไรกับตัวเอง อาการเหล่านี้หายไปสักพักแล้ว แต่ทำไมตอนนี้กลับมาอีกก็ไม่เข้าใจ

ไม่รักไม่ชื่นชม: ตัวเองในบางแง่ หรือหลายแง่ หรือทั้งหมด ถ้าจิตตกถึงขีดสุด …sometimes solutions ain’t so simple, sometimes goodbye’s the only way..? แต่ก็ยังหาทาง say goodbye แบบที่ง่ายและไม่เจ็บปวดไม่เจอ ดังนั้นก็ยังอยู่แถวนี้ต่อไป

ความรู้สึกด้านลบ: ความอิจฉา เป็น most deadly one among those seven!

Thursday, December 27, 2007

เพลงที่ฟังบ่อยที่สุดในปี 2007

‘love is here’ / Sophie-ellis
ได้อารมณ์ตกหลุมรักมาก ๆ และเป็นเพลงที่พิสูจน์ชัดว่าตัวเองชอบเพลงรักสดใส คนเราจะเจอคนที่ใช่ อย่างไรก็ต้องเจอแหละ กับท่อนนี้บอกความเป็นมิ้งดี ‘..I hope you're proud of being my man/ The way I'm proud of holding your hand in my hand..’ จะรักใครก็ตาม ขอให้เราเท่าเทียมกัน เสมอกัน ไม่มีใครนำหน้าใคร หรือใครต้องตามหลังใคร

‘meet me tonight’ / Joe Hisaishi
ความรักสุกงอมหรือว่าอยู่ในช่วงเริ่มต้นไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ เป็น secret moment/ moment of two ฟังดูก็เห็น You tonight/ Meet me alone tonight/ You I need/ You’re my best company/ Hope you know who I am/ I hope you know by now/ We meet tonight/ Meet me alone tonight/ Whisper me/ Whisper me twice tonight/ Hope you’ll be satisfied/ I’m hoping inside/ It’s time for us to find a way/ We’ll take a walk and fly away/ Come along/ Meet me alone/ ….นัดแนะมาเจอกันสองคน ก็เราจะต้องการคนอื่นทำไม :D

‘fairground’ / Simple Red
เพลงเก่าที่กลับมาเข้าชาร์ตมิ้งใหม่ เพราะได้ฟังทางวิทยุโดยบังเอิญ ทำเทปหายไปแล้ว แล้วก็ติดใจกับท่อนคอรัสมาก ๆ ถึงกับร้องอยู่หลายวันติดกัน พอไปเจอซีดีอัลบั้ม life ที่จีนก็เลยรีบซื้อมาฟัง ‘…And I love the thought of coming home to you/ even if I know we can't make it..’ บางครั้ง การจินตนาการถึงกลับไปหาผู้เป็นที่รักนั้นแค่เพียงได้คิดก็ทำให้มีความสุขได้แล้ว

‘I do’/ Sing-sing
ชอบเสียงกึ่ง acoustic และดนตรีของเพลงเป็นอันดับแรก แล้วก็ชอบเนื้อตามมา ฟังดูเป็น the beginning of the happily ever after ดี ท่อนนี้เป็นท่อนที่ติดใจมาก ‘… ‘I’ll never rue the day when I made you your first coffee/ not knowing what to say/ I looked over your pretty shoulder/ and you licked your lips/ and you took a sip…’ ฟังดูมากกว่าแค่ความสัมพันธ์ทางกายหรือคืนเดียวจบ

‘so good so right’/ Bone Thugs-n-Harmony (feat. Felecia)
ชอบเพลงช้าจากพวก rappers และเพลงนี้ก็เช่นกัน ตอนแรกเผิน ๆ นึกว่าเป็นเพลงรัก แต่ฟังไปฟังมา กลายเป็นกึ่งเล่ากึ่งระบายความในใจถึงเบื้องหลังการเกิดวง ซึ่งก็น่ารักไปอีกแบบที่ได้ฟังสมาชิกแต่ละคนมาแร็พให้ฟังอีกด้านของเหรียญ ไม่ใช่แค่อยู่ ๆ ก็ประสบความสำเร็จขึ้นมา ทุกชีวิตมีด้านลำบาก ‘…Been through rough times and they been mighty hard/ We been ridin' in the dark/ 'Til I look in the light and find my spot!..” (แนะทำให้ดูเนื้อเต็ม ๆ ชอบทัศนคติของวงมาก!)

‘shadow of the day’/ Linkin’ Park
ใครว่า linkin’ park ลดความเอะอะโวยวาย และสะใจน้อยลงกว่าเดิม นั่นคงไม่ได้ฟังแต่ละเพลงให้ลึกซึ้งแน่ ดนตรีลุ่มลึกขึ้น และก็’หนักหน่วง’กว่าเดิมในแง่การส่งสาร ฟัง shadow of the day ตั้งแต่ยังไม่ได้ตัด single แล้ว ชอบว่าตรงกับใจเราเองดี ด้วยความรู้สึกว่าอยากหายไป อยากลบตัวเองออกไป ‘…sometimes solutions ain’t so simple, sometimes goodbye’s the only way..’ แต่ก็สบายใจได้ว่าไม่ได้ทำอะไรกับตัวเอง เพราะกลัวบาป และกลัวคนที่อยู่ข้างหลังจะต้องเศร้าหรือเสียน้ำตา

‘life keeps on turning’/ Mocca
จริง ๆ mocca เป็นวงที่ให้ความรู้สึกแง่บวก และพลังด้านบวกเยอะมากนะ ขนาดเพลงอกหักยังมองโลกแง่ดีเลย แม้ไม่ได้อกหัก มีความรู้สึกร่วม แต่ก็อดหลงรักเพลงนี้ไม่ได้ ก็คุณเธอในเพลงปลุกปลอบตัวเองขึ้นมาเผอิญกับโลกใหม่เสียขนาดนั้น ‘…Loosing you is not the end of the world/ But it's true that it definitely hurts/ That it definitely hurts!’...’ ท่อนนี้ทำให้ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร ก็นะ ไม่ใช่จุดจบของโลก ไม่ใช่เรื่องใหญ่ โลกยังหมุนต่อไปได้ แต่ตอนนี้เศร้า ๆๆๆ :D :D :D

‘if you ever need a stranger (to sing at your wedding)’/ Jens Lekman
ได้ฟังเพลงนี้ครั้งแรกที่บล็อกอาย DropATearInMyWineGlass แล้วก็ชอบมากกลับไปฟังบ่อย บ่อยจนเจ้าตัวให้เพลงมา เป็นเพลงรักของชายหนุ่มที่แสวงหาอีกครึ่งหนึ่งของชีวิต และก็หวังว่าจะเจอเธอที่ไหนสักที่ ‘…You think it's funny/ My obsession with the holy matrimony/ But I'm just so amazed to witness true love/ And true love can be measured/ Through these simple pleasures/ They are waiting there for you/ To be discovered…’ อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มในเพลงบอกว่ายอมตัดแขนออกไปข้างหนึ่ง เพื่อที่จะเป็นคนรักของใครสักคน และทุกครั้งที่ฟังเกิดความคิดว่า เป็นการเสียสละที่คุ้มหรือไม่ถ้าจะทำ แล้วถ้าเธอคนนั้นไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง จะไม่เสียใจทีหลังหรือ บางครั้งการแสวงหามากเกินไปก็ไม่พบอะไรนี่นะ

จริง ๆ ก็น่าจะอีกอีกหลายเพลง แต่ ณ ขนาดนี้คิดออกแค่ 8 เพลง หรืออันที่จริงเขียนถึงได้ 8 เพลงก็เริ่มจะหมดแรงแล้ว แต่ปีนี้ ศิลปินที่ถูกใจมาก กลายเป็น Lisa Ono ที่ไม่แน่ใจว่าบ้าเธอตามน้องหรือเปล่า ก็นั่นแหละ เสียงเธอนุ่ม ๆ สบาย ๆ ฟังได้ทุกเวลาดี หรืออีฉันฝึกตัวเองให้ฟังเพลงนิ่มขึ้นก็ไม่แน่ใจ และอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เหมือนว่าชอบ toy soldier ของ Britney อีกเพลง ฮ่า ตลาดซะ :D

----
04/01/08

นึกออกเพิ่มอีกสองเพลง
‘mumbling a goodbye’ / swan dive
สังเกตได้ว่าปีนี้เอาเพลงเก่ามาฟังใหม่เยอะมาก เพลงนี้ก็เช่นกัน ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก แต่ฟังไปฟังมาก็เริ่มชอบทำนอง แล้วก็ติดใจกับเนื้อเพลงอย่างมาก มาก มาก มาก เป็นมิ้งอย่างชัดเจน ใครบอกว่าผู้หญิงรักที่หนึ่งไปถึงสิบ ขณะที่ผู้ชายเริ่มรักที่สิบแล้วลดลงมานะ ในแง่นี้ความรักของมิ้งก็ oh-so-damn-macho น่ะสิคะ! ‘…What do you expect/ It happens every time/ Whoever you’ve met loses their charm/ And you don’t love them any more/ You gotta leave because you’re bored..’ ฟังแล้วคิดถึงตัวเองชอบกล

‘Friday night’ / Lily Allen
จริง ๆ น้องเขาเป็นเด็กที่มี attitude ดีนะ ถึงบางอย่างจะ snob-bitchy ไปหน่อยก็ตาม เพลงนี้ขำแต่ก็ทำให้นึกถึงอารมณ์เวลาไปเที่ยวสมัยก่อนได้ดี ก็ไม่ได้ไปมีเรื่องเหล่กับใครหรอก (โดยเฉพาะเมื่อไปเที่ยวบาร์เกย์เป็นหลัก แล้วก็ไม่ได้สนใจใครนอกจากเพื่อนตัวเอง ฮ่า!) แต่ประโยคนี้ก็ยังใช่อยู่ ‘…Don't try to test me 'cause you'll get a reaction/ Another drink and I'm ready for action...’ หรือจริง ๆ ไม่ได้ดื่มแต่ถ้าจะอัพ up to the max, to the max, to the maximum ตาม mantra หากินสมัยก่อน? ก็ทำได้เลย ยิ่งตอนนี้แก่แล้วเมาดิบได้โดยไม่ตองมีเหล้า?

Wednesday, December 26, 2007

หนึ่งปีที่ผ่านมา

ไปเจอหมีชุน แพนด้ามหาภัย ทำทบทวนหนึ่งปีที่ผ่านมาลงบล็อก ก็เลยให้อยากจะเขียนเกี่ยวกับหนึ่งปีที่ผ่านมาของตัวเองขึ้นมาบ้าง นอกจากจะได้ทบทวนเก็บไว้เป็นความทรงจำแล้ว อย่างน้อยที่สุดอีกประการหนึ่งก็น่าจะได้ประเมินและมองเห็นตัวเองขึ้นมาอีกนิด – แม้ว่าจะมองผ่านเลนส์และมุมมองที่เรียกว่า ความเข้าข้างตัวเอง และการไม่ยอมเห็นความจริง (หรืออย่างน้อยก็ไม่กล้าพูดความจริงลงในในข้อที่จะเขียน)

นั่นแหละ หลัง ๆ เขียนและโพสต์สิ่งต่าง ๆ ลง blogspot น้อยกว่าที่ผ่านมามาก เพราะ my dear a cultured side กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เป็นส่วนสาธารณะขึ้นมา มีคนที่ไม่ควรมาอ่านก็มี ก็เลยไม่อยากเขียนอะไรลงไปเท่าไหร่ แต่นี่แหละ พื้นที่บล็อกมันก็ไม่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวได้เต็มร้อยอยู่แล้ว ถ้าคิดจะเขียนแล้วกลัวคนจะอ่าน ชาตินี้ก็คงไม่ได้เขียนอะไรกันพอดี!

ชีวิต
ดวงการเดินทางคงจะพุ่งทะลุโลกกว่าที่เคยมาเป็นแน่ เหมือนว่าปีนี้ไปไหนต่อไหนเยอะเหมือนกัน แต่ก็แปลกดีที่จะเป็นการไปซ้ำ ๆ ติด ๆ กันอย่างต่อเนื่อง อย่างเช่นตอนที่ไป Fisherman’s Village ที่เพชรบุรีก็ไปติดกัน 2 ครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นที่อื่น อืม มานับดู ที่ผ่านมา มีพม่า 3 ครั้ง (ย่างกุ้ง-พุกาม-มัณฑะเลย์-หงสา/ย่างกุ้ง-อินทร์แขวน/ย่างกุ้ง-พุกาม-มัณฑะเลย์ .. ว่าแต่ว่าทริปเหมือนเดิมมาหลายคราแล้วนะคะ เมื่อไหร่จะได้ไปถึงอินเล หรือว่าฉานสักทีคะ รอร๊อรอนะคะ!) จีน 3 ครั้ง (คุนหมิง/ คุนหมิง-ลี่เจียง/ ปักกิ่ง) อุบลฯ 2 ครั้ง Fisherman 2 ครั้ง กาฬสินธุ์ 3 ครั้ง เชียงใหม่ 3 ครั้ง (พักที่สวนบัว/ บ้านสิงห์คำ-อมารี อ่างขาง/ แม่ปิง) ตลาดน้ำอัมพวา นอกเหนือจากอันหลังที่เป็นการไปกับครอบครัวเพื่อเที่ยว แล้วก็ค้างคืน 2 คืนขึ้น ไม่นับที่ไปเช้าเย็นกลับอีกนับหลายที่ ร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ตั้งแต่อยุธยา พิษณุโลก ลพบุรี ฯลฯ ซึ่งบางทริปก็จำไม่ได้แล้ว (สมุดไปไหนแล้วหว่า?) แต่ก็นั่นแหละ ก็ปีนี้ไม่มีงานประจำ การจะไปเที่ยวไหน ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่จัดกระเป๋าแล้วเตลิดก็ไปได้ แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ได้รวมทริปที่ไปทำบุญไปด้วยเลยนี่นา โอ้

ด้านอื่น? พอมีเวลาว่างเป็นของตัวเองก็เลยหันไปเรียนศิลปะมากขึ้น ด้วยความคิดว่าจะเปลี่ยนเส้นทางหรืออย่างน้อยก็ให้ตัวเองได้ทำตามใจอย่างที่อยากทำ แต่สุดท้ายแล้วก็กลับมาที่จุดเดิม (อย่างนี้แหละรุ่งสุด และเหมาะสมที่สุดแล้ว ดิฉันไม่สามารถทำงานได้ถ้าไม่มี inspiration หรือถ้าถูกสั่ง ทุกอย่างจะต้องหล่นมาจากฟ้ามาสู่หัว – ศิลปินซะ กับอีกอย่างคือถ้าเป็นด้านนี้ คงไม่ได้ชี้นิ้วทำท่ารู้มาก ฮ่าๆ) พร้อมกับมีงานอดิเรกเดิมที่ทำได้อย่างมั่นใจขึ้น.. ว่าอย่างน้อยสไตล์ฉันก็เฉพาะตัวและพิเศษ (เข้าข้างตัวเองกันเข้าไป!) และก็งง ๆ ปนสงสัยว่าคนในบล็อกหมาเลี้ยงแกะคิดว่าดิฉันเป็น graphic designer ได้อย่างไร (วะ)

การงาน
คงตกต่ำที่สุดในบรรดาหัวข้อที่มี และตกต่ำที่สุดตั้งแต่เริ่มทำงานมากระมัง เพราะออกจากที่ทำงานด้วยความรู้สึกว่าไม่ถูกใจและไม่ได้ดั่งใจ (ในแง่ประสิทธิภาพการทำงานขององค์กร) ก็เลยทำให้ retreat หน่อย ๆ (หรือจะถึงขั้นมากก็สูง) พอจะเริ่มงานใหม่ และถึงจะมีข้อเสนอมาก็ทำให้คิดมากและคิดหนัก ลังเล และถึงขึ้นไม่อยากทำ และเลือกที่จะไม่ทำก็เยอะ ด้วยความรู้สึกว่า ไม่อยากจะเป็นแบบเดิม อยากได้งานที่ใช่จริง ๆ และก็สงสัยเสียด้วยว่าควรเป็นอย่างไร ควรทำอย่างไร แล้วพอเลือกมาก คิดมากก็เกิดกลัวขึ้นมาอีก กลายเป็นเดินหน้าถอยหลังตลอดเวลา –แต่ก็นะ หลังจากงานจับผลัดจับผลูที่เพิ่งผ่านมา ก็รู้ว่าตัวเองทำอะไรมา และเป็นอะไรอยู่ ถึงตอนนี้คงรับข้อเสนอเดิมที่คิดหนักอยู่นานเสียที แล้วปีหน้าก็คงจำต้องจริงจังกับชีวิตแล้ว love-after-money me!

สุขภาพ
แย่ที่สุด (และแย่ที่สุดเท่าที่เคยเป็นมาในชีวิต!) ช่วงต้นปีถึงเมษา ถึงขั้นที่ไม่เคยคิดว่าร่างกายตัวเองจะอ่อนแอได้ขนาดนี้ เป็นไปได้ เป็นไปได้แล้วจริง ๆ ที่ต้องพึ่งยาคลายกล้ามเนื้อ และ “ยกของหนักกว่าตะเกียบไม่ได้” ฟังดูขำแต่เจ็บจริง เด็กที่ตลอดเวลาแม่เลี้ยงมาให้ยกของ-ขนของถืออะไรไม่ได้เลย แต่นั่นแหละ ก็ทำให้รู้ว่าเราจะเป็นอะไรก็ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมของเราจริง ๆ หลังจากนั้นก็เลยเป็นพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส กลับมาดูแลร่างกายอย่างจริงจัง รวมไปถึงออกกำลังกายอย่างจริงจังกว่าเดิม ก็ดีที่แข็งแรงขึ้นจนดีกว่าเดิมหลังจากนั้น คราวที่แล้วเดินขึ้นพระธาตุอินทร์แขวนไม่ได้ ก็ให้รู้กันไปว่าปีหน้าจะเดินไปเองไม่ได้ ฮ่า!

ความรัก
ถ้าความรักที่มีให้ครอบครัวล่ะก็ ไม่เคยน้อยลงเลย ปีนี้เหมือนจะลงตัว เพิ่มพูน และยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ และก็แปลกดีที่หลายครอบครัวรอบ ๆ ตัวดูบ้านเราเป็นครอบครัวตัวอย่างที่รักใคร่เข้าใจกันอย่างสุดซึ้ง ชนิดที่ว่ามีคนอิจฉาที่มิ้งกับฟินน์สนิทสนมกลมเกลียวกันยิ่งกว่าเป็นฝาแฝดตัวติด อยากให้ลูกตัวเองเป็นแบบนี้บ้าง ใกล้สิ้นปีเหมือนจะมี family reunion กับญาติ ๆ ที่หายไปหน่อย ๆ ซึ่ง มิ้งก็ได้ make such a scene เป็นตัวเร่งปฎิกิริยาให้ทั้งครอบครัวใหญ่ร้องไห้ได้ โอ้ลา
ความรักอื่น ๆ ที่มีให้กับเพื่อน กับโลกก็ยังเหมือนเดิม แต่ความรักให้สังคมคล้ายจะลดลง เนื่องจากไม่ชอบการตามขบวนแห่ และกระแสสังคมปัจจุบันมากเท่าไหร่ และยิ่งอยู่ในโหมด anti-social ซึ่งอ้างว่าเป็นเพราะเป็นเด็ก home-school ก็ยิ่งหดหายไปไกล
ส่วนความรักแบบหนุ่มสาว ชาตินี้ไม่มีอยู่ในหัวเลย love after money ตลอด วันก่อนถูกพี่ที่ทำงานเก่าสอนสั่งเรื่องแต่งงานว่าให้เริ่มคิดได้แล้ว เพราะถ้าแต่งช้าถ่ายรูปออกมาหน้าจะเหี่ยว โอ ฟังแล้วก็อึ้งไป ถามกับมิ้งเนี่ยนะ กับมิ้ง! กับมิ้ง! ผู้ซึ่งไม่เค๊ยไม่เคยคิดอะไรแบบนี้ แล้วอีกอย่างอิฉันก็ยังอยู่ในตลาดอยู่เลย ข้ามช็อตไปกระมังคะ แต่ก็นั่นแหละ แอบนอกเรื่องนิด มิ้งคิดว่าถ้าจะแต่งช้า หน้าฉันก็ไม่เหี่ยวค่า โบ๊ะกันขนาดนี้!!!

การเงิน
ไม่มีรายได้เป็นของตัวเองอย่างจริงจัง น่าจะข้ามข้อนี้ไปได้นะเนี่ย เดชะบุญที่ตอนทำงานรุ่ง ๆ ได้จุนเจือไปรอบ ๆ เยอะ ตอนนี้ก็ได้บุญกลับมาได้เงินเหล่านี้กลับมาจุนเจือตัวเองกลับ (และทำให้กล้าขอเงินแม่ด้วย ฮ่า ก็ช่วงนั้นให้แม่เยอะมากนี่คะ)

จบแล้วดีกว่า

Friday, December 14, 2007

[book review] Mystic And Rider

จริง ๆ แล้ววันก่อนตั้งใจจะไปดูหนังสือวิชาการแท้ ๆ แต่เนื่องด้วยหนังสือเหล่านั้นราคาแพงเกินจะซื้อมาเล่น ๆ มากไปหน่อย แถมบัตรสมาชิกก็ไม่ได้เอาไป สุดท้ายก็เลยลงเอยที่นิยายแฟนตาซีราคาถูกกว่ามาก หลังจากที่ได้พลิก ๆ อ่าน ๆ หนังสือประเภทแรกไปเรียบร้อย แปลกดีที่หลัง ๆ ถ้าไปที่สาขาเอ็มโพเรียมจะได้หนังสืออ่านเล่นมา และถ้าไปที่พารากอนจะได้หนังสือวิชาการ ทั้งที่สาขาแรกมีให้เลือกน้อยกว่าสาขาหลังเยอะ เป็นไปได้ว่า small is beautiful in someway! อย่างไรก็ตาม ต้องบอกว่าไม่ได้อ่านหนังสือกลุ่มแฟนตาซีมาสักพักหนึ่ง และคราวหลัง ๆ ก็รู้สึกว่าจะเป็นหมวด urban fantasy มากกว่าพวก tradition one หรือแม้แต่ Adventure one เสียด้วย



ปกไม่สวยเลย ดีนะที่ไม่ได้ judge a book with its cover! ฮ่า!

Mystic And Rider (Book One of Twelve House Series)
by Sharon Shinn


ชนิด : Adventure Fantasy
สำนักพิมพ์ : Ace (Paperback) (Mar 2006)
จำนวนหน้า : 421 หน้า

เมื่อกษัตริย์ระแคะระคายถึงกระแสการต่อต้านและโค่นล้มบัลลังก์ที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในหลายส่วนของประเทศ จึงมอบหมายให้ Senneth ตัวเอกของเรื่องออกเดินทางเพื่อตรวจสอบความจริง และเพื่อหยั่งท่าทีของขุนนางทั้งหลายที่มีต่อกษัตริย์และความเป็นไปในการก่อกบฎไปพร้อมกัน

คณะเดินทางประกอบด้วย Senneth และเพื่อนอีกสองคนที่เป็น mystic หรือผู้ใช้เวทย์มนต์ กับ rider ซึ่งเป็นทหารพิเศษของกษัตริย์อีกสองคน จำนวนผู้ร่วมทางห้าคนเหมือนจะเป็นตัวเลขที่ลงตัวและเป็นกลุ่มเดินทางที่กะทัดรัดทรงประสิทธิภาพ แต่ความจริงแล้ว ความเป็นจริงที่เหล่า mystic ทั้งหลายเป็นที่ระแวงและคลางแคลงใจไปถึงขั้นเป็นเป้าความรังเกียจหวาดกลัวจากเหล่าคนที่ไม่มีเวทย์มนต์ก็ทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไป เมื่อ rider ก็ไม่ไว้วางใจตัว mystic ที่ตนร่วมเดินทางด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อสถานการณ์รอบตัวบีบอัดเข้ามาทุกที แต่ละฝ่ายก็ต้องเรียนรู้ที่จะทิ้งความระแวงแคลงใจที่มี และหันมาเชื่อใจกันแทน เพราะนั่นเป็นทางออกทางเดียวที่ทุกคนจะฝ่าวงล้อมศัตรูที่ล้อมกรอบเข้ามา ปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา และมีชีวิตรอดกลับไปได้!

ต้องบอกว่าถูกใจและติดใจกับหนังสือในมือพอสมควร การดำเนินเรื่องค่อนข้างทำได้ดี และการบรรยายเล่าเรื่องก็สมกับที่ St. Louis Post-Dispatch บอกว่า Sharon Shinn ผู้แต่งเป็น “...engaging storyteller…” เพราะทำให้ผู้อ่านเห็นภาพตาม และจินตนาการภาพในหัวไปได้ สิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่พิสูจน์ได้ก็คือ หลายครั้งที่อ่านหนังสือ จะมีการอ่านผ่าน ๆ เพื่อเอาเรื่องให้เร็วและรู้ มากกว่าจะเป็นเพื่ออ่านละเอียดเพื่อเอาอรรถรส (พิสูจน์ได้จากครั้งชุด Black Magician และชุด Black Jewel ที่พยายามให้จบเร็ว ๆ แต่นั่นอาจเป็นเพราะมีอย่างละสามเล่มรวดในมือก็เป็นได้ ถ้าละเลียดอ่านอาจไม่รอด!) แต่ในการอ่าน Mystic And Rider การอ่านผ่านเร็ว ๆ ไม่สามารถทำได้เลย เพราะความเป็น engaging storyteller ของ Shinn ที่ทำให้อยากตามรายละเอียดการเล่าเรื่องของเธอไปเรื่อย ๆ และทำให้รู้สึกว่าถ้าอ่านข้ามไปจะพลาดความสนุกสนานที่อยู่ระหว่างบรรทัด

การสร้างตัวละครทำได้ดี ค่อนข้างสมจริงสมจัง และทำให้ชอบได้ ไม่ว่าจะเป็น Senneth ตัวเอกของเรื่องที่มีความพิเศษในการใช้ไฟ หรือ Tayse หนึ่งในสอง rider ที่ถูกส่งมาร่วมเดินทางไปด้วยกัน หรือแม้แต่ตัวละครอื่น ๆ ลำดับเรื่องและสัมพันธภาพของตัวละครมีพัฒนาการดี และเป็นเหตุเป็นผลพอสมควร ตั้งแต่เริ่มเรื่องเปิดภาพที่แต่ละฝ่ายไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกัน แต่ความจำเป็นเฉพาะหน้าทำให้ต้องร่วมมือกันมากขึ้นเรื่อย ๆ และนั่นก็ทำให้มีการเปิดใจให้อีกฝ่ายตามมา จากที่เป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน ก็กลายเป็นเพื่อนตายแทนกันในตอนท้ายได้ ซึ่งระหว่างนี้ สิ่งที่น่าพอใจอีกอย่างก็คือ การสร้างตัวละครที่สมจริงด้วยความเชื่อและแรงจูงใจในชีวิตของแต่ละคน ซึ่งอธิบายลักษณะตัวละครไปพร้อม ๆ กับอธิบายการแสดงพฤติกรรมต่าง ๆ นอกเหนือจากการสร้างสมดุลให้ตัวละครในคณะเดินทางด้วยบุคลิกและพื้นหลังที่แตกต่างกัน

เนื่องด้วยมีการพูดถึงกษัตริย์ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้อง และ Shinn ก็แทรกการเมืองและด้านมืดของการเมือง ซึ่งรวมถึง อำนาจ ความกระหายอำนาจ และการแสวงหาอำนาจลงไปพร้อม ๆ กับอารมณ์ขัน แม้ว่าจะต้องรู้สึกตื่นเต้นหรือเคร่งเครียดไปกับสถานการณ์การเจรจาต่อรอง แต่บรรยากาศในการอ่านก็ยังเบาได้อยู่ และหลายครั้งก็ทำให้ต้องหัวเราะออกมาดัง ๆ

อีกประเด็นหนึ่งที่ติดใจก็คือ ความเกลียด และความกลัวที่เกิดจากความไม่รู้ และความแตกต่าง จริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงแค่ในหนังสือ พูดถึงชีวิตรอบตัวเราแค่นั้นก็ย่อมได้ และเรื่องนี้ก็ดูเหมือนว่าจะได้พูดไปหลายครั้งจนไม่น่าจะเป็นประเด็นให้พูดถึงซ้ำในการวิจารณ์หนังสือครั้งนี้อีกครั้ง พอ ๆ กับประเด็นการเชื่อตามอย่างงมงายโดยไม่ใช้ปัญญาประกอบจนถูกชักจูงเป็นเครื่องมือนั่นแล

---อย่างไรก็ตาม ต้องสารภาพว่าการวิจารณ์คราวนี้ทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ เพราะพูดในเชิงนามธรรมที่ไม่เห็นภาพค่อนข้างเยอะ เป็นไปได้สูงว่าเพราะหลังจากนั้น ไปตาม Thirteen House ซึ่งเป็นเล่มสองในชุด Twelve House มาอ่านต่อเนื่อง ทำให้การคิดถึง Mystic And Rider ในฐานะหนังสือเล่มหนึ่งค่อนข้างคลุมเครือ กลายเป็นการคิดถึงในฐานะ Twelve House Series เสียมากกว่า และดังนั้นก็ไม่สามารถแยกได้ถึงความเป็นอิสระของหนังสือแต่ละเล่ม - แต่บางที หลังจากวิจารณ์เล่มสองไปแล้ว การย้อนกลับมาพลิกอ่านหรือการแยกแยะหนังสือทั้งสองเล่มอาจจะดีขึ้น!

Friday, October 05, 2007

to live

To live is like to take a walk in a supermarket,
You never know how your shopping items will be.

You may get out full-handed with the things you
never really need
or you may get out empty –handed
with disappointment.

Still, I have found myself wandering
around with a few items.

Oh, you are in my shopping cart,
and I intend to get out with you!

* This piece of writing was written for a gathering card for my friends almost a year ago. Although the card went unfinished, the words itself presented my idea to life quite some degree. And so, it is worth putting in the blog today!
And yes, let’s hope I can finish the card itself soon! Got the core concept, only style needed along the way, people!

Tuesday, September 25, 2007

My Orange Cat

My Orange Cat,

You came to me late last night after disappearing for quite some time. My heart jumped with joy when I first saw you, yet bled to know that you are unwell. You ate little but lean on me, needing to be close. Oh, I held you, and you fell sleep on my lap. And I don’t want to do my ill-wishing. My only wish for you is to see you content and healthy. I love you to be my cat, and it should be possible now. I do not wish to own you, but to make sure you have warm shelter and nice meal. And please don’t scare me with the thoughts that you would one day no longer come to see me. You would one day die without me knowing!

Seeing you yesterday reminds me of the Fox and the Little Prince concept. When the fox told the Little Prince that the sounds of his steps made the fox hurry from the ground to meet him, and the regular hour gave the Fox an exact time to be happy; in that very sense, I am too connected to you. Is it your coming that lures me from my work? Or is it me who tempts you from your hiding? That does not matter at all. Only I know that I have tamed you and you have tamed me.

I reread my writing for you and found this rather clumsy and patchy . Yet the anxious mind is not at all functioning well, I shall bring back you my usual polished style once I see you well!

All my love,
Your tamer

PS. Your collar comes from me. Can you be officially my cat?

The Little Prince (Antoine de Saint-Exupéry, 1943) (see chapter 21)

My other writings for you
แมวที่หายไปและแมวที่เข้ามา
เจ้าแมวข้างบันได

Wednesday, September 19, 2007

Happy anniversary

ครบรอบหนึ่งปีการปฎิวัติของ คมช. แล้ว

ไม่น่าเชื่อว่าผลกระทบทางตรงต่อตัวเราจะรุนแรงถึงขนาดนี้

คิดถึงตอนอยู่พาณิชย์ .. คิดถึงตอนทำงานเย็นวันที่ 18 ก.ย. ที่ยังเหมือนปกติ

เลิกงานค่ำ และแยกย้ายกันกลับบ้าน ด้วยความรู้สึกว่าจะเจอกันวันรุ่งขึ้นเหมือนเคย

แล้วก็ไม่เหมือนเคย

Somewhat I wish things could be different, or yet wish I should have been appreciated what I had had at that time more than I had been.

Miss the team, miss the time and miss the chance – that’s why I stay awake at this awkward moment!

Still, life is to go on, life keep on turning!

Friday, September 14, 2007

Feeling rather in love today

วันก่อนคุยกับคุณเพื่อน แล้วก็เอ่ยปากบอกเธอไปว่า ตกหลุมรักสถานที่ที่เพิ่งไปเที่ยวมา เธอก็ตอบกลับมาว่า อีกแล้ว ไม่ว่าจะไปไหน จะทำอะไร มิ้งก็ตกหลุมรักสถานที่นั้น การกระทำอย่างนั้น จะไปพม่า ไปเชียงใหม่ ไปพิพิธภัณฑ์ ไม่ว่าอะไรมิ้งก็ตกหลุมรักได้หมด ซึ่งจริง ๆ แล้วมิ้งก็รู้ตัวมาก่อนแล้วล่ะ เพราะที่บ้าน เวลาที่บอกว่ามิ้งตกหลุมรัก ทั้งแม่ทั้งน้องจะไม่ถามว่า “ใคร” แต่จะไปถามว่า “อะไร” แทน

ในแง่ของมิ้งเอง จริง ๆ แล้ว คำว่าตกหลุมรักเป็นคำที่ดีนะ ดูเป็นทั้งแรงบันดาลใจ แล้วก็ทำให้เปิดใจกว้างรับสิ่งใหม่ ๆ เพราะถ้าเรารู้สึกชอบพอถูกใจอะไรขึ้นมา เราก็จะทำได้ดี ทุ่มเท ใส่ใจ ใช่ไหม

ดังนั้น วันนี้ก็มาตกหลุมรักอีกวันดีกว่า :D

Saturday, July 07, 2007

[book review] Touch The Dark

หลังจากที่เดินวน ๆ อยู่ในคิโนะ เอ็มโพเรียมสักพัก ก็ได้ฤกษ์เดินไปเช็คสต็อคพวกแฟนตาซี ดูแล้วเบื่อพล็อต the chosen one saving the world fighting epic อยู่หน่อย ๆ แต่อยากหาอะไรอ่าน ก็เลยมาดู Urban Fantasy ต่อ เผื่อจะเจออะไรแปลกใหม่ แล้วก็เลยได้ Touch The Dark นี่มา จริง ๆ แล้วการตัดสินใจเลือกซื้อนี่ทำในเวลารวดเร็วมาก คือไม่ถึงสิบนาที



Touch The Dark
By Karen Chance

ชนิด : Supernatural/ Urban Fantasy
สำนักพิมพ์ : Roc (MM) (Jun 6 2006) ]
จำนวนหน้า : 320 หน้า


Cassandra Palmer มีพลังพิเศษ นอกจากเธอจะมองเห็นอนาคตได้แล้ว เธอยังสามารถมองเห็นและสื่อสารกับวิญญาณได้อีก และความพิเศษนี้ก็ทำให้เธอเป็นที่ต้องการตัวจากมาเฟียแวมไพร์ที่ต้องการใช้มันเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง เวลาผ่านไปCassandra เติบโตขึ้นและเรียนรู้มากขึ้นจนสามารถหนีออกมาเป็นอิสระได้

แต่ช่วงเวลานั้นอยู่ได้ไม่นาน ตอนนี้แวมไพร์ที่เธอหลบหนีมารู้แล้วว่าเธออยู่ไหน และโทษของการหนีเช่นนี้มีสถานเดียวคือ “ตาย” เธอหนีมาได้แล้วครั้งหนึ่ง และครั้งนี้เธอจะหนีไปได้อีกหรือไม่

มิหนำซ้ำ โชคไม่ได้เข้าข้าง Cassandra สักเท่าไหร่ สภาแวมไพร์จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับการสะสางหนี้ครั้งนี้เสียด้วย ดูเหมือนว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังมากกว่าที่เธอคาดคิดและพร้อมจะรับมือเสียแล้ว

และที่สำคัญ เธอจะเชื่อใจใครได้ไหม และจะเลือกข้างอย่างไร

สารภาพว่าตอนแรกที่อ่านหงุดหงิดแทบจะปาหนังสือทิ้ง เพราะตามจังหวะการเล่าเรื่องของ Cassandra (ผ่านมุมมอง “I”) ไม่ทัน เนื่องจากคุณเธอพูดไปเรื่อย ๆ ไม่ค่อยปะติดปะต่อกันมากเท่านั้นในสายตาของคนอ่าน แต่เมื่อผ่านไปสักพัก (กรณีนี้ร่วมสามสิบหน้า) พอเริ่มจับต้นชนปลายถูกและตามความเร็วในการคิดของเธอแล้วก็กลายเป็นว่าสนุกสนานไปกับการดำเนินเรื่องรวดเร็ว ฉับไวไป

นอกจากนี้ หนังสือก็ยังเต็มไปด้วยเรื่องเหลือเชื่ออีก นั่นก็คือ หลัก ๆ เรื่อง paranormal มักจะเป็น genre ใด genre หนึ่งโดยชัดเจน ถ้าเป็นแวมไพร์ก็เป็นแวมไพร์ไปเลยอย่างเดียว ไม่มีอย่างอื่นมาเจือปน แต่นี่ เธอมีพลังพิเศษสองสามอย่างอย่างหยั่งรู้ สื่อสารกับวิญญาณ ฯลฯ ได้ แล้วยังมีตัวละครอื่น ๆ อย่างแม่มด fairy และเรื่องแปลกประหลาดอื่น ๆ ในเล่มอีกต่างหาก ถือว่าเป็นการผสมรวมกันไป ซึ่งก็ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดี เพราะถ้ามองว่าเอามารวมกันแล้วเกิดเรื่องใหม่ก็ได้ หรือว่าเป็นการจับมังกรมาผสมกิ้งกือเอาเรื่องที่ไม่ควรรวมมารวมก็ได้

และก็เหมือนกับ Urban Fantasy ทั่วไป ที่ตัวเอกมักจะต้องทำเรื่องราวต่าง ๆ เพราะต้องทำ ไม่มีทางเลือก และสิ่งนี้ก็ทำให้ต่างไปจาก classic fantasy ที่มักจะทำเพื่อความดี รักษาความดี กำจัดคนชั่ว เป็น honour of the mind แบบนั้น อย่างในเรื่องก็เห็นได้ชัดมากว่าต้องทำเพราะต้องการรักษาชีวิตของตัว และจากมุมมองนี้ก็ทำให้ตัวเอกของเรื่อง practical มาก ๆ เห็นภาพรวมสถานการณ์ชัด และตัดสินใจเลือกได้ โดยไม่ค่อยมีอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องได้ ซึ่งถือว่าทำให้เป็นตัวละครที่เลือกว่าชอบได้อีกตัวหนึ่ง

การตัดสินใจเลือกข้างและสถานการณ์คลุมเครือไม่สามารถจะจำแนกได้ว่าใครเป็นมิตร หรือศัตรูก็สนุก เพราะตัวละครในเรื่องค่อย ๆ ปรากฏออกมาทีละตัว และผู้อ่าน (ตามมุมมองเล่าของ Cassandra) จะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าใครเป็นอย่างไร ทำให้ต้องมีการคาดเดาและเลือกเข้าข้างตัวละครเหล่านี้เป็นระยะ ๆ

แต่อย่างไรก็ตาม แม้จะไม่สามารถคาดเดากับตัวละครได้ แต่เมื่อเป็นการดำเนินเรื่องแล้วเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะว่าถ้าคิดตามอ่านตามก็จะสามารถเดาต่อไปได้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น หรือกำลังเกิดเป็นส่วนใหญ่ แต่แม้จะรู้ได้แล้วก็ไม่ทำลายเรื่องแต่อย่างใด

อีกสิ่งหนึ่งที่แปลกกว่าหนังสือเล่มอื่น ๆ ก็คือ Touch The Dark ใช้ตัวละครในประวัติศาสตร์หลายตัวมามีบทบาทในหนังสือใหม่ในฐานะแวมไพร์ และก็เติมแต่งลักษณะบุคลิกภาพใหม่ลงไป ทำให้รู้สึกแปลกที่เห็นบุคคลเหล่านี้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง แต่ขณะเดียวกันก็เหมือนไม่ใช่คนที่เราได้อ่านพบมาตั้งแต่เด็ก (ซึ่งอาจจะเป็นเพราะส่วนหนึ่งนั่นก็เพราะเราไม่เคยได้รู้จักบุคคลเหล่านี้ในฐานะคนเลย)

นั่นแหละ จริง ๆ แล้วกะว่าจะอ่านแล้วหลับไม่เกินตีหนึ่ง แต่พอรู้ตัวอีกทีก็ใกล้สว่างแล้ว ทำให้ไม่เคยวางหนังสือก่อนจบเล่มได้เลยคะ? คราวหน้าถ้าจะเริ่มอ่านอะไรสักอย่างควรจะเป็นกลางวันจะได้ไม่กินเวลานอนเช่นนี้ แต่นะ ก็ถือว่าพอใจพอสมควร

สรุปในหนึ่งประโยคว่า A fine mix-up!

ปล. ตอนนี้ชุด Cassandra Palmer ออกมาแล้วสองเล่ม กะว่าจะไปเอาเล่มสองมาอ่านพรุ่งนี้ ก็คงได้รีวิวกันต่อไป

Saturday, June 30, 2007

A modern girl

By Sing-Sing, ‘Sing-Sing And I’ album, 2005.

I'm just a modern girl,
Trying to get along in a modern world
I'm just a modern girl,
Trying to work it out in a modern world

I know, you know we're held in high esteem
But baby, you'll see that things aren't what they seem

And I've been lying on my side
But lately on my own
'cause everything I touch is made of stone

You know, I know technology's so sweet
But baby, maybe it’s us you owe a treat

And when we find we have a choice
There's nothing to select
Too much cause and not enough effect

And then the walls come trembling down
I cling to my ideals
And though I'm not as tall as you
I soar in my high-heels

E.Anderson

Just had a chance to get alone with the lyrics, and simply found out that I am so in love with the idea presented in the song. “We are all modern girls who are all trying to get along in a modern world…”, but then, are we leading our lives as they should be? We might all get along by running chasing after something unreal to our lives, or something unreal to our minds. We might even de-value the things with real importance to us! Technology can be sweet, money can be sweey, when we are all in this modern world cherishing capitalism and consumerism. But then, are thing go the way they seem?

PS. Love the little touch they add to the song.
“And though I'm not as tall as you, I soar in my high-heels”

Sing-Sing website
Sing-Sing's my space

sweet creature

Sweet, sweet creature,
Oh, run, run to me.

Sweet, sweet creature,
I love your black fur.

Sweet, sweet creature,
Oh, you are mine!

no balances

Oh, I seem to find no balances between us,
Oh, I seem to find no balances with you.
I love the swings, I love the motions,
I love the vibrations.

Still, the fluctuations are all in between,
I love the swings, I love the motions,
I love the vibrations.

But I seem to find no balances with you.
Should I let them go?
Should I be out of my control?

Oh, the swings, the motions,
The vibrations,
They all can come in between.

My head, my heart,
They all just spin.

Thursday, June 07, 2007

Given Up

Linkin' Park,
Minutes to Midnight album, 2007

Wake in a sweat again
Another day's been laid to waste
In my disgrace
Stuck in my head again
Feels like I'll never leave this place
There's no escape

I'm my own worst enemy

I've given up...
I'm sick of living
Is there nothing you can say?
Take this all away
I'm suffocating!
Tell me what the fuck is wrong with me!

I don't know what to take
Thought I was focused but I'm scared
I'm not prepared
I hyperventilate
Looking for help somehow somewhere
And no one cares

I'm my own worst enemy

I've given up...
I'm sick of living
Is there nothing you can say?
Take this all away
I'm suffocating!
Tell me what the fuck is wrong
with me!

GOD!

Put me out of my misery
Put me out of my misery
Put me out of my...
Put me out of my fucking misery!

I've given up
I'm sick of living
Is there nothing you can say?
Take this all away
I'm suffocating!
Tell me what the fuck is
Wrong with me!

**World, Linkin’ Park is back with their third album just now. And though their music and rhythm go a little bit soft this time, the mantra still captures me, and somewhat still rescues my need to release as well. I am still in the very first phase of listening to the album, yet ‘Given up‘, ‘Shadow of the day’, as well ‘Valentine’s day’ already soothe me, smooth me! Oh, they come into rescue and I’m the one who needs that rescue!

Friday, May 18, 2007

long, long tag

แก้ไข/ เพิ่มเติม 02/11/07
จริง ๆ แล้ว กะว่าจะโพสต์แล้วโพสต์เลย ปล่อยไปตามยถากรรมนะนี่ แต่ทำไมกลายเป็นเรื่องที่มีคนมาอ่านเยอะ และเยอะขนาดนี่เจ้าคะ อนิจจา ก็เลยเห็นควรจะมีการเปลี่ยงแปลงแก้ไขบ้าง น่าจะดี
ไม่เคยใส่เลยว่าที่มาของ tag แสนยาว 50 ข้อนี่มาจากไหน ว่าจะใส่แล้วก็ลืมทุกมี พี่จูน – moneypenny นั่นไง เอามาให้ แล้วก็สะใจรอดูคำตอบยาว ๆ (อ่านจนชีวิตจะหาไม่ไมก็ไม่รู้ มตป. ไม่ทำอะไรให้เป็นเรื่องเล็กอยู่แล้วนี่คะ :D :D :D)
ดูแก้ไขตัวสีก็แล้วกัน
แล้วก็ไม่ได้เขียนให้ใครอ่าน เขียนไว้อ่านเลย เพราะชอบเล่นตอบคำถามมาก ๆ

ถ้าคิดว่าจะได้อะไรตื่นเต้น เร้าใจ ขอให้คิดใหม่ เพราะมันจะน่าเบื่อมาก ๆ ระดับหนึ่งค่ะ!แล้วก็ยาวที่สุดในโลกด้วย

1. ที่มาของชื่อและความหมาย
---ชื่อแปลว่าที่รักของแม่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า แม่เห่อและดีใจขนาดไหนตอนมีลูกสาว ไม่ขอเขียนชื่อจริงก็แล้วกันเพราะว่าชื่อแปลกมากจนไม่ค่อยมีคนซ้ำ เดี๋ยวตามตัวได้ ฮ่า :D ส่วนชื่อเล่นจริง ๆ มาจาก “มุ้งมิ้ง” ที่แปลว่า เวลาพลบค่ำ เพราะเกิดตอนเย็นพอดี

2. อายุ
---ยี่สิบเกือบจะปลาย

3. สถานที่เกิด
---กรุงเทพฯ

4. มีพี่น้องกี่คน
---สองคนพี่น้อง เป็นลูกคนโต มีน้องชายอีกคน สนิทกันมากจนคิดเล่น ๆ ว่าถ้าเกิดเป็นฝาแฝดกันจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ถึงเป็นแฝดไม่เป็นแฝด เราก็เป็นหนอนในท้องกันและกันไปแล้ว ล่าสุด มีคนสองสามคนมาทักว่าเป็นแฝดกันหรือเปล่า หน้าตาก็ไม่ได้เหมือนกันมากขนาดนั้น หรือจะเหมือนก็ไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ บุคลิกหลายอย่างเหมือนกันแน่ ๆ มาดูท่านั่งตอนกินข้าวจะเห็นชัดมาก ๆ :D :D

5. ฉายาขำ ๆ ที่เพื่อนเรียก
---ไม่ค่อยมี มักจะจิกกัดกันด้วยวาจามากกว่าฉายามังคะ

อืม สองสามวันก่อน เพิ่งถูกเรียกอีกทีว่า “เมียญี่ปุ่น” หลังจากไม่ได้ยินมาหลายปี คนที่เรียกเรียกเพราะว่า เวลาทำกับข้าวกินด้วยกันในหมู่เพื่อน ๆ แล้วหลังกินข้าวเสร็จจะลุกขึ้นมาเก็บของล้างจานทันที ไม่ใช่เพราะรักสะอาดหรือขยัน แต่เพราะว่าไม่ชอบเห็นของที่กินเหลือ หรือจานชามสกปรกกอง ๆ อยู่หน้าตัว (เอ หรือจะเจ้าระเบียบจริง ๆ หว่า ก็ชักไม่แน่ใจ แต่จริง ๆ ถ้าทำทีหลัง มันก็อาจจะหนืดได้) ชื่อนี้ติดใจเพราะไม่คิดว่าเราจะเข้าข่ายแบบนี้ได้ แต่เพื่อนบอกว่าเข้าข่ายและใช่ ใช่ ใช่ ทำมันตั้งแต่ซื้อของ-เตรียมของ-ทำกับข้าว-จัดสำรับและล้างจาน ถ้าไม่ใช่จะเป็นอะไรได้ อาทิตย์ที่แล้ว น้องเพิ่งพูดขึ้นมา เพราะกินข้าวด้วยกันเสร็จแล้ว อิฉันเป็นบ้าลุกขึ้นมาล้างจากทำความสะดอาดทันที ขณะที่คนอื่นยังนั่งหน้าทีวีสบาย ๆ หลังอาหาร ก็ไม่ชอบนั่งหนืดเฉย ๆ นี่คะ

6. Hobbies & Life Style
---เรื่อย ๆ มังคะ เห็นอย่างนี้ก็เถอะ เป็นคนที่เนือยที่สุดคนหนึ่ง แต่สันนิษฐานว่าเป็นพวก home girl นิดหน่อย ถ้ามีหนังสือดี ๆ เพลงที่ชอบก็อยู่บ้านได้แล้วล่ะ หลัง ๆ ออกนอกบ้านมากขึ้นแต่ก็ยังถือว่าอยู่บ้านเยอะอยู่ดี เพราะบางอารมณ์เป็นพวก anti-social – แล้วก็เหมือนว่าช่วงนี้จะเป็นบ่อย อยากอยู่ในที่ที่เงียบ ๆ สงบ ๆ ได้ยินเสียงตัวเองคิด ฮ่า ประมาณว่าอารมณ์กางร่มอยู่ในฝนคนเดียวกลางสวนสาธารณะ

งานอดิเรก ก็ illustrator นั่นแล เป็นหลัก เมื่อก่อน เรียนปั้นเซรามิคบ้าง เรียนเพ้นส์จานบ้างแต่พวกนี้ทำที่บ้านไม่ได้ก็เลยรา ๆ ไป กำลังจะหาอะไรทำเป็นงานอดิเรกแบบที่ทำได้ที่บ้านมาทำอยู่ แต่ยังคิดไม่ออก
Life Style เกรงว่าจะเป็น new age เพราะออกไปทาง spiritual เหลือเกิน ดังเช่น ฝึกจี้กง (ฟังดูแก๊แก่ ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ต่างจากโยคะแท้ ๆ)

7. สถานที่ไปช็อปปิ้ง
---ถ้าจะช็อปจริง ๆ ก็ไปได้ทุกที่ แต่ที่ ๆ ไปแล้วซื้อของบ้าเลือดน่ากลัวมาก ก็คือ ตลาดนัดทั้งหลาย เนื่องจากจะซื้อได้ทุกอย่างทุกทาง ตั้งแต่ เสื้อผ้า เครื่องประดับ ไปจนถึงจานชาม และผักสดผลไม้ ยิ่งอย่างหลัง สามารถเหมาซื้อมาหมด เพราะสงสารแม่ค้าพ่อค้า จนถึงขยายต้องแจกคนอื่นไปก็มี หรือมิฉะนั้น ด้วยความที่ชอบผัก ก็จะอยากได้ทุกอย่างตั้งแต่สาระแหน่โหระพา ผักชี ไปจนถึงกวางตุ้ง ผักโขม แล้วก็มะเขือเทศ แครอท พูดง่าย ๆ ว่าเห็นผักเป็นไม่ได้
ที่อื่น ๆ ก็สยาม สีลมตอนกลางคืน หรือไม่ก็ห้าง แต่ก็แล้วแต่ด้วยว่าคำว่าช็อปปิ้งหมายถึงว่าซื้ออะไร

8. โรงภาพยนตร์
---ไม่ชอบดูหนังอย่างยิ่ง เพราะถือว่า brainwash ด้านจิตใจ ถ้าเลือกได้ขออ่านหนังสือดีกว่า (บอกแล้วว่า anti-social แล้วก็อคติสูง) แต่ถ้าจะต้องไปดู ไปไหนก็เหมือนกัน เอาสะดวกเป็นหลัก

9. คำ 3 คำที่บ่งบอกความเป็นตัวคุณ
---wacky-hyperactive (หรือเป็น vivacious ดี เพราะคนอื่นชอบใช้คำแรกเวลาพูดถึงอีฉันมากกว่า?)-temperamental น่าจะอธิบายได้ในตัวเองแล้วกระมัง แต่ละคำ

10. กิจกรรมที่ชอบทำ
---ข้อข้างบนน่าจะอธิบายไว้แล้วมังคะ

11. web ที่เข้าบ่อย
---Gmail เพราะตั้งเป็น default หน้าหลักไว้ อื่น ๆ ก็แล้วแต่วัน เพราะขึ้นอยู่กับว่าทำอะไรอยู่ ถ้าทำงาน ก็อาจจะพึ่งพวก dictionary บ้าง พวก references บ้าง ถ้าอัพบล็อกก็ bloggang โดยเฉพาะ mingki.bloggang.com ฮ่า โฆษณาซะ! ถ้าวาดรูป อืม... เอาเป็นว่า google แล้วกัน เพราะ search บ่อย มีคนบอกว่าใช้ google หาของได้เก่งมาก ก็ไม่รู้จริงหรือเปล่า

12. สไตล์การแต่งตัว
---เกรงว่าจะเป็นแบบ practical คือเน้น function เป็นหลัก เช่น ถ้าเดินหนัก ๆ อิฉันจะใส่ผ้าใบ ถ้าหนาวก็มีผ้าพันคอ อะไรแบบนี้ ลึก ๆ แล้วเป็นอารมณ์ขี้เกียจแต่งตัวมาก ยกเว้นนัดเพื่อนนัดฝูงไว้ ก็จะต้อง dress up มาเล็กน้อยถึงมาก มาก มาก ส่วน style? เกรงว่าจะไม่มี เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าแต่งตัวเองอะไรอยู่ แต่งไปตามใจฉัน แต่ถ้าชอบมาก ก็คือ street/ mild punk กับ vintage แต่ปัจจุบัน คล้ายว่าจะเซอร์แบบเป็นซาก ไม่งามๆๆ

ตอนนี้ติดรองเท้าผ้าใบมาก ไม่ได้ใส่ส้นสูงเลย แล้วพอกลับมาใส่อีกทีก็ไม่ชิน กำลังเครียดว่าจะทำอย่างไรดีอยู่

13. คุณใช้โทรศัพท์รุ่นไหน / เสียงเรียกเข้า
---Sony-Ericsson รุ่นเก่า ไม่อยากเปลี่ยนใหม่ เพราะเป็นพวกผูกพันกับของที่ใช้อยู่ด้วยกันอย่างสูง และไม่รู้จะเปลี่ยนไปเพื่อเหตุผลอะไร เพราะไฮเทคมากไปก็จะไม่ได้ทำอะไรนอกจากโทรออก-รับสายเข้าเป็นหลัก เสียงที่เรียกเป็นเสียงกริ่งแบบ old phone ชอบมาก ๆ รู้สึก unique แล้วก็ attitude ดี - ถ้าไม่รู้สึกไปเอง

14. ของสะสม
---หนังสือ (เดาได้ไม่ยาก) แล้วก็เหมือนจะเป็นแหวน รู้ตัวอีกทีเป็นคนชอบแหวนไปแล้ว ดังนั้น ถ้าเจอที่ไหนถูกใจก็จะซื้อมาเก็บ แต้ถ้าถามคนที่บ้าน คงถูกประนามว่า รองเท้าอีกอย่าง (ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ของสะสมแท้ๆ ) อื่น ๆ ก็เป็นจานชาม ... เอ คำว่า ของสะสม คืออะไร คือของที่ซื้อมาบ่อย ๆ หรือของที่ซื้อมาเก็บให้ได้เยอะ ๆ เพราะความชอบ ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน อ้อ เหมือนว่าจะสะสมพวกสครับอีกอย่างค่ะ ทั้งสำหรับตัว และสำหรับหน้า (รวมถึง mask และพวก peel off) เพราะถ้าเจอที่ไหนถูกใจก็ซื้อ มีข้อดีคือเวลาอาบน้ำมีผลิตภัณฑ์ให้เลือกใช้มากมายไม่มีเบื่อ กับเปลี่ยนได้ตามความต้องการและอารมณ์ แต่ข้อเสีย คือ ถ้าช่วงไหนซื้อมาก ๆ จะใช้ไม่ทัน ตอนนี้เวลาพยายามไม่ให้เกิน 15-20 ตัวต่อช่วง กับพยายามใช้ให้หนักมือ จะได้หนักแล้วซื้อใหม่ได้เร็ว ๆ ฮ่า ;D

ปล. อืม เกิดสงสัยว่าคำว่าสะสมต้องเป็นสะสมแบบรู้ตัวว่าสะสมหรือเปล่า ถ้าไม่รู้ตัวจะเรียกว่าสะสมไหม แล้วความหมายของคำว่าสะสมคืออะไร เพราะอย่างทั้งหนังสือ แหวน หรืออื่น ๆ ก็ไม่ได้ซื้อมาเพราะคิดว่าจะสะสม (ในความหมายที่แปลว่าอยากมีให้มาก ๆ ) แต่เป็นเพราะชอบและอยากได้มาครอบครองโดยมิได้มุ่งปริมาณแต่อย่างใด – philosoplising me อีกแล้ว!

15. สีที่ชอบ
---โทนฟ้า เขียว ก็แล้วสีส้ม

16. เวลาเหงา ๆ สิ่งแรกที่จะทำ
---วาดรูป เนื่องจากความเหงาและอารมณ์ต่าง ๆ เป็นแรงบันดาลใจได้ดี หรือมิฉะนั้นก็โทรศัพท์หรือส่ง msg หาใครสักคน ... หลัง ๆ ทำบ่อย คือมองดูแมวที่บ้านว่าทำอะไร อย่างไร แล้วสังเกตพฤติกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จับตามองดูบุ้งกี๋ สักพักก็สบายใจหายเหงาแล้ว

17. ชอบดูหนังแนวไหน และหนังที่ประทับใจ
---ตอบไปแล้วว่าไม่ชอบดูหนัง แต่ถ้าดู และถ้าต้องดู ชอบหนังที่ทำให้คิด แต่ก็ทำให้อบอุ่นในใจไปได้พร้อมกัน คือ ไม่ tough กับชีวิตมากไป อย่างไรก็ตาม แอบติด pop culture เพราะชอบ Shrek 2 กับ Monster Inc. มีแต่พวกการ์ตูนอนิเมทั้งนั้น!

18. ชอบฟังเพลงแนวไหน แล้วเพลงที่ชอบมากที่สุด
---ฟังได้หลายแนว สบาย ๆ ตั้งแต่ Jim Brickman เล่นเปียโน Dave Koz เป่าแซก/ แล้วก็พวก bossa nova โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงของ Clementine (หรือเธอไม่นับอยู่ในพวกนี้หนอ เป็น easy-listening แทน?)/ แล้วก็พวกเสียงใส ๆ ของนักร้องผู้หญิงอย่าง Ayo, Mocca, My Little Airport / Italian Pop อย่าง Laura Pausini หรือ Eros/ พวก Indie Pop อย่าง Swan Dive ก็ชอบ/ Dance กระจาย ก็ใช่ อย่าง Kylie, Aqua, Daze รวมไปถึง Jessic Folker, Sophie Ellis Baxter แล้วก็พวก Disco 80’s / Pop Rock ก็ใช่ อย่าง Evan and Jaron, Binocular (เอ๊ะ ฝ่ายหลังเป็นไหมหว่า)/ Indies เลย อย่าง Sugar Ray, Smash Mouth, Travis,Wheatus หรือ Fool’s Garden ก็ชอบ/ แล้วก็ Linkin’ Park
ปล. เป็นคนที่แบ่งแนวได้ไม่เป็น ใช่ไม่ใช่ก็ไม่รู้!!!!

ฟังได้เรื่อย ๆ นะคะ ถ้าชอบ แล้วแต่อารมณ์ แต่หลัง ๆ ทำไมฟังเพลง bossa nova กับ easy listening เยอะไปก็ไม่รู้ แต่กำลังจะกลับไปหาแนวอื่น เพราะชักไม่สมดุลแล้ว อ้อ แล้วก็กำลังเรียนภาษาจีนเพิ่มก็เลยกำลังพยายามจะหาเพลง Pop จีนมาฟังอีกอย่าง ที่ฟัง ๆ ดูก็โอเคดี เพราะว่าความเป็น acoustic จะสูงกว่าเพลงวัยรุ่นบ้านเราโข ฟังง่าย ฮ่า ๆ เพื่อความเป็นเลิศทางวิชาการและภาษาจีน!

19. เครื่องประดับที่ขาดไม่ได้
---นาฬิกา และแหวนแปลก ๆ ... หรือว่าใส่เสื้อยืดใส่ยีนส์ จะต้องมีสร้อยคอสร้อยข้อมือไม้ ๆ ด้วย

20. ของที่ติดสุด ๆ
---ติดแบบไหน? ติดโลชั่นกระมังเพราะไม่ถ้าไม่ทา จะรู้สึกตัวแห้ง และแสบมาก แล้วก็ถ้านอนต้องมีลิปมันอีกอย่าง อื่น ๆ ถ้าติด ก็แมวกี้ ถ้าอยู่บ้าน อยากให้แมวกี้อยู่ใกล้ ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานอน ถ้าไม่มีกี้อยู่ในห้องแล้วไม่ค่อยชิน

21. เพื่อนที่สนิทที่สุด
---จากคณะ

22. ชายหนุ่มที่ทำให้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
---ถ้าเป็นแบบ worst case เลย เคยมีอยู่คนเดียว เป็นเพราะเด็กด้วย ไม่น่าเชื่อว่าชอบคุณพี่คนนี้มาก ๆ ไม่ได้เจอกันนานหลายปี วันนั้นไปดูรูปก็ตกใจมากว่าพี่แกกลายเป็นลุงวัยกลางคนไปแล้ว โอ้ สังขารไม่เที่ยง! … แต่ อืม คำถามนี้ตอบยาก ถ้าเราหลงรักใครสักคน หรือแม้แต่มีความรู้สึกดีด้วย ก็ไม่แปลกที่จะทำให้ “ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” แล้ว ดังนั้นในแง่นี้แล้ว สำหนับเราทุกคน มันก็มีเป็นเรื่อย ๆ ได้หรือเปล่าหนอ?

23. ผู้ชายที่ดูดีในสายตาคุณ
---ข้อนี้ยากจัง – ถ้าเกิดว่าความรักทำให้คนตาบอดแล้ว พอรักแล้วก็ดูดีได้เองแหละ! ดังนั้นขอตอบว่าไม่รู้ แต้ถ้าจะให้ดีได้ง่ายที่สุด ก็ไม่เรื่องมาก แล้วก็อารมณ์ดีกระมัง

24. ความสามารถพิเศษ
---ตอนนี้คิดไม่ออก – อืม มันขึ้นอยู่กับคนอื่นมองเรามากกว่ามังคะ ให้คนอ่านมาบอกก็แล้วกัน น่าจะได้น่า

25. อาหารที่ทำอร่อยที่สุด
---อืม อืม อืม พูดยากเพราะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ แต่ที่เป็นตำนาน (ฟังดูเว่อร์เพราะเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยทำอาหารแล้ว) ก็คือซุปหัวหอม แล้วก็พาสต้าที่ทำแม้กระทั่งเส้นเอง น้ำสลัดใสสูตรของที่บ้านอีกอย่าง มีทั้งน้ำผึ้ง มัสตาร์ด ไวน์เวเนการ์ น้ำส้ม ลูกเกด หอมใหญ่ ฯลฯ ปรับเรื่อย ๆ จนถูกปากถูกใจคนที่บ้าน ก็พวกอาหารฝรั่งมังคะถ้าจะว่าไป อาหารไทยที่ทำอร่อยแทบจะไม่มี นอกจากไก่ย่าง หรือไม่ก็ยำวุ้นเส้นแบบใส่น้ำพริกเผา ก๋วยเตี๋ยวหมู ผัดขี้เมา จิ้มจุ่ม ... แล้วแต่น่ะ เพราะหลัง ๆ ไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่ เพราะไม่มีคนกิน อ้อ ทำพวกน้ำปั่น และ smoothie ทั้งหลายได้อีกอย่าง เมนูเด็ดเป็นพวก berry ปั่นแล้วใส่ grand manier ผสม แล้วก็มี House’s Punch อีกอย่าง แล้วก็พวกเหล้าผสม cocktails ต่าง ๆ ด้วย

26. ของที่เห็นแล้วต้องซื้อ
---หลายอย่างมาก – แล้วแต่อารมณ์ด้วยแหละ

27. สิ่งที่เห็นแล้วต้องยี้
---ยี้เพราะอะไร – ขยะแขยง? หงุดหงิด? ไม่พอใจ? ถ้าเห็นแล้วอารมณ์ขึ้นต้องเป็นละครไทยเห็น ๆ ไม่ชอบ และไม่ขออยู่ร่วมห้องที่เปิดละครเอาไว้ ได้ยินเสียงกรี๊ด ๆ ก็อยากกรี๊ดต่ออีกทอดแล้ว อารมณ์เสียๆๆๆๆ

28. หนังสือเล่มโปรด
---หลายเล่มมาก แล้วแต่ประเภทด้วย แต่ถ้านึกได้เป็นอันดับแรก ๆ ก็คือ Little Prince เพราะเป็นปรัชญาความสัมพันธ์ชีวิตมนุษย์ในสังคมดี โดยเฉพาะบทที่ว่าด้วยหมาจิ้งจอก แล้วก็ The Greatest Miracle in The World ของ Og Mandino เป็น self-help ที่บอกให้รักตัวเองดี โดยเฉพาะที่บอกว่าให้ choose to grow, rather than rotten!

29. คำพูดที่ดีที่สุดที่คนอื่นพูดกับเรา
---เป็นคนร่าเริงที่ทำให้รอบข้างมีความสุขตาม – หลายคนพูดประโยคนี้ให้ฟังเสมอ ๆ

30. ประเทศที่อยากไปมากที่สุด
---หลายที่ อยากไปเที่ยวรอบโลก โดยเฉพาะที่ ๆ culture จัด ๆ ได้เห็นและเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมของแต่ละที่ด้วยตัวเอง

31. ปกติเข้านอนกี่โมง ตื่นกี่โมง
---ดึก หลังตีสอง พยายามแก้ทำเป็น Resolution มาหลายปีแล้วก็ไม่สำเร็จเสียที

32. ชุดที่ใส่นอน
--- เสื้อกล้ามกับขาสั้น

33. เวลานอนไม่หลับกิจกรรมที่ทำ
--- ลุกขึ้นมาเปิดคอมพิวเตอร์แล้วหาอะไรทำอีกสัก 2-3 ชั่วโมง (ไม่ดีมาก ๆ )

34. unseen เวลานอนต้องกอด
---แมวบุ้งกี๋ แหล่งพลังงานที่ทำให้มีความสุข หรือไม่ก็ไม่ต้องกอดก็ได้ ให้ได้แตะตัวบุ้งกี๋เป็นพอ

35. เรื่องที่เห่อล่าสุด
---ไม่มี แต่กำลังคิดว่าถ้าจะเอาภาษาจีนให้ได้ดีจริง ๆ จะไปเรียนที่คุนหมิงหรือไม่ก็ปักกิ่งสักพัก

35. สิ่งที่ทำบ่อยจนติดเป็นนิสัย
---เช็คเมลในตอนเช้า

37. นิสัยแย่ๆๆที่แก้ไม่เคยได้
---นอนดึก เป็นมาตั้งแต่เด็ก กับชอบผลัดวันประกันพรุ่งบางที กับนิสัย perfectionist หน่อย ๆ ถ้าทำได้ไม่ดี ก็ไม่ยอมทำต่อ แย่มาก ๆ

38. Idol ในดวงใจ
---เปลี่ยนเป็นพวก thinkers ได้ไหมคะ? ถ้าเช่นนั้นก็มี อ. กุลลดา เกษบุญชู/ อ. นิธิ เอียวศรีวงศ์/ Walden Bello/ Michael Klare/ Machiavelli/ Andrew Bacevich อืม ตอนนี้นึกไม่ค่อยออกกระมัง .. มาเรื่อย ๆ ไป ๆ มา ๆ
นึกออกว่าตก Gramsci สุดที่รักไปอีกคน กรี๊ดดด ถูกพระเจ้าลงโทษแน่ ๆ
39. ศิลปินคนโปรด
--- Clementine/ Laura Pausini/ Sophie Ellis Baxtor แต่หลัง ๆ ก็ชอบว่า เอ้อ ต้องฟังคนนี้ร้องเฉย ๆ ไม่ได้ติดตามข่าวคราวอะไรนอกจากเรื่องเพลง หรือประมาณว่า แค่ฟังเพลงเฉย ๆ

40. ดาราคนโปรด
--- ถ้าเปลี่ยนเป็นนักเขียนคนโปรดได้ จะได้ Anne Bishop คนเขียวเรื่องแฟนตาซีแนวโหด ชอบสำนวน แล้วก็ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่วดี สะใจเวลาเห็นพวกตัวร้ายรับกรรมแบบรับกรรม ฮ่า! เป็นพวกใจร้ายแล้ว

41. ส่วนใหญ่จะตื่นเต้นที่สุดเวลาต้องทำอะไร
--- ไม่ชอบทำอะไรที่ต้องแข่งขัน แล้วก็เร่งกับเวลา แต่หลัง ๆ บางทีก็สนุกดี

42. สเป็กคนรู้ใจ
--- IQ ดี EQ เด่น -ยังกับคำขวัญโรงเรียน หรือจะบอกว่า ความรู้คู่คุณธรรมก็ได้!
อันนั้นเป็นหลัก ... แล้วก็มีข้อรอง ๆ ต่อ ๆ มาอีกเป็นหางว่าว

43. ดอกไม้ที่บอกถึงความเป็นตัวเรา
--- ใบไม้มากกว่า ไม่ค่อยชอบดอกไม้ ยกเว้นพวกสีแปลก ๆ หรือไม่ก็มัมสีขาว แต่นั่นก็ดูไม่ใช่ตัวเองอีกนั่นแหละ ถ้าไม่คิดอะไรมาก รู้สึกว่าตัวเองเป็นทานตะวันดี แบบร่าเริง เติบโต หรือรู้สึกไปเองก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ อยากเป็นใบซันนาดูแบบไม่ต้องทำอะไรก็เก๋ได้ในตัวเอง (ฟังดูแปลก ๆ !)

44. ถ้าวันแห่งความรักไม่ใช่วันที่ 14 กพ. อยากให้เป็นวันอะไร
--- ทุกวัน – ให้รักกัน และเผื่อแผ่กันให้มาก ๆ กับคนรอบข้าง

45. เปรียบความรักเป็น
--- แรงบันดาลใจ – เคยคิดเล่น ๆ ว่า “I love being in love, it makes one a better person.” ถ้ารักใครก็อยากทำตัวให้ดีกว่าที่เป็นอยู่แหละ

46. ถ้าเป็นชาย 1 วัน
--- ได้มากกว่าวันนึงไหม? ทำสิ่งที่การเป็นผู้หญิงทำไม่ได้ หรือไม่ควรทำ


47. เรื่องที่ทำให้ต้องเสียน้ำตา
--- หลายเรื่อง แต่แพ้เรื่องคนแก่เดียวดายกับสัตว์รอเจ้าของมาก แค่คิดก็น้ำตาท่วมเป็นทะเล

48. ถ้าโลกแตกจะทำอะไร
--- ไม่ทำ – ไหน ๆ ก็ตายพร้อมกันทุกคน หรือไม่แน่ก็ให้คนที่รักมาจับมือกันเป็นวงกลม แล้วตายด้วยกันมั้ง? หรือไม่ก็พยายามไม่ตาย


49. อยากพูดอะไรมากที่สุดตอนนี้
--- ยาวดีแฮะ ที่ตอบไปก็ยาวด้วย จะมีใครอ่านไหวไหมเนี่ย ไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้นเสียด้วย จริง ๆ กะว่าจะเลี่ยง ๆ บางข้อแล้ว กลัวคนอ่านรู้จักเราดีขึ้น ฮ่า! แล้วก็จริง ๆ ชอบเล่นอะไรแบบนี้นะเนี่ย ก็เลยสนุกดี ยกเว้นกลัวคนอ่านรู้เรื่องแล้วกลัว ฮ่า ฮ่า

50. ส่งต่อให้ใคร
อืม 1. แพนด้ามหาภัย
2. DropAtearInMyWineGlass
3. Brownie point
* แต่ทั้งนี้จะทำหรือไม่ทำก็ได้นะคะ เพรามันยาว และใช้เวลามาก หรือจะเลือกทำเป็นบางข้อก็ไม่ว่ากัน :D :D :D

Tuesday, May 08, 2007

The Confession of Alice: Draft Version

That very day,
I met a tiny white bunny,
Asking me, “Wanna live your way?”
And then, I started the journey.

Without a single regret,
I jumped into that chance.
Oh, another world to be met,
That could be a pleasing romance.

Falling in that living fantasy,
I acted without thinking twice,
There was no responsibility.
Neither was paying the price.

Happy as a fresh daisy,
Joyful as a dear baby,
There was nothing to worry,
Life made of no misery.

One day it appeared to me,
What actually did happen
Was my just-wrong philosophy
To shut in that nursing haven.

Then, my conscious was saying, “Nay,
This shall not be lasting, Girl.
It was time to stop the play,
And come back to the World!”

That’s all coming to my memory,
How I mis-lived my life,
So I’m telling you the story,
To act wise, and live nice.

* This piece had been first written almost a year ago, and then forgotton in the piles of files. Today, I found the poem by surprise and felt the drive to finish it. Still, I half-remembered how I began the story, but that might be somehow the reason behind Alice to run away from growing up, just very much like the way Peter Pan did – if I was not imagining that myself, or if that is something seen from my very point of view. I wish I could be like Alice, in the sake that she could then find the way back home to her world, which was in my very opinion, her senses!

And that came “The Confession of Alice: Draft Version”! Although it is not yet perfect, I am very much love the idea!