รายงานชีวิต พ.ค. 46: กลับไป Warwick หลัง Summer Break (Rerun)

เมื่อคืนทำงานเสร็จประมาณตี 3 กว่า แล้วก็ตรวจเชคความเรียบร้อยอยู่หลายรอบ (ประกอบกับสภาพสมองเบลอทำให้ทำได้ช้ามาก ตก ๆ หล่นๆ อยู่เป็นนาน ทำไปตัวก็เป็นจิงโจ้ไป ตัวลอยดึ๋งๆๆ เพราะเมาเวลา jet lag กระจุย ขนาดนอนไปบ้างนะเนี่ยย) มารู้ตัวอีกที ก็ประมาณตี 4 เกือบตี 5 ตอนแรกว่าจะอยู่จนได้เวลาส่งงาน แต่เพราะไม่มีอะไรก็เลยนอนดีกว่า ตื่นมาอีกที ก็เดินไปส่งงาน เป็นครั้งแรกที่อยู่นี่ แล้วไปส่งงานเร็วก่อนเวลานะนี่ มีความสุขมาก เดินไปเคี้ยวทาโร่ไป แล้วที่อนาถมากก็คือ มันตกหล่นตามทางเป็นระยะ ๆ (2-3 เส้น อันที่จริง) ใครอยากรู้ว่าดิฉันไปไหน ก็คงสามรถตามรอยทาโร่ไปได้ โอ เดินไปเรื่อยเฉื่อย ฟ้าสีคราม อากาศก็เริ่มอุ่นแล้ว แดดออกอีกต่างหาก ต้นไม้ใบหญ้าก็เริ่มผลิดดอกออกไป แตกต่างจากตอนกลับไปเป็นที่สุด คิดดู ห่างหายจากที่นี่ไป 2 เดือน กลับมาอีกที ส่วนที่เคยเป็นต้นไม้สีน้ำตาลบ้าง เทาบ้างเพราะหน้าหนาวก็เปลี่ยนเป็นเขียว เขี๊ยว เขียว ประกอบกันกับหายไปนาน เดินไป ก็แอบงงงไปว่า อ๊ะ กู หลงทางรึเปล่า เขียวมากจนจำไม่ได้ อนาถดีแท้ สิ่งแรกที่ทำหลังเอากระเป๋าเข้าห้องก็คือ ไปเอาใบปะหน้ารายงานที่เลขาภาคกะไหน ๆ ก็ไหน ๆ คืนหนังสือแล้วเดินไปเทสโก้ดีกว่า ความห่วงกินมันมีสูง แบบ อ๊ะ ถ้าตอนกลางคืนต้องทำงานแล้วหิวขึ้นมาจะทำอย่างไร เป็น major concern ที่จิตใต้สำนึกบงการออกมา ก็เลยไปซื้อพวกอาหารสำเร็จรูปมาเล็กน้อย ความที่คึกจัด ทั้งยกกระเป๋าขึ้นมาชั้น 4 กะการเดินไปเทสโก้ที่อยู่ห่างไป 20 นาที (ตามความเร็วของมิ้ง ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะมากกว่านี้ – อันนี้ไม่ได้ยกหาง มีคนบอกมา) รวมไปกลับเฉพาะเดินก็ 40 นาที ทำให้กลับมาหมดสภาพอย่างแรง แต่บ่วงรายงานทำให้ต้องอาบน้ำแล้วมาทำงานต่อ โออ อนิจจาชีวิต เฮ้อออ (คิดดู ยังไม่ได้ unpack กระเป๋าเลยนะ แค่หยิบมาแค่ของที่จะใช้น่ะ!!)

จริงๆ จะเขียนให้ขำขัน เป็นภาษากระเทยกัดจิกมากกว่านี้ แต่สงสัยว่าจะยังเหนื่อยอยู่มาก เลยทำให้ปากร้ายไม่ค่อยออก มาอ่านดูอีกที กลายเป็นไดอารี่ชอบกล ไม่เด็ดเลย รองวดหน้าหลังชาร์ตแบตนะคะ เจอกันค่ะ

มิ้ง