มิ้งกิ โกอิ้งตาก (ตอน 2)

มิ้งกิ โกอิ้งตาก (ตอน 2)

นอกเรื่องมาซะไกล อย่างที่รู้กันไปแล้วว่าอิฉันนอนไปน้อยมาก และหลับในรถก็ไม่ได้หลับ ดังนั้น ความเว่อร์และความอยากได้หน้าก็เลยต้องต่อสู่กับสภาพสังขารขนาดหนัก ไป – ไม่ไป – ไป – ไม่ไป - ... สักพัก ความขี้เกียจ อ๊ะ พูดให้สวยและถูกก็ต้องบอกว่า สภาพสังขารเสื่อมทรุดก็ชนะขาดลอย ก็เลยนั่งลงที่โต๊ะทำตาใสนั่งรออาหารกับป้า ๆ ทั้งหลายต่อไปตามเดิม

ดูเหมือนว่า ยังไม่ได้แนะนำสมาชิกเลยนี่นา ง่ายที่สุด ก็หนู แม่ของหนู พ่อของหนู น้องชายของหนู และป้า ๆ แน่นอนว่าของหนูอีกเช่นเดิม อีก 3 ป้า เมื่อบวกกับ 1 ลุง ก็กลายเป็น 8 ชีวิตพอดี (ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้แล้วนับเกินหรือนับขาดให้กลับย้อนไปนับใหม่) ถ้าไม่นับดิฉันและน้องจะเห็นได้ว่าขบวนการนี้ล้วนอายุนำหน้าด้วยเลข 4 ไม่ก็เลข 5 ... สาธุ ทำใจไว้ตั้งแต่รู้หน้าตาสมาชิกแล้วว่าขาดกิจกรรมออกแรง ใช้กำลัง หรือแม้แต่ตื่นเต้นเร้าใจอันใดแน่ (นี่เป็นสาเหตุอีกอย่างที่กล้ายอมให้ตัวเองเล่นเกมจนเช้า ก็มิฉะนั้นถ้าเกิดสภาวะพลังงานล้นตัวขึ้นมา จะให้ทำอย่างไร ตอนกลับจากพม่าเคยไฮเปอร์มากจนถึงขนาดวิ่งเข็นรถเข็นกับกระโดดตบหน้าสายพานกระเป๋ามาแล้ว นึกแล้วก็อนาถใจ -_-‘)

ไม่มีใครตอบกลับมาว่าอยากให้พูดเรื่องอาหารด้วยไหม ฉะนั้น ก็จะขอข้ามไปก็แล้วกัน ร้านนี้กินมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ จะให้พูดก็คงนึกอะไรไม่ออก เพราะไม่เห็นความเก๋ เดิ้น เจ๋ง ป๋า ที่ชินตามาหลายปี แต่ถ้าจะให้พูดคร่าว ๆ ก็คงได้เป็นว่า ทะเลลวกจิ้มอร่อยเด็ดมาก เออ มันชื่อจริง ๆ ว่าอะไรแล้วก็จำไม่ได้ (จริง ๆ อยากบอกว่าไม่รู้ แต่ก็เกรงใจ – ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ คุ้นกันมาก พอมาร้านปุ๊บ คุณป๋า พระมารก็จะเดินแท่ก ๆ ไปข้างหลัง แล้วสั่งอาหารด้วยความไวแสง ไม่เคยได้รู้ชื่ออาหารเล๊ยยย อนาถหลาย TT) อ๊ะ รอสักครู่ ได้วิ่งไปถามคุณป๋ามาแล้ว พบว่า ชื่อทะเลลวกจิ้มจริง ๆ ด้วย เหอเหอ มั่วถูกจนได้ มนุษย์เป็นสัตว์ที่มี common sense เป็นสามัญจริง ๆ

กลับมาที่ทะเลลวกจิ้มอร่อยเด็ด ประกอบไปด้วย กุ้ง ปลาหมึก แมงกะพรุน และปลากระพง ทั้งหมดสดหวาน และแมงกะพรุนกรุบกรอบดีมาก นอกจากน้ำจิ้ม 2 อย่างที่มีให้เลือกระหว่างน้ำจิ้มเต้าเจี้ยวกลมกล่อม และซีฟู้ดรสแซ่บแล้ว ก็ยังแนบคึ่นช่ายมาให้ด้วย สด กรอบ หวานอร่อย ชอบๆๆ นอกจากนั้นก็ขอแนะนำ ยำตะไคร้ ฝีมือไม่เคยตกจริง ๆ ตะไคร้ไม่อ่อนไม่แก่เกินไปเอามาซอย โรยหน้าด้วยมะพร้าวคั่วไฟจนหอม แล้วปรุงรสน้ำยำที่ไม่หวานเลี่ยนหากพอเหมาะด้วยน้ำปลา มะนาว

อ๊ะ เดี๋ยวก่อน อิฉันกำลังเล่าเรื่องไปตากอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ ทำไมทำตัวเหมือนยายมาพาชิม หมึกแดง แม่ช้อยแบบนี้ ไม่ได้การ ข้ามไปจะเป็นการดีกว่า เอาเป็นว่าแนะให้ 2 อย่างก็แล้วกัน กับที่ขาดไม่ได้ ชอบจริ๊ง ๆ (สำหรับคนอื่น เพราะมา’ปีย์กะน้ำอัดลมไม่ถูกโรคกัน) ก็คือ น้ำขวด ๆ ทั้งหลายที่แช่เย็นจนกลายเป็นวุ้นนี่แหละ แถมยังมีไบเล่ น้ำอัดลมในตำนานที่เกือบจะหายสาบสูญอีกด้วย หวังใจได้เลยว่า ของหากินลำบากเหลือแสนเช่นนี้ ป้า ๆ ชอบมาก

สงสัยว่าจะทำให้ญาติผู้ใหญ่เคยตัว มีคนบ่นอยากกินขนมนึ่งขึ้นมา และคณะเดินทางตามประสงค์ก็เลยวนรถไปผ่านหน้าตลาดให้เอาใจ และแล้ววว ....... ความจริงก็ปรากฏว่า ยังไม่มาขาย!!!! ทุกครั้งที่มาก็มักเป็นการแวะขากลับ ซึ่งก็แน่ใจว่ามืดแล้ว ดังนั้น ความจริงข้อนี้จึงไม่เคยกระจ่างแก่ใจ สาธุ ขอบคุณสังขารหนืด ๆ จริง ๆ ที่ช่วยให้ไม่ต้องเดินมาเสียเที่ยวเปล่า (แม้ว่าถ้าเดินมาจริง ก็ต้องเดินไปดูการตูนด้วย แต่ถ้าไม่มีอะไรใหม่ ๆ ออกมาเลย ก็จะกลายเป็นซวย 2 ต่อ เหนื่อยแบบไม่มีอะไรมาหารสอง แต่กลับต้องคุณสิบ!) ป้าที่อยากกินมากถึงกับพยายามหลอกตัวเองว่าวันนี้เค้าไม่มาขายเพราะจะเวลาไปเตรียมกระทง โอ้ลา)

นั่งรถต่อไป ไม่มีอะไรทำ เหม่อโง่ต่อไป คุณป้า (คนเดิม) ก็วานหนูให้คุ้ย ๆ ของแล้วเอาเฉดบังแดดมาแปะรอบ ๆ รถ เจอปั้นสิบหลายถุง เลย์ และอื่น ๆ มากมาย โอ้ โอ้ โอ้ ... ป้าขา ถ้าอีกสักพัก ป้าให้หนูล้วงลงไปที่ตระกร้าและให้หนูเปิดตู้เย็นหยิบน้ำลิ้นจี่ออกมา หนูจะไม่แปลกใจเลยค่า สักพัก ก็เลยตัดสินใจลาไปนอน ก็ไม่มีอะไรจนนั่งกรี๊ดกร๊าดต้นหญ้า หมา นก เสาไฟฟ้า หลักถนน และทุกสิ่งที่ผ่านตาไปแก้เซ็งจนกลับเซ็งขึ้นมาใหม่แล้วนี่นา โฮโฮ

เอาหน้าเกลือกกก กับหมอน กลิ้ง ๆ ในที่สุด หนูก็หลับได้ ไชโย ไชโย ไชโย .... ตอนนั้นเป็นเวลาบ่ายสามกระมัง ตื่นมาอีกทีอยู่ที่ปั๊มสักแห่ง และเรากำลังจะขับรถเข้าเมืองตากกัน

--- จบ ตอน 2 ---