งานสัปดาห์หนังสือ เมษา'48 (Rerun)

กลับมาอีกครั้งตามคำเรียกร้อง (ของใครก็ไม่รู้ – จริง ๆ อาจะไม่มี แต่เพื่อให้ฟังดูเก๋)

วันนี้ว่าง ว่างมากกก นายก็ไม่มา งานก็ไม่มี และอิฉันก็คาดการณ์ได้ว่า จะเป็นเช่นนี้ จะเอาหนังสือมาอ่าน เตรียมไว้แล้วก็ดันลืมไว้หน้าบ้าน โฮโฮ อุตส่าห์คาดไว้อย่างแสนสุขว่ากว่าจะหมดวัน เราก็หมดเล่มแน่ แล้วเป็นไง มานั่งเอ๋อ ๆ ประจำโต๊ะ แสนเศร้า

เมื่อวานไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่ศูนย์สิริกิติ์มา คนเยอะมาก ๆๆๆๆๆ แค่เดินแหวกคนไปแต่ละซุ้ม พลังชีวิตก็แทบจะถูกสูบออกจนหมดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการเลือกหนังสือเลย เดินวนไปมาสักพักใหญ่ก็เกือบจะกรีดร้องว่าไฟไหม้ แบบ ฮ่าฮ่า วิ่งกรีดหนีไปไปนอกตึกให้หมด ฉันจะได้เลือกหนังสือสบาย ๆ ไม่ต้องลุยคน แต่หิริโอตัปปะในใจมีมากเพียงพอจนยับยั้งไม่ให้ก่อเหตุได้ ก็นับว่าพ่อแม่ได้เลี้ยงดูหนูมาดีในระดับหนึ่ง (ถึงแม้จะไม่ใช่ในขั้นที่พอจะยับยั้บใจไม่ให้วีนเงียบได้ตามที -_-‘’) อยากจะบอกว่าปีนี้ดูหนังสืออย่างสุขุมอย่างไรชอบกล เพราะทุกปีจะซื้อแหลก ไม่บังยะบันยัง แล้วก็ไปเรียงเป็นระเบียบงดงามอยู่บนชั้นหนังสือเฉย ๆ (หรือว่าเวลาซื้อหนังสือริทำตัวอคาเดมิควิชาการจัดเกาะกระโหลกก็ไม่รู้ ทำให้เป็นหนังสือที่ต้องเกาะกระได แล้วต่อด้วยเฮลิคอปเตอร์ไปอ่านต่อทุกปี ทำให้บางเล่มไม่เคยอ่านจบ หรือแม้กระทั่งได้อ่านเลย เหนื่อยเกิน) ปีนี้ก็เลยเป็นประเภท ซื้อมาเฉพาะที่ชัวร์ ๆ ไว้ก่อนว่าได้อ่านแน่ หนังสือหลายเล่มซื้องวดที่แล้ว งวดนี้ก็ยังมาขายอยู่ ดังนั้น ประเภทที่ 2 ที่จะไม่ทำก็คือ ซื้อดะ ยุทธศาสตร์การจัดการเหล่านี้ให้ผลดีมาก คือ เงินทองไม่โบยบินจากไปมาก คิดในแง่เศรษฐศาสตร์ก็คือ น่าจะได้คะแนนดีในเรื่องการดู-ซื้อของที่ให้อรรถประโยชน์สูงสุด (maximum utility) เป็นเกณฑ์

เออใช่ ๆ วันศุกร์ไปงาน (ไม่ต้องห่วงต้องไปหลายวัน แม่ต้องไปแจกลายเซ็นด้วยไง เพื่อค่าขนมของหนู ก็ต้องไปกะแม่ด้วย เจ๊ต้องการ mental supporter 555) เจอคุณพลอย จริยะเวชด้วย ก็เลยรีบซื้อหนังสือให้เซ็น กรี๊ดๆๆๆ หนูชอบคุณพลอย!!! ยุทธวิธีเอานักเขียนและลายเซ็นมาล่อให้ซื้อเนี่ย ได้ผลทุกยุคทุกสมัยจริง ๆ หนอ ว่าแล้วก็รีบเร่งให้แม่ไปงานมากขึ้น บ่อยขึ้น นานขึ้น ค่าขนมของหนูนี่คะ

ไปแล้วดีกว่า หมดมุขแล้ว
มิ้ง