คิดเรื่องเทพนิยาย

เพิ่งอ่าน Trinity Blood ไป ก็เลยเกิดความคิดอยากวาดรูปเจ้าหญิงนิทราแบบนุ่ม ๆ แต่ขณะเดียวกันก็มีความหมายเชิงสัญลักษณ์ในแง่ที่ชวนให้ขบคิดมีสาระ ตามแบบมิ้งโหมดวิชาการอยู่ในเชิง

แปลกดีที่พอโตขึ้นมาเรื่องเทพนิยายที่ชอบมากที่สุดเป็นเรื่อง Beauty and the Beast อย่างที่บอกไปว่า เป็นเทพนิยายเรื่องเดียวที่รักด้วยสมอง ตรองด้วยปัญญา นั่นก็คือ ตัว Beauty ได้มีโอกาสอยู่ร่วมและเรียนรู้จิตใจของ The Beast เป็นชั่วระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจรักลงไป และประการสำคัญยิ่งอีกประการหนึ่งก็คือ เป็นเรื่องที่ไม่ได้หลงรักผูกพันด้วยสิ่งที่มองเห็นภายนอกอย่างที่มิ้งมักจะใช้คำว่า “ความพึงใจทางร่างกาย” หรือ physical attraction เป็นเกณฑ์

ซึ่งก็คงจะตรงกับจิตใต้สำนึกของมิ้งเองด้วยกระมัง ที่มีผลให้พอคิดจะแต่งเรื่อง หรือแม้แต่เขียนออกมาแล้วก็ตาม ก็ยังมีกลิ่นอายความเป็น Beauty and the Beast ในบางแง่อยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็น Cursed ต้องสาปก็ดี หรือเทพนิยายเสมือนจริงก็ดี เรื่องรักโรแมนติกลักษณะเสมือนจริงและมีมิติความจริงเช่นนี้ก็ยังครองใจมิ้งอยู่เช่นเคย

หากแต่อย่างไร ถ้าคิดจะวาดภาพเรื่องที่อยากจะวาดมากที่สุด (หรือใช้คำว่ามีแรงขับสร้างภาพในหัวมากที่สุด) กลับเป็นเจ้าหญิงนิทรา Sleeping Beauty ของเรา เพราะด้วยความรู้สึกว่าเธอเป็นผู้ที่ตกอยู่ในความฝัน ในความหลับใหล และในสภาพช่วยตัวเองไม่ได้ที่สุด ซึ่งกลายเป็นก่อให้เกิดการพึ่งพิงผู้มาช่วยเหลือหรือเจ้าชาย และเป็นความรักแบบเลื่อนลอย แรกพบในเวลาต่อมา ทำให้ปรากฏภาพเป็นหญิงสาวอ่อนแอ บอบบาง และน่าทะนุถนอมจนน่าที่จะวาดรูปขึ้นมา

เพราะหญิงสาวที่ชาญฉลาดและเต็มไปด้วยปัญญาอย่าง Beauty คงจะชาญฉลาดกว่ารูปจะบรรยายเธอออกมาได้ และขณะเดียวกัน ตัวอักษรก็คงจะเป็นสิ่งเดียวที่ถ่ายทอดเธอออกมาได้งดงามที่สุด ขณะที่สำหรับ Sleeping Beauty การสร้างภาพเธอออกมาด้วยการใช้ภาษาก็คงจะไม่จับใจลึกซึ้งได้เท่ากับภาพเป็นแน่

ปล. โอย ง่วง และก็รู้สึกว่าคิดไม่ต่อเนื่องชอบกล แต่ก็อยากจะโพสต์อะไรลง blogspot ก่อนนอนก็แบบนี้กระมัง น่าจะต้องกลับมาแก้นะนี่