Thursday, September 30, 2004

แมวที่หายไปและแมวที่เข้ามา

เมื่อเจ้าแมวเหลืองตัวใหญ่มาร้องขออาหารตรงประตูอย่างที่ทำสม่ำเสมอทุกดึก ฉันก็จะทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่แล้ววิ่งไปหาข้าวมาให้แมวที่ร้องโหยหวนนั้นเป็นกิจวัตรเช่นกัน มันเริ่มเป็นกิจวัตรอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไรนะ

มองย้อนกลับไป ช่วงที่เจ้าแมวแปลกหน้าเริ่มมาขออาหารที่บ้าน เป็นช่วงเวลาที่พีพี แมวสีสวาทสุดที่รักของแม่และของครอบครัวหายไป เพราะพีพีเป็นแมวเก็บตกที่เคยผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายมาก่อน เราใช้เวลาเนิ่นนานเพื่อเยียวยาจิตใจของพีพี นานเป็นนานกว่าพีพีจะเริ่มทำใจให้คุ้นเคยกับบ้าน กับมือที่ให้อาหาร หากแต่เมื่อพีพีเรียนรู้ที่จะรัก พีพีก็รักเราด้วยทั้งหมดที่พีพีมี เมื่อแม่ไม่อยู่บ้าน พีพีจะนั่งรอที่ประตูจนกว่าแม่จะกลับมา และถ้าแม่อยู่บ้าน พีพีจะเดินตามแม่เพื่อขอใช้เวลาอยู่ร่วมกันกับแม่ตลอดเวลา พีพีจะอ้อนเพื่อขอนอนตักเรา และถ้าพีพีง่วง พีพีก็จะร้องเพื่อให้คนสักคนนั่งเป็นเพื่อนอยู่ใกล้ ๆ

เพราะความที่พีพีเป็นแมวที่เคยถูกทำร้าย นิสัยตื่นตกใจกลัวของพีพีเป็นสิ่งเดียวที่แก้ไม่หาย ถ้ามีเสียงดัง พีพีก็จะวิ่งไปซ่อนใต้โต๊ะ หรือถ้ามีคนแปลกหน้ามา พีพีก็จะวิ่งไปไกล ๆ เพื่อตั้งหลัก หรือแม้แต่หาที่ปลอดภัยไว้ก่อน แต่ก็นั่นแหละ นิสัยนี้ทำให้พีพีไม่เคยออกจากบ้านไปไหนไกล ผิดกับซีซีแมวสีสวาทตัวเข้มพี่น้องของพีพี ผู้ซึ่งมักจะออกไปท่องเที่ยวสัมผัสโลกอยู่ตลอดเวลา และจะกลับมาบ้านก็ช่วงเวลาที่หิวโซ สิ่งนี้ทำให้เราเชื่อกันว่าพีพีจะไม่ไปไหนไกล และจะอยู่กับเราตลอดไป

แต่วันหนึ่ง เมื่อแม่ไปต่างจังหวัด พีพีหายไป และแม้จะรอเท่าไหร่ พีพีก็ไม่เคยกลับมา เราไปตามหาพีพีตามบ้านทุกหลัง ถนนทุกสายในหมู่บ้าน และอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายตามที่เราจะนึกออก ไม่ว่าจะเจ้าที่ที่บ้าน ศาลพระพรหม และอื่น ๆ อีกมากมาย ทุกครั้งที่เราได้ยินเสียงแมวร้องนอกบ้าน เราก็จะวิ่งไปดูหวังให้เจอพีพี ทุกครั้งที่ขับรถผ่านแมวในหมู่บ้าน เราก็จะหยุดจอดและวิ่งไปดู ขอให้เป็นพีพี แต่เราก็ไม่เคยเจอ สามเดือนแรก แม่ตื่นอยู่ทั้งคืน เพราะนอนฟังเสียงประตูด้านที่ติดกับสวน ภาวนาให้พีพีมาเคาะขอเข้าห้องหลังอย่างที่ทำทุกครั้งหลังจากไปนอนเล่นที่ระเบียงมา

ตอนนั้นเอง เป็นตอนที่เจ้าแมวพเนจรเดินมาขอข้าวหน้าบ้าน และฉันก็หาข้าวให้ด้วยความสงสาร ในตอนแรก ทุกคนในบ้านไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือน้องชายต่างก็ให้ความเอ็นดูกับเจ้าแมวตัวนี้หมด ถ้าเจ้าแมวเหลืองมา และฉันไม่อยู่ ไม่พ่อก็น้อง มักจะช่วยกันให้ข้าว และเล่นกับมันเสมอ แต่หลังจากที่ถูกตะปบและข่วนแรง ๆ ในวันหนึ่ง ทุกคนก็บอกศาลาและปล่อยให้ฉันให้ข้าวเจ้าเหลืองอยู่คนเดียว โดยที่โกรธและไม่เข้าใจว่าฉันอดทนกับเจ้าแมวเกเรได้อย่างไร

จริง ๆ แล้วพีพีนั่นเองที่เป็นที่มาของทุกอย่าง จริงอยู่ที่ฉันสงสาร แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันไม่ได้บอกใครก็คือ แมวแปลกหน้าตรงหน้ากำลังหิวโซ และก็ทำให้ฉันคิดถึงพีพีที่รักมาจับใจ ถ้าพีพีกำลังหลงทาง และใครก็ตามเจอพีพีที่กำลังหิวโหยอยู่กับเขา ฉันก็หวังว่าเขาจะทำให้สิ่งเดียวกัน ให้ข้าวพีพีให้พีพีได้อิ่มหนำ และถ้าทำได้ ฉันก็หวังว่า เขาจะให้ความรักพีพีไม่ต่างจากที่เราเคยมีให้ แม้ว่าจะไม่มาก ไม่อดทนเท่าก็ตาม จริง ๆ แล้ว การให้ข้าวแมวเหลืองอาจจะไม่ได้เกิดจิตเมตตาของฉัน แต่เป็นความเห็นแก่ตัวก็ได้ ฉันมุ่งหวังและมีความมุ่งหวังถึงพีพีที่รักต่างหาก

**********
เป็นการระบายความในใจ เพราะคิดถึงแมวพีมาจับจิต ถึงตอนนี้ก็ยังหวังและยังรอให้พีพีกลับมา จริง ๆ นะ ภาวนาให้พีพีกลับมา เดินเข้าบ้านเหมือนที่ทำทุกครั้ง และเหมือนว่าไม่เคยจากไปไหนไกล คิดถึงพีพีจริง ๆ และรักผูกพันกับพีพีมากกว่าที่เคยรู้

กับ

จริง ๆ ยังไงก็จะให้ข้าวเจ้าแมวเหลืองนั่นแหละ ใครจะปล่อยให้แมวแปลกหน้าหิวโดยที่แมวตัวเองอิ่มหนำอยู่ฝ่ายเดียวได้ จะปล่อยไว้ เพราะการแบ่งแยกเป็นแมวเรา แมวคนอื่นทำได้ที่ไหนกัน แต่นั่นแหละ ตอนให้ข้างครั้งแรก ทำไปเพราะคิดถึงพีพีและหวังให้พีพีได้อิ่มท้องอยู่กับคนแปลกหน้าตรงหน้าอย่างมากมาย

Saturday, September 25, 2004

ความผูกพันกับการจากลา (2): ความเห็นแก่ตัวของมิ้ง

**ชื่อเรื่องเต็ม ๆ น่าจะเป็น ความผูกพันกับการจากลา: ความเห็นแก่ตัวของมิ้ง และที่สำคัญที่สุด ความวิตกจริตแบบโลกถล่มของมิ้ง

มิ้งก็รู้หรอกนะว่าตอนนี้ทุกคนกำลังเศร้าและใจหายที่มิ้งหายไปจากที่ทำงาน แต่อีกไม่นาน ทุกคนก็จะทำใจและปรับตัวตามสภาวะปัจจัยที่จะต้องเป็นไป ทั้งนี้ มนุษย์เป็นสัตว์ที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมและสภาวะการณ์ใหม่ ๆ ได้เสมอ เมื่อมีเหตุการณ์ใดเปลี่ยนแปลงไป เบื้องแรก มนุษย์เราอาจจะสับสนงุนงงกับการตั้งรับสิ่งแปลกปลอมนั้น ๆ แต่ไม่นาน เราก็จะเริ่มชิน และหาทางรับมือกับสิ่งนั้นได้

ตอนที่พี่ ๆ ที่ทำงานของมิ้งกำลังปรับตัวเข้ากับสภาวะใหม่ - สภาพแวดล้อมที่ปราศจากมิ้ง - และไม่ช้าไม่นาน มิ้งก็จะไม่ใช่สิ่งจำเป็น สำคัญ และมิ้งก็จะถูกลืมในที่สุด ตามสภาพ normalisation หรือการปรับสู่สภาวะปกติ และวลีที่ว่า soon will be forgotten ก็เป็นสิ่งที่ติดอยู่ในสมองมิ้งตั้งแต่ก่อนออกมา โต๊ะที่มิ้งเคยนั่งก็จะมีคนมาแทนที่ งานที่มิ้งทำก็จะมีคนอื่นมารับผิดชอบแทน คนที่มิ้งสนิทด้วยก็จะมีคนอื่นที่สนิทกว่ามาอยู่ด้วย ยิ่งคิด ทั้งหมดทำให้มิ้งเริ่มเศร้า และร่ำ ๆ จะนั่งร้องไห้หดหู่อยู่มุมห้องแล้ว

แต่จริง ๆ แล้ว มิ้งก็คงลืมมองย้อนไปอีกด้านหนึ่งเช่นกัน การที่มิ้งไม่อยากถูกละเลยหรือถูกลืมนั้น เป็นธรรมชาติประการหนึ่งของมนุษย์นั่นเอง คนทุกคนต้องการความรัก ทั้งที่จะถูกรักและรักคนอื่น สิ่งนี้สะท้อนได้ว่า มิ้งก็ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป มิ้งต้องการที่จะเป็นที่รัก ต้องการเป็นคนสำคัญ ทั้งนี้

เพียงแค่มิ้งไม่อยากให้พี่ ๆ ที่มิ้งรักใคร่ผูกพันทั้งหลายลืมมิ้ง มิ้งกลับกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัว อยากผูกเหนี่ยวรั้งเค้าไว้กับมิ้งตลอดไป ไม่อยากให้ใครสักคนเริ่มต้นใหม่ได้ หรืออยู่ได้เองโดยไม่มีมิ้ง ทั้ง ๆ ที่เราทุกคนก็ต้องก้าวไปข้างหน้า และเติบโตต่อไป แทนที่จะถอยหลังหรือถูกผูกมัดจากอดีต สิ่งเหล่านี้ ทำให้มิ้งเริ่มคิดได้ และเริ่มปล่อยวาง ที่สำคัญที่สุด การที่จะมองว่าพวกเขาจะลืมมิ้ง หรือจะไม่เห็นความสำคัญของมิ้งอีกต่อไป ก็เป็นการประมาทและถึงขั้นหมิ่นน้ำใจของคนรอบข้างมิ้งมากทีเดียว การที่เรารู้จักกัน และเริ่มต้นผูกพันกันใช้เวลาเนิ่นนาน การลาจากที่เกิดจากการไม่ได้อยู่ร่วมกันในที่ทำงาน ไม่สามารถทำลายสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่กลายเป็นสิ่งที่ทวีความสำคัญเมื่อเวลาดำเนินไปได้เป็นแน่ อาทิตย์ที่แล้ว มิ้งยังพูดอยู่เองว่า ”การพบกัน และการจากลา ก็ทำให้เรามีความทรงจำต่อกันและหลายสิ่งที่เราเคยละเลยก็จะกลับเป็นมีความสำคัญขึ้นได้มาเมื่อเราระลึกถึงกัน และเมื่อเรารำลึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน” แล้วเหตุนี้ ทำไมมิ้งถึงต้องกลัวว่าทุกคนจะลืมมิ้ง หรือไม่เห็นมิ้งเป็นคนสำคัญไปได้กันเล่า?

Thursday, September 16, 2004

ความผูกพัน กับการจากลา

ในที่สุดก็ออกจากที่ทำงานหลังจากที่ทำเรื่องลาออกมาประมาณ 2 เดือน แปลกที่จริง ๆ มันต่างจากที่คิดเอาไว้มาก เวลา 8 เดือนกว่าอาจจะไม่นาน แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่ต้นไม้ชื่อว่ามิตรภาพและความผูกพันเริ่มออกดอกงดงาม จึงเป็นการยากที่จะตัดใจและทำแค่เดินจากมา ตอนแรกเราอาจเป็นแค่คนแปลกหน้าของกันและกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เวลาที่ได้ใช้ร่วมกันก็ทำให้ใครหลายคนเริ่มมีควมหมายกับชีวิตของเรามากขึ้น เหมือนดังที่ เจ้าหมาจิ้งจอกในเรื่องเจ้าชายน้อย เคยพูดเอาไว้ว่า ในตอนแรก เจ้าชายน้อยยังไม่มีความสำคัญใด ๆ กับหมาจิ้งจอก เจ้าชายยังเป็นแค่เด็กผู้ชายธรรมดาเหมือนเด็กอีกเป็นหมื่นเป็นแสนในโลก และหมาจิ้งจอกก็ไม่ได้ต้องการเจ้าชายน้อย ขณะเดียวกัน สำหรับเจ้าชายน้อยเอง หมาจิ้งจอกเองก็ไม่ได้สำคัญอะไร หากแต่เมื่อเราอยู่ด้วยกัน ได้ใช้เวลาร่วมกัน ทำความคุ้นเคยกับอีกฝ่ายหนึ่ง ไม่นานนัก เราก็จะพบว่าเราต้องการอีกฝ่าย และคนนั้น ๆ ก็จะมีความสำคัญสำหรับเราขึ้นมา

จริง ๆ การออกจากที่ทำงานก็ไม่ได้หมายถึงความสิ้นสุด หรือเลิกล้มความสัมพันธ์กันแต่อย่างใด แต่กับคนที่เคยนั่งห้องเดียวกันทุกวัน หรือทำงานด้วยกันทุกวัน การจะไม่ได้ทำเช่นนั้นอีก หรือไม่ได้เจอกันทุกวันอีกก็ฟังดูเป็นเรื่องยาก ความสัมพันธ์ยังคงอยู่ แต่ต้องปรับเปลี่ยนรูปแบบไป มีพี่หลายคนที่ที่ทำงานไม่อยากให้ไป และพูดทีเล่นทีจริงว่าจะจับมัดไว้กับโต๊ะ ผูกไว้กับพริ้นเตอร์ และอีกคนหนึ่งที่พอเราบ่นว่าเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งกำลังจะไปเรียนต่ออังกฤษ เธอบอกมิ้งว่า สมน้ำหน้าจะได้รู้รสชาติของการถูกทิ้ง มองในมุมมองกลับกัน มิ้งเลยคิดตก คนเราย่อมไม่อยากจากคนที่เรารักใคร่ผูกพัน พี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่ทำงานไม่อยากให้มิ้งลาออก ไปอยู่ที่อื่น และก็ได้แต่หวังเงียบ ๆ กันว่า มิ้งจะเปลี่ยนใจ หรือมิ้งจะได้โยกไปย้ายตำแหน่งที่ดีกว่า เพื่อที่จะได้ไม่ย้ายที่ทำงาน ทั้งหมดคาดหวังและมีความหวังจนถึงนาทีสุดท้าย ขณะที่ตัวมิ้งเอง ก็คาดหวังให้เพื่อนรักเปลี่ยนใจไม่ไปเรียนต่อ แต่อยู่กับมิ้งที่กรุงเทพ ฯ นี่ต่อไป มิ้งคิดไปถึงขั้นว่า ขอให้มหาลัยที่มันสมัคร ไม่รับมันเสียด้วยซ้ำ คนเราย่อมไม่อยากจากคนที่เรารักใคร่ผูกพันก็จริง แต่จริง ๆ ไม่มีอะไรที่อยู่กับเราเป็นของเราตลอดไป การให้เขาอยู่กับเรา อาจจะเป็นแค่ความเห็นแก่ตัวของเราที่อยากให้มีคนที่ชอบพอกันอยู่ใกล้ หากเมื่อมองลึกเข้าไป เราต้องทำใจยอมรับการเปลี่ยนแปลง เพราะชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป และเราก็ต้องเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ การปล่อยให้อีกฝ่ายได้เติบโตต่างหากถึงจะเป็นความรักและหวังดีที่แท้จริง

เขียนมาเหมือนไม่ใยดีกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น แต่จริง ๆ มิ้งเองเป็นคนที่กลัวกับการจากลาที่เกิดขึ้นนี้มากที่สุดคนหนึ่งเช่นกัน หากแต่มิ้งต้องทำปากแข็งและใจแข็งพอ จริงอยู่ที่ความสัมพันธ์ความผูกพันยังคงมีอยู่ แต่รูปแบบที่เปลี่ยนไปก็ยังคงคาดเดาไม่ได้ และทำให้ไม่แน่ใจว่าสภาพที่เกิดขึ้นใหม่จะแปรผันไปอย่างไร และลงเอยเป็นเช่นใด และที่สำคัญ มิ้งจะรับมือกับมันได้อย่างไร แต่อย่างน้อย การพบกัน และการจากลา ก็ทำให้เรามีความทรงจำต่อกันและหลายสิ่งที่เราเคยละเลยก็จะกลับเป็นมีความสำคัญขึ้นได้มาเมื่อเราระลึกถึงกัน และเมื่อเรารำลึกถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน

***** เขียนได้ขาด ๆ เกิน ๆ เหมือนอารมณ์ยังไม่คงที่ รู้สึกว่าสื่อออกไปได้ไม่มากเท่าที่ใจคิด รอความรู้สึกและสภาพจิตใจลงตัว จะมาแก้ใหม่ก็แล้วกัน

Sunday, August 01, 2004

ผจญภัยที่ร้านหมอฟัน

มานั่งอ่านหัวข้อที่จั่วไปว่าจะเขียนแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากอึ้งกับตัวเอง โอ อะไรมันจะขี้เม๊าท์เล่าเรื่องได้ไปหมด ถึงขนาดเล่าประสบการณ์ในร้านหมอฟันเนี่ยยนะ แบบอะไรชีวิตนี้อิฉันก็เอามาเขียนเล่า เขียนเม๊าท์ได้ทั้งสิ้น ก็เอาเหอะ จั่วไปแล้ว ก็ต้องทำให้ได้ใช่ไหมคะ


จริง ๆ ไม่ได้คิดจะไปหาหมอฟันเล๊ยย แต่เพราะนั่งรถไปเป็นเพื่อนพ่อน้องชายตัวดีที่อุตสาหะไปเสาะแสวงหาร้านหมอฟันได้ไกลสุดโลก เพื่อไปดูใจขณะคุณเธอผ่าฟันคุดนั่นไง ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น อย่างที่เรียนเสนอไปแล้วว่าร้านไกล ชนิด middle of nowhere จะหาไหนปาน ทำให้ไม่มีกิจกรรมใด ระหว่างรอ จะไปเดินตลาดเยี่ยมชมชีวิตราษฎรทั้งหลายก็ทำไม่ได้ เพราะฝนตกหนักมากของมาก กว่าจะผ่าเข้าร้านได้ก็เลือกตาแทบกระเด็นเต็มที แหม วันนั้นใส่ส้นสูง กระโปรงก็แคบซะ จะให้หนูวิ่งผลุบเข้าร้านแบบนางเอกหนังไทยหากระท่อมหลบฝนก็ทำได้ลำบากเต็มที่ ก่อนจะได้เก๋ มีผู้กำกับสั่งคัท อิฉันก็คงจะล้มพรืดกลิ้งไปให้เหล่าแก๊งค์มอเตอร์ไซค์รับจ้างที่หลบฝนอยู่ตามมุมต่าง ๆ สังเวชสมเพชไปก่อน ดังนั้นแค่การเดินเข้าร้านหมอฟันก็ต้องมีลีลากันบ้าง การเดินเยื้องกรายจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด ชนิดถ้าไม่เห็นห่าฝนไล่ช้างที่รุมตกใส่หัวหนู หรือการเปียกกชนิดที่โบ๊ะหน้าไว้เปิงไปกับสายน้ำก็คงจะดูกันไม่ออกว่าฝนตก -_-‘’


ในที่สุดก็เข้าร้านได้ซะที แต่ทว่า.. แม้คนไข้มาแล้ว หมอก็ยังไม่มาเพราะรถติดอยู่ และแล้ว คนไข้ก็เริ่มหิว น้องสุดเลิ๊บกลัวมากว่าถ้าทำฟันแล้วจะกินอะไรไม่อร่อยเลยตัดสินใจรีบไปหาอาหารตุนรอหมอก่อน คิดออกไหมคะว่าเรากำลังทำอะไรกัน เดินลุยฝนไปหาอาหารในเซเว่นเจ้าค่ะ ฝนก็ตกหนัก ร่มก็ไม่มี (อนาถจริงจริ๊ง เมื่อไหร่เดี๊ยนจะติดนิสัยเก็บร่มในรถไว้กันบ้างวะ?) แต่สองพี่น้องก็เดินลุยฝนไปได้เพื่ออาหาร งานนี้ก็ยังเดินสวยงามเช่นเดิมอยู่ ยังไงก็เปียกอยู่แล้ว แต่จะล้มหรือไม่ล้มอันนี้เราเป็นคนเลือกนี่นา ระหว่างทาง (โอออ เซเว่นไกลมากก เดินเท่าไหร่ก็ไม่ถึงวันนี้ โฮโฮ) คุณน้องชายก็ดันเจอพี่ที่บริษัทแล้วก็เกิดมีปฏิสันถารขึ้น โอ อยากจะร้องไห้ จะคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ทำไมต้องมาคุยกันกลางสายฝนคะ แล้วก็ช่างกระไรเลย เจอกันทั้งขาไปและขากลับ ก็ทักกันได้ทั้งขาไปและขากลับ กลัวว่าพี่จะเปียกไม่ทั่วถึงเหรอคะ คุณน้องขา


อย่างไรก็ตาม เราก็รอดชีวิตกลับมาสู่ร้านหมอกันได้ แล้วระหว่างที่รอหมอฟันอยู่นั้น คุณผู้ช่วยที่ว่างจัดเพราะฝนทำให้ไร้คนไข้อื่น ๆ กำลังนั่งดูทีวีอย่างเริงร่าอยู่ แล้วดูอะไรทราบไหมคะ สารคดีงูในเกาะกวมค่ะ กรี๊ดดด ดิฉันอยากจะกรี๊ดดด ดูอื่นหมื่นแสน เธอไม่ดู เธอดูสารคดีงู!!!! โฮโฮโฮ กลัวงูโว๊ยย ดูอยู่ได้ ร้านหมอก็แคบ ทีวีก็เสียงดัง ฝนก็ตก ไม่มีทางหนีใด ๆ เลยจริง ๆ เลยพยายามก้มหน้าก้มตามองพื้นอยู่ จริง ๆ อยากจะขอให้คุณเธอเปลี่ยนช่องมาก แต่เห็นสีหน้าท่าทางแล้ว การขอให้เปลี่ยนช่องคงเป็นการทำลายความสุขหนึ่งเดียวในชีวิตเธออยู่ อะไรมันจะอินได้ขนาดนั้นก็ไม่รู้ จำได้ว่าได้ก้มหน้าก้มตาจนเมื่อยคอไปหมด และทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาทีใดก็จะต้องสบตากับงูตัวใดตัวหนึ่งด้วยซ้ำไป โฮโฮโฮ เอาเถอะ อย่างน้อยก็เรียนรู้ได้อย่างหนึ่งจากสารคดีว่าเกาะนี่ ง (ไม่ได้พิมพ์ตกหรอกนะ ไม่เอา ไม่อยากเรียกมันอีกแล้ว) เยอะมาก ๆๆๆๆ สาธุ ชีวิตนี้ยังไงดิฉันก็จะไม่ขอเหยียบเด็ดขาด

หมอมาก็เหมือนมีระฆังช่วยชีวิต รีบเดินเข้าห้องหมอฟันไปเร็วมากจนหมอร่ำ ๆ จะร้องไห้ด้วยความดีใจที่เห็นคนไข้กระตือรือร้นจัด อาจจะเป็นคนแรกครั้งแรกในชีวิตการทำฟันของหมอก็ได้ เฮ้ออ ไม่ได้มาทำฟันนานมากแล้วนะเนี่ยเรา ทุกครั้งที่มาตรวจฟันหมอก็มักเอาที่ตรวจฟัน เคาะ ๆ ปากด้านละ 2 ครั้ง รวมบนล่างก็ 7-8 ครั้งแล้วก็จบพร้อมประโยคว่าฟันดีมาก ปล่อยให้โกรธจัดกลับบ้านไป ก็คิดดูสิ หมอเคาะฟันไม่ถึงนาทีแล้วก็เสร็จ ทั้ง ๆ ที่ตอนรอหมอมักจะหมดไปเป็นชั่วโมง ๆ ไม่รวมเวลาเดินทางด้วยซ้ำ แต่คราวนี้… กรี๊ดดดด หมอบอกว่าหนุฟันผุค่ะ โฮโฮโฮ สงสัยหนูจะย่ามใจมากไปหน่อย ปล่อยไว้นานจะไม่เป็นการ เลยขอให้หมออุดฟันเร็วรี่ หมอก็แสนดีรีบทำ (เพื่อเงินของหมอ) แต่ทำไมคราวนี้หนูกลัวเสียงที่กรอฟันล่ะคะ แบบแอบผวาหวาด ทั้ง ๆ ที่ตอนเด็กชอบไปหาหมอฟันมาก แบบทำยังไงก็ได้ ไม่กลัว ชอบ ชอบ ชอบ ทำไมหนอ ข้อ ก. ตอนเด็ก ๆ หนูได้ของเล่นจากหมอหลังทำฟันเลยอยากมาทำฟัน ข้อ ข. หนูเลยซาดิสต์ ข้อ ค. ไม่มีข้อใดถูก ข้อไหนก็ไม่รู้


สักพักก็อุดฟันเสร็จ คุณหมอเธอบอกว่าห้ามใช้ฟันด้านที่อุดเคี้ยวอาหาร 1 วัน เอ่อ ไม่ได้อุดฟันมานานมาก ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่า พอต้องเคี้ยวอาหารวันรุ่งขึ้น จะเอียงคอเคี้ยวให้ด้านที่ทำฟันอยู่ข้างบนเพื่อไม่ให้เคี้ยวอาหารใด ๆ พรุ่งนี้ฉันต้องทำแบบนี้เหรอคะนี่ แต่ที่เด็ดคือ ก่อนจะจ่ายเงินจะกลับบ้าน เอ่ยปากถามหมอไปว่า ตอนเด็ก ๆ ฟันขาวกว่านี้แล้วทำไมตอนนี้ฟันไม่ค่อยขาว แล้วหมอตอบกลับมาว่า อ๋อออ พออายุมากขึ้น สีฟันจะเหลืองขึ้นเองค่ะ เป็นธรรมชาติ คุณหมอขา ต้องขอบอกคุณหมอว่าเจ็บตัวแล้วยังเจ็บกลับกลับบ้านอีกนะคะเนี่ย


Thursday, July 22, 2004

failure theory

Here again,
You apply your failure theory on me,
The type of person I fail to be,
The life vision I never see.

Blowing on your story,
You success, your achievement, your ability,
What you used to do and used to be,
And why you slipped in tragedy.

You only see,
The failure will repeat at me,
You, never give a chance,
I, never get the faith.

And now, sitting in the dark,
Filled with a sense of anxiety and ambiguity,
Embraced with vulnerability and insecurity,
Inferior feeling is taking all over my body,
Life is just about inability and bad energy.

Comics, drugs, violence, sex,
No quick-fix can keep me calm,
My life is now stuck,
Resounding in my head is your paradigm.

Can you see,
your failure theory works too well on me.
----
เหมือนเคย แต่งตอนจิตตกอีกแล้ว พยายามหาสัมผัสให้ได้มากกว่าบทที่แล้วมา แต่ก็ไปไม่รอด ได้อารมณ์กะได้สัมผัส เราก็ต้องเลือกอารมณ์กันก่อนใช่ไหมล่ะ

ลาออกดีกว่า

รู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก สุดสัปดาห์นี้มีสัมมนาสายงานบริษัทต่างจังหวัดและฉันก็ต้องไปด้วย ทั้ง ๆ ที่บอกนายไปแล้วแท้ ๆ ว่าจะออกตอนสิ้นเดือนหน้า รู้สึกเหนื่อยและเบื่ออย่างรุนแรง วันที่ออกนายไปว่าจะลาออก นายก็ไปมองว่าเป็นเพราะน้อยใจที่ถูกดุไปก่อนหน้านั้นซะอีก เฮ้อออ ตอนที่ไปบอกน่ะ ไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยด้วยซ้ำ และการขอลาออกก็เป็นเรื่องที่ใคร่ครวญมานานแล้วมากกว่าจะตัดสินลงไปชั่ววูบด้วยอารมณ์เสียอีก ไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่านายดุ เจ้าอารมณ์หรือสั่งงานไม่รู้เรื่อง ตรงกันข้าม กับการทำงานครั้งแรกได้นายที่ใจดี อารมณ์เย็น อดทนนั่งสอนงานก็เป็นเรื่องที่มีบุญเหลือหลายแล้ว ไม่ต้องนับพี่ ๆ ในฝ่ายที่ใจดี และสุดแสนเข้าใจอีกต่างหาก
แต่ทั้งนี้ ตอนที่เข้ามา เนื่องจากตำแหน่งงานที่ทำเป็นการทดลองงานและทดสอบตัวเอง และฉันมีคุณสมบัติที่สูงกว่าที่ต้องการจึงเกิดมีเงื่อนไขว่าจะมีการปรับตำแหน่ง และปรับเงินเดือนให้ หากแต่ที่เวลาผ่านไป ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียที แม้จะอดทนและใจเย็นเพียงใด ก็ทำให้เริ่มหัวเสีย หงุดหงิด และน้อยใจเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ งานหลายอย่างที่ทำกัน ฉันเชื่อว่าฉันทำได้ และทำได้ดีด้วย แต่ก็เพราะไม่ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่สำคัญใด ๆ เลย ถ้าบอกว่าไม่มีประสบการณ์ ทำไมไม่ลองให้ทำลองไปก่อนล่ะ จะพูดว่าไม่อดทนทำงานมันก็พูดได้ แต่ฉันก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกอะไรถึงขนาดต้องมาทนทำในและเป็นในสิ่งที่ไม่มีใครเห็นค่าเป็นแน่ ถ้าอยากได้คนที่มีคุณภาพ มีคุณสมบัติพร้อม ฝ่าย HR ก็น่าจะลงทุนกันหน่อย ไม่อย่างนั้นก็ให้ฉันลาออกไปสิ แล้วไปหาคนใหม่ที่พอใจกับตำแหน่งและเงินเดือนตรงนี้ไป คนที่คุณสมบัติพอดีกับงานน่ะ ไม่จำเป็นต้องให้ฉันอยู่ก็ได้ไม่ใช่หรือ
คิดแล้วก็เศร้า น้อยใจ แล้วก็โกรธอยู่ลึก ๆ อยากจะพูดถ้าไม่เห็นค่าฉันที่นี่ ฉันไปหาที่อื่นที่พร้อมจะเห็นค่าฉันก็ได้ แล้วฉันก็คงเข้าข่ายพวกผยองถ้าจะบอกต่อว่า วันนึง ฉันจะทำให้เสียใจที่ไม่เห็นค่าฉัน ไม่คิดจะเก็บฉันเอาไว้ให้ดีกว่านี้ ก็คงจะต้องลาออกจริง ๆ


Thursday, July 15, 2004

ความใจร้ายกัดจิกของอิฉันกับ Linkin’ Park: Live in Bangkok (ตอนหลัง)

(ต่อ)

แต่ที่แน่ ๆ ป้าแน่ใจได้ว่าถึงจะถูกผลักไปข้างหน้า ดันกลับมาข้างหลังอย่างไร ป้าก็ไม่มีวันล้มแน่ เพราะคนเยอะจนไม่มีที่ให้ล้ม คิดดู แต่นะ ถ้าซวยไปถึงเคสนั้นได้จริงก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากนอนนิ่งให้ถูกเหยียบ จะกรี๊ดกร๊าดร้องแรกแหกกระเฌอก็คงไม่มีมนุษย์ตนใดได้ยิน เพราะทุกคนกำลังกิ๊บก๊าบกะ Linkin’ อยู่ อาจจะรู้สึกตัวอีกที ไปโคม่าร้องไห้อยู่ในห้องไอซียูก็เป็นได้ อย่างไรก็ตาม หลัง 3 เพลงแรกก็เริ่มตั้งหลักได้ ข้างหลังเลิกดันกันแล้ว ก็เลยได้ใส่ใจกับการดู Linkin’ มากขึ้น ตอนนี้ก็ได้กระโดดขึ้น ๆ ลง ๆ บ้าง แต่นะ เฮ้ออ อุตส่าห์ใส่ผ้าใบมาเพื่อการนี้ก็มาเกิดอุปสรรคใหม่เนื่องจาก คนเยอะมาก ไม่มีที่โดด กระโดดได้สักนึง ก็เครียดขึ้นมามากกว่ามัน เพราะรู้สึกจะเหยียบเท้าคนข้างหลังไปหลายครา สลับกับการถูกเหยียบเอง กับอีกประการ เนื่องจากร้อนและคนเยอะมากกกกก (มากๆๆๆ) กระโดดไปได้แล้วก็รู้สึกว่าจุกและวูบ ตอนแรกตกใจนึกว่าเป็นเพราะป้าแก่แล้ว แต่พอเห็นคนเป็นลมเนื่องจากอากาศร้อนและการเบียดเสียดกันมาก ๆ เข้า ปัญญามันก็เกิดว่า อ๋อ จริง ๆ แล้ว การกระโดดเนี่ย มันใช้พลังงานและ oxygen มากกว่าการอยู่เฉย ๆ นี่นา ป้ายังคงใช้การได้อยู่ ก็เลยใจชื้นขึ้นมา และกระโดดเป็นพัก ๆ เท่านั้น

ต้องบอก Chester และ Mike นักร้องนำไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ ทั้งสองคนร้องเพลงไปพร้อม ๆ กับการวิ่งวนไปมาบนเวที โดยที่ไม่มีอาการหอบแม้แต่นิดเดียว และทั้ง ๆ ที่ต้องปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศบ้านเราด้วย (คิดดูเดือน June บ้านเค้ายังเย็นนิด ๆ อยู่เลย) ต่างกับนักร้องวง Ebola ที่เล่นเพลงไปและหอบผ่านไมค์ให้ได้ยิน สมาชิกคนอื่นอย่าง Rob Phoenix ก็เคลื่อนไหวบนเวทีบ้างแต่ไม่เท่าสองคนแรก ส่วน Jo ก็ประจำที่ scratch แผ่นอยู่ข้างหลัง ตอนนี้มีการแอบเม๊าท์กันเล็กน้อยว่าการที่ Jo อืดผิดหูผิดตาเป็นเพราะไม่ได้ขยับมากมายเท่าไหร่เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ และจากการตั้งสมมติฐานนี้นำไปสู่ข้อสรุปที่ว่า ถ้าจะเล่นดนตรีทำอะไรก็ได้ โดยเฉพาะตีกลอง แต่อย่า scratch แผ่น

ตอนแรกกลัวว่า Linkin’ จะเล่นแค่เพลงจากอัลบั้มที่ 2 เท่านั้นตามสูตรการมาเล่นคอนเสิร์ตตอนมีหลาย ๆ อัลบั้ม แต่เพราะเพลงของ Linkin’ มักจะสั้นด้วยความยาวเฉลี่ยที่ 3 นาทีจึงได้ฟังเพลงจากทั้ง 2 อัลบั้ม คือ Hybrid Theory กับ Meteora เกือบหมด รวมถึงเพลงจากอัลบั้ม Remix อย่าง Reanimation ด้วย ดังนั้น เพลงคุ้นหูอย่าง in the end, somewhere I belong, crawling, one step closer, numb, breaking the habits etc ก็ถูกขนออกมาให้เหล่า admirer ฟังอย่างสนุกสนาน ตอนนี้เหล่าแฟน ๆ พากันร้องไปกับ Chester และ Mike อย่างเมามัน

ตอนนี้อีกลุ่มเด็กเปรตข้าง ๆ ก็เริ่มล้อมวงเต้นกันโดยเว้นที่ตรงกลางไว้แบบกินที่สุด ๆ และไม่สนว่าใครจะว่ายังไง พยายามจิกมันกลับไปอย่างสุภาพก็แล้ว มันก็ยังเต้นมากระแทกอิฉันอีก แล้ววิชามารก็เริ่มเกิดขึ้น พอมันเริ่มตั้งหลักจะเต้นมาข้างหลัง ป้าก็เลยแกล้งเอาข้อศอกไปกระแทกหัวมันมั่ง คอมันมั่งอย่างไม่เจตนา แบบกะว่าถ้ามันรู้สึกว่าเจ็บจะได้ไม่ขยายอาณาเขตต่อมา แต่มันคงเป็นควายเหล็กมาเกิดใหม่และหรือไม่ก็ระลึกชาติได้ว่าเคยเป็นกระซู่มาก่อน ถึงได้หนังหนาไม่มีความเจ็บปวด หันมาเต้นแกว่งแขน โยกไหล่โดนอิฉันอยู่เนือง ๆ ดังนั้น ไม้นวมก็แล้ว ไม้แข็งก็แล้ว ku ก็ตัดสินใจใช้ไม้หน้าสามสักที สังเกตเห็นอยู่นานแล้วว่าไอ้อเมริกาใต้ปากหมาเมื่อกี้ก็ยังประสบปัญหาเดียวกัน (มันทำหน้าแค้นเคืองอยู่เหมือนกัน) ก็เลยแง่ง เอามันมาเป็นพวกดีกว่า เด็กรัดสาดการทูตอย่างฉันเรียนมาจนขึ้นใจว่าหลักศัตรูหลัก ศัตรูรองเป็นไง เกือบ ๆ จะอ้าปากบอกมันมาเป็น strategic partner ว่าให้มาเป็น alliance กันแล้ว แต่อ๊ะ คำนี้มันดูการทูตกะจริงจังเว่อร์ไปหน่อย ก็เลยเปลี่ยนใจแล้วอ้าปากถามมันไปว่า จะมาช่วยกันผลักอีเวรพวกนี้กลับไปไหม มันก็ทำหน้าละเหี่ยใจแล้วบอกว่า พยายามแล้ว แต่ไม่สำเร็จ แล้วบัดนั้น อีเด็กเปรตก็กระแทก ku อีก คราวนี้ก็เลยจี๊ดแตกอย่างรุนแรง กระโดดไปอยู่กลางวงมันแล้วก็บอก my strategic partner ว่า งั้นก็มาด้วยกัน แล้วก็เริ่มต้นผลักอกใครสักคนในกลุ่ม อีฝรั่งก็ถึงกับอึ้งเอ๋อไปเล็กน้อย แต่ก็ยังมีน้ำใจอยู่ที่มาช่วยกัน แล้วทีนี้มันก็ดูเว่อร์ ๆ ขึ้นไปเรื่อย เด็กอีกคนก็เลยว่าขอโทษ ๆ พอดีกับโดนน้องมาลากคอออกไป ก็เลยจบกับการมีเรื่องแค่นี้ อานิสงค์ของการหาเรื่องคนอื่นทำให้ฟังไม่รู้เรื่องไป 2 เพลง เฮ้ออ กรรมออนไลน์จริง ๆ

น๊านนานนหลังจากนั้น Chester ก็เริ่มเล่นกะคนดู โดยการให้แฟน ๆ ร้องเพลงคนละท่อนสลับกะตัวเอง จริง ๆ ที่พวกเราร้องไปก็มีแค่เป็นเสียง like this หรอกนะ แต่คนดูก็ดูสนุกและเมามันมากเลย ยิ่งเห็นผมทรงใหม่พี่แกที่เหมือนฮิตเลอร์แล้ว ก็เลยอดคิดไปไม่ได้ว่า เหมือนท่านผู้นำกะลังร่ายสุนทรพจน์ให้เหล่าประชากรเหล่าคล้อยตามไม่มีผิด แบบพูดอะไรก็ได้ไปแล้วก็ว่ากันสรรเสริญว่า ฟูเรอร์ ๆๆๆ ไลค์ดิส กะฟูเรอร์ เวลาตะโกนอย่างบ้าคลั่งก็ไม่ต่างกันแลยนะ ไม่เชื่อลองทำดูสิ แล้ว Linkin’ เองก็ถือเป็นผู้นำสาวกของเหล่า “ลูกแกะที่หลงทาง” อยู่ด้วย อ๊ะ คิดเว่อร์ไปไกลแล้วนะเนี่ย พอดีกว่า กลับมาสนุกกะ Linkin’ Park: Live in Bangkok กันต่อ แม้จะเต้นกระจายไม่ได้ แต่เราก็ยังกรี๊ด ๆ วู๊ ๆ ได้นี่นา

ตอนนี้เพลงจากทั้ง 2 อัลบั้มถูกเล่นไปเกือบหมดแล้ว เรามาวิเคราะห์ดูกัน (ใช้คำได้กระเทยเว่อร์มาก ๆ ) ว่าเพลงที่ถูกทิ้งไปล้วนเป็นเพลงที่มีเนื้อส่วนแร๊พค่อนข้างเยอะ หรือใครคนหนึ่งระหว่างนักร้องนำทั้ง 2 ร้องคนเดียว ซึ่งก็ไม่แปลกใจอะไร การร้องแบบนี้ทำให้ไม่ได้พักหายใจมากนัก จะร้องอย่างเดียวก็ลำบากกินแรงมากแล้ว ยิ่งวิ่งไปมาอยู่บนเวทีด้วย ขืนทำไปก็คงขาดอากาศตายคาเวทีกันพอดี ไม่ต้องพูดถึงอากาศที่ร้อนมาก ๆๆๆ เลย ดังนั้น คนที่คิดว่าจะได้ฟังอย่าง forgotten, easier to run, hit the floor ก็ต้องเศร้ากันไป

3 เพลงสุดท้าย ขอสารภาพอย่างไร้ความสามารถว่า ป้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ ไม่เคยเลยว่าจะต้องมานั่งภาวนาให้จบเร็ว ๆ แต่ไม่ไหวแล้วจริงเจ้าค่ะ ร้อนมากกกก จนอยากให้พายุเข้าจนฝนตกหนัก คุณป้าคล้ายจะขาดอากาศเป็นเฮือก ๆ ช่วงนี้ก็เลยผ่านไปโดยกลับมานึกอะไรไม่ออก อ้อ มีการเลือกคนดูจากฝูงชนไปอยู่บนเวทีกะ Linkin’ ตอนเล่น 1 เพลง ซึ่งก็เป็นคนที่ตอนแรกมันอยู่ข้าง ๆ พวกเราเอง ก็เลยได้แต่กรี๊ด ๆๆ นังน้องชายมันก็ถึงกะกรี๊ด ๆ ไปด้วยว่า ไอ้ญี่ปุ่นบ้านั่นไปถือวิสาสะทำตัวซี้กะ Chester ได้ไง เป็นสาวก Linkin’ จริง ๆ น้อง ku -_-‘’

ตอนที่เล่นเพลง in the end เรานึกว่าจบแล้ว แต่ก็ยังสบายใจที่พวกเขาเล่นกันต่อไป แต่ในที่สุดก็มาถึงตอนจบจริง ๆ ตอนนี้ สมาชิกเริ่มออกมาหน้าเวทีเพื่อขอบคุณแฟน ๆ แล้ว กรี๊ดดดในที่สุดก็ได้เห็น Jo เต็ม ๆ ไม่ผ่านเครื่องเสียง (ทำไมต้องไปนั่ง scratch แผ่น เกือบจะหลังเวทีก็ไม่รู้ พี่โจของหนู ฮือฮือ..) ซะที โฮโฮ อืดกว่าเดิมและกว่าที่คิดเยอะมาก แต่ก็ยังเดิ้นอยู่ดี แม้จะละม้ายลุงเกาหลีวัยเกือบเลยกลางคนไปทุกขณะ (คือว่า เพื่อนเกาหลีของเพื่อนหนูยังหน้าเหมือนโจยิ่งกว่าตัวโจเองซะอีก เหมือนชนิดที่ว่า.. เอ่อ คือว่า ถ้าจบคอนเสิร์ตแล้วเดี๊ยนมีพลังชีวิตเหลืออยู่เนี่ย จะแกล้งกรี๊ดกร๊าดว่าโจมาอยู่แถวนี้ได้ไงออกไปแล้ว เหมือนชนิดที่คนต้องยิ่งกว่าเชื่อแน่ แต่พระเจ้าขา วันนี้หนูทำบาปไม่ขึ้นจริง ๆ เจ้าค่ะ)

จบซะที ทำไมมีการแสดงพลุฉลองชัยกันต่อเนี่ย สวยก็สวยอยู่หรอกนะ แต่หมดกะใจจะดูความงามแล้วค่า คุณขา อิฉันยืนต่อเนื่องมา 4 ชั่วโมงกว่าแล้วนะคะ ขออิฉันหลบไปพักรักษาตัวโดยด่วนเถิดเจ้าค่ะ ก็เลยขอเดินออกมา ดูนาฬิกา 4 ทุ่ม 20 พอดี เท่ากับว่าเวลาที่ Linkin’ แสดงทั้งหมดก็คือ 1 ชั่วโมง 20 นาทีน่ะสิ มาคิดดูแล้ว เวลาเล่นสนุกชั่วโมงกว่า แต่เวลารอ 4 ชั่วโมงกว่า โอ เกิดมายังไม่เคยยืนนานต่อเนื่องไม่มีการสะ-ต๊อปขนาดนี้เลย ถ้ารู้อย่างนี้จะไปฝึกเป็นพนักงานขายของในห้างมาก่อนนะเนี่ย กะนะ ถึงเตรียมใส่ผ้าใบมายืนและกระโดดโลดเต้น (และโลดโผน) แต่เมื่อไม่ได้กระโดด แค่ค่ายืนคุณผ้าใบก็ช่วยหนูแล้ว ดีนะ ที่มีสติห่วงชีวิตมากกว่าห่วงสวยเก๋ ขอบคุณที่หนูเลือกโทนอินดี้เป็นเสื้อกล้าม กางเกงยีนพับขา และผ้าใบจริ๊งจริง (ว่าแล้วก็แอบสงสารคนที่เลือกรองเท้าปลายแหลมสูงปรี๊ดดดมา แล้วต้องถอดรองเท้าเดินหลังเลิกงาน สาธุ)

เมื่อเดินมาลานจอดรถ ก็ได้ยินเสียงเพลง Linkin’ กระหึ่มออกจากรถคันหนึ่ง แล้วพอเดินไปเรื่อย ๆ แทบทุกคันก็ทำแบบเดียวกัน แน่ใจว่าหลายคนต้องรู้สึกมันค้างอยู่แน่ ๆ หรือไม่อีกอย่าง ถ้าใจร้ายก็อยากจะบอกว่า อาจเป็นเพราะทุกคนพากันร้องตะโกนไปกับหนุ่ม ๆ Linkin’ เสียงดังสนั่นก็ได้ ทำให้ดูคล้ายว่าจะเป็นการคาราโอเกะหมู่ที่ได้ยินเสียงคนดูด้วยกันเองชัดมากเป็นพิเศษ (ตัวอย่างง่าย ๆ ดิฉันคิดว่าร้องได้ทุกเพลง แต่พอเจอท่อนแร๊พยาก ๆ เลยต้องเงียบเศร้า ขณะที่คนข้างซ้ายมือร้องได้ แล้วได้ยินมันพร่ำท่องอยู่ข้างหูพอดี!) ดังนั้น ก็เลยต้องหันมาพึ่งเทปฟังเสียง Linkin’ ให้ชัด

ก่อน Linkin’ จะมาเมืองไทย พวกป้า ๆ ลุง ๆ เคยคิดกันว่าเพราะต้องรอจนทัวร์ในอเมริกา ทำให้ต้องมาช่วงนี้ ซึ่งเป็นช่วงที่เลยจุดพีคของ Linkin’ กับหมดช่วงกระตุ้นยอดขายไปแล้ว เมื่อนับจากช่วงที่ออกอัลบั้มสอง และชาวเราก็คงไม่หันไปบ้า Linkin’ อีก แต่ปรากฏว่า วันรุ่งขึ้น บรรดาญาติโยมทั้งหลายที่พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าหมดยุค Linkin’ ของพวกเราแล้ว (เนื่องจากวัยที่มากขึ้น และหน้าที่การงานที่ต้องให้รับผิดชอบ สุขุมมากขึ้น) ต่างพากันหันมาฟัง Linkin’ อีกเป็นแถว เพราะยังรู้สึกสนุกไม่หาย และไม่สามารถตัดใจไปได้จริง ๆ ก็เลยถึงบางอ้อ บอกตัวเองได้ว่า ทำไมต้องเป็นช่วงนี้ เพราะความรู้สึกคลั่งไคล้ได้กลับมาอย่างรุนแรง re-peak กันอีกครั้งเป็นกราฟรูปตัวเอ็น (N) เอียง ๆ เชียวล่ะ ชนิดที่ว่าความฝันอยากไปทัวร์สวนสนุกในอเมริกาถูกแทนที่ด้วยการไปทัวร์คอนเสิร์ต Linkin’ ในอเมริกาแทน!

---- ติดค้างอยู่นานมาก กว่าจะได้จบ สังเกตคงเห็นได้ว่าภาษาต่างกันกับคราวที่แล้วไปบ้าง ขอบคุณคนที่ยังรอทุกคนนะคะ



Wednesday, July 07, 2004

ความใจร้ายกัดจิกของอิฉันกับ Linkin’ Park: Live in Bangkok (ตอนแรก)

ประตูเปิดให้เข้าตั้งแต่บ่ายสามโมง แต่เราไปถึง Impact กันประมาณเกือบ 6 โมง ตอนแรกก็คิดอยู่หรอกว่าอยากไปเร็วนิดนึง เพื่อจะได้เกาะติดเวที แต่คิดสะระตะแล้ว ถ้าจะรอเลยตั้งแต่ตอนนั้นเพื่อให้ Linking’ มาเล่นตอน 3 ทุ่มก็คงจะตายสถานเดียว ไม่มีทางยืนได้นานถึงขนาดนั้นได้แน่ ก็เลยเป็นเวลาอย่างที่เห็น ซึ่งก็เป็นเวลาที่ดีจริง ๆ เพราะเป็นช่วงที่ฝูงชนเริ่มทยอยกันเข้าไปในลานคอนเสิร์ต Aktiv Square (ซึ่งจะบอกว่าเป็นแค่การเอาลานจอดรถ ย้ำ ลานจอดรถพื้นซีเมนต์มากั้นบริเวณด้วยแผ่นสังกะสีและที่กั้น ปิดโปสเตอร์ ทำทางเข้า และตั้งชื่อให้เก๋เท่านั้น) ผ่านการตรวจ security check อย่างละเอียด ที่ให้ทิ้งแม้กระทั่งฝาขวดน้ำดื่ม ติดแท็คข้อมือที่ทำด้วยกระดาษสีเหลือง ๆ แล้ว เราก็เข้ามายืนอยู่หน้า ๆ ค่อนไปกลาง ๆ กัน มองไปรอบ ๆ ตัว ถึงแม้บัตรราคา 2,500 บาทจะเป็นราคาที่แพงเอาเรื่อง แต่เหล่าสาวกทั้งหลายก็ดูจะพร้อมใจกันทุ่มทุนเทถวาย BBC Tero กันจริงจริ๊ง เพราะแพงที่สุด แต่ก็ดูว่าเป็นราคาตั๋วที่คนตอบรับมากที่สุด (คาดว่าพื้นที่ 1/3 หรือมากกว่านั้นก็เป็นราคานี้ด้วย) มีคนมาฟัง Linking’ หลากหลายเหมือนกันแฮะ เห็นเด็ก ๆ จากโรงเรียนนานาชาติมาด้วยกันเป็นกลุ่ม ๆ น้อง ๆ มัธยมต้น (สังเกตจากผมสั้นเกรียนทั้งผู้หญิงและผู้ชาย) ที่มาพร้อมกับผู้ปกครองประจำกลุ่ม คุณลุงท่าทางเอาจริงกะชีวิต เหล่าวัยรุ่นรักสนุก กลุ่มฝรั่งขี้เมาที่นั่งซดเบียร์รอ และอื่น ๆ อีกมากมาย

จริง ๆ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ Linkin’ Park มีกลุ่มแฟนเพลงที่หลากหลาย (ถ้าไม่นับประเด็นพวกที่ได้บัตรฟรีมา หรือมาดูเพราะ once in their lives ไหน ๆ มาเมืองไทยทั้งทีก็มาดูหน่อย ซึ่งเหล่านี้มาเพิ่มความแตกต่างให้กับกลุ่มคนดู) ก็อาจจะเป็นเนื้อเพลงและท่วงทำนองการสื่อสารก็ได้ เพลงของ Linkin’ ต่างจากหลาย ๆ วงเพราะเลือกที่จะพูดถึงความสับสน ความบีบคั้นในใจเป็นหลัก เป็นความต้องการที่จะแสวงหาทางออกและหนทางที่ดีกว่าเดิมให้ตัวเอง โดยมีความคาดหวัง/ ผิดหวังและความกดดันจากคนรอบข้างและสังคมมาเป็นตัวดำเนินเรื่อง เป็นเสมือนการถูกขังอยู่ในกล่องกระดาษแคบ ๆ และความพยายามที่จะทลายกล่องนั้นออกมา ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจอะไรที่จะมีคนชื่นชอบ Linkin’ มากมาย และยึดถือเนื้อเพลงของ Linkin’ เป็น “บทสวด“ (mantra) ของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่รู้สึกว่าตัวเองแปลกแยกจากสังคมที่เป็นอยู่ และพยายามหาที่อยู่ของตัวเอง ตัวอย่างเหล่านี้เห็นได้ชัดจากเพลง somewhere I belong, numb, breaking the habits, point of authority, run away

กลับมาเรื่องไปดู Linkin’ อีกครั้ง ขณะนั้นเป็นเวลาเกือบทุ่ม และก็มีวงเปิดตัวมาก็คือ scrub ถึงแม้จะชอบวงนี้อยู่ในระดับหนึ่งก็ตาม แต่ก็ยังอดงง ๆ ไม่ได้ว่าทำไมเอาวงคนละแนวมาเล่น แต่ก็เอาเถอะ ท้องฟ้ายังสีสวย อากาศสบาย ๆ ถ้าไม่เหมาะกับการฟัง scrub ปลุกปลอบอารมณ์ให้เริงร่า ชื่นมื่นก็ไม่รู้จะฟังอะไรแล้ว พอฟ้าเริ่มมืด scrub ก็ลาเราไปพร้อมกับ Ebola ที่มาแทน นับว่าซื้อ 1 ได้ถึง 3 จริง ๆ แต่ว่านะไม่ต้องมีวงมาเปิดตัวไม่ได้เหรอ ที่ฮ่องกงก็แค่เปิดประตูก่อน 1 ชั่วโมงแล้วก็ไม่มีวงเปิดด้วย กลับมาที่เมืองไทย นักร้องนำวง Ebola ก็พร่ำบอกว่าขอบคุณที่มาดู แต่นะคะ.. พวกกูมาดู Linkin’ นะ ช่วยเล่นให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วกลับไปซะทีได้ไหม ตอนนี้คนเริ่มเยอะมากและเบียดเสียดกันเองแล้ว เริ่มมีการแย่งที่กัน แซงหน้ากันแล้ว แบบว่าเผลอ เมื่อไหร่ถูกแทรกแน่ ข้างหลังเราก็มีอเมริกาใต้กลุ่มหนึ่งเหมือนกันที่พยามแทรก ๆ เราขึ้นมา แต่แม่ง ใครจะยอมให้ที่มึงวะ ก็เลยเหมือนเล่นซูโม่กันโดยให้หลังและไหล่ให้เป็นประโยชน์ อยากจะเห็นกลับไปด่าอยู่ตลอดเวลาแต่ว่า 1. มันดูแรงและน่ากลัวมาก 2. คนเราน้อยกว่า และ 3. กลัวด่าเป็นอังกฤษไม่ทันมัน (ข้อนี้สำคัญที่สุด) ซึ่งรวมทุกข้อแล้วอาจถูกชกแน่ ก็เลยได้แค่ยืนแค้น โดยตอบโต้กันมันอยู่ในใจ กลายเป็นบทสนทนาประหลาด ๆ อย่างที่เห็น

มัน: Here, move here huys.
(ฉัน: Move to the hell then.)
มัน: See, I’m okay here.
(ฉัน: But I’m not okay. You bastard.)
มัน: I guess we gotta fight with everybody around us.
(ฉัน: Yea.. spechly mee.!)
มัน: It is too crowded then. Fuck them!
(ฉัน: Start with you and your mom.)
และอีกมาก

อือ จำจริง ๆ ไม่ได้ แต่รวม ๆ ก็ประมาณแบบนี้ มาอ่านดูอิฉันก็วีนใช่เล่น ดีนะ ไม่ได้พูดไปจริง ไม่งั้นถูกกระซวกด้วยสปาร์ต้าแหง๋แซะ

หลังจากผ่านสงครามประลองกำลังและจิตวิทยา (ที่อันหลังมันไม่ได้รู้ตัวด้วยเล๊ยย) จนเหนื่อย ก็ได้เวลาซะที มีการเปิดเพลงสรรเสริญพระบารมี (ซึ่งอีฝรั่งกลุ่มนี้ก็ด่าไปเรื่อยอีกเหมือนกัน งวดนี้เกือบจะหันไปถีบมันแล้วเนี่ย)แล้วก็การประกาศว่าอีก 5 นาที Linkin’ จะมา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าบ้านมันนับ 5 นาทียังไง บังคับดู spot โฆษณา 1-2-call ก็แล้ว กฎการดูคอนเสิร์ตก็แล้ว (แง๊บ ๆ เราห้ามท่านพกอาวุธเข้ามาาา เราห้ามท่านพกของมีคมเข้ามาาา เราห้ามท่านพกกล้องเข้ามาาา เราห้ามท่านพก….เข้ามาาา เข้ามาาา เข้ามาาา เข้ามาาา) เล่าพงศาวดารความเป็นมาและความสำเร็จของ BBC Tero และอื่น ๆ ก็แล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แบบคนดูเก้อแล้วเก้ออีก ยังไม่พอ ยังกรี๊ดเก้ออีกตังหาก เห็นคนเดินขึ้นเวทีมามืด ๆ ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร คนดูก็พากันกรี๊ดและตั้งท่าเตรียมพร้อมสรรพแล้วเป็นไง เด็กยกกลองมั่ง คนลองเสียงมั่ง และอื่น ๆ ไปเรื่อย อิฉันก็เออ กูขอเข้า safe mode แล้วก็แล้วกัน ไม่ไหวจริง ๆ ไม่ต้องเป็นคนแรกที่เห็น Linkin’ เดินขึ้นเวทีก็ได้ ดังที่เล่าไปตั้งแต่ต้น Aktiv Square เนี่ย จริง ๆ มันก็คือ ลานจอดรถชื่อสวยนะคะ ฉะนั้น outdoor ค่ะ outdoor ร้อนก็ร้อน เบียดก็เบียด ขืนไปกระโดดโลดเต้นไฮเปอร์มากจะตายไปซะก่อน คิดดูสิ มีคนตะโกนขึ้นมาว่า Oxygen ตอนแรกเราก็งง ๆ ว่า อ๊ะ ตะโกนอะไรของมัน (อ้างว่าอุณหภูมิสูงทำให้หมีขั้วโลกอย่างเดี๊ยนสมองไม่ทำงาน) พอนึกได้ก็ขำ ขำอย่างมาก และตะโกนเล่นไปด้วย ก็หนุกดี

ในที่สุด Linkin’ ก็มา มีการโยนพวกของเล่นเรืองแสงมาจากข้างหลัง และเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อม ๆ กับเพลง Don’t stay ที่ทำให้อิฉันแสนจะกระดี๊กระด๊าเพราะท่อนฮุคของเพลงนี้ติดหูอิฉันมาตั้งแต่นั่งอยู่ในรถ Forget our memories, forget our possibilities,… กรี๊ดๆๆๆ ในที่สุด ก็ได้ฟัง Linkin’ เล่นสด จึงไม่น่าแปลกใจที่ตอนนี้จะเป็นช่วงเริ่มต้นของสงครามเต็มรูปแบบที่ทำให้สงครามกองโจรแย่งที่ตอดเล็กตอดน้อยกลายเป็นของกินเล่นไป คนข้างหลังเบียดขึ้นมาเรื่อย ๆ จนทำให้พวกเราทั้งหลายถูกดันขึ้นไปข้างหน้า แล้วก็ข้างหน้า ๆ ไปเรื่อย ๆ ตอนนี้ร้องเพลงตามไปได้นิดนึงแล้วก็ต้องหันมาใส่ใจกับการจิกเพื่อนแล้ว เพราะหันไปอีกที เหลือน้องชายสุดที่รักอยู่คนเดียว อุปมาประหนึ่งน้ำป่าพัดเกรี้ยวกราด กระจัดกระจายกันไปแล้ว ก็เลยกลายเป็นคู่หวานแหววตัวติดกันสุด ๆ ไปโดยต้องตั้งใจ อีกสักพัก พวกที่อยู่หน้า ๆ ก็เริ่มดันกลับมา ทำให้ 3 เพลงแรกเป็น forward-backward- forward-backward-.. อย่างน่ากลัว รู้สึกตัวเองเป็นคลื่นแฮะ แต่แน่ใจได้ว่าไม่มีทางได้ล้มแน่ ๆ ก็คนเบียดเสียดกันขนาดนี้ แต่ที่แน่ ๆ รู้สึกดีใจที่ไม่ได้ยืนอยู่หน้าสุดติดกับตะแกรง ไม่งั้นก็คงจะถูกก๊อปปี้อัดติดกับตะแกรงไปแล้ว ขนาด boybands ทำให้เดี๊ยนมีประสบการณ์มาอย่างโชกโชนกับตะแกรงเหล็ก แล้วนับประสาอะไรกับคอนเสิร์ต wild & whacky แบบนี้

Monday, June 28, 2004

กลอนไซโคที่เกิดตอนจิตตก

เพราะหลาย ๆ คนไม่เคยรู้จักมิ้งจริง ๆ และคิดว่าเข้าใจและรู้จักมิ้งดีพอแล้ว
แน่ใจเหรอ?


You think I am nice
You think I am innocent
Cos you never know the face behind
I do my fake, I do my lie
Just to have you love me
You say I am nice
You say I am naive
That’s because you never really understand me
Now you love me
But inside I am empty and shallow,
I never worth any single piece of your love,
And I never will.

27/06/04

Sunday, June 27, 2004

รัฐบาลคุณทักษิณ: post-honeymoon time

**หลายคน (โดยเฉพาะ พค) คงอ่านผ่านตามาหลายรอบแล้ว แต่ขออนุญาตมาโพสต์ใหม่ที่นี่นะคะ จะได้รวบรวมสิ่งที่มิ้งเขียนเพื่อเก็บเป็นหลักแหล่งน่ะ ตอนนี้อาจจะหนักไปนิดนึงนะคะ

-------------------------

ได้รับเมล fwd มาเกี่ยวกับการโกงกินและการเล่นพรรคเล่นพวกที่เกิดขึ้นในสมัยรัฐบาลคุณทักษิณจากใครสักคน ประกอบกับได้ยินเสียงบ่นเกี่ยวกับรัฐบาลชุดนี้ผ่านหูมาพอดี ก็นะ honeymoon time มันล่วงเลยผ่านไปโขแล้วนี่ ดังนั้น ก็เลยขอมี critical mind โต้กลับเหล่านักวิจารณ์กันหน่อย

เห็นว่า จริงอยู่ที่อาจมีการโกงกิน อาจมีการเอื้อประโยชน์ให้พวกพ้องบ้าง แต่ระบบการเมืองของไทยก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอดตั้งแต่หลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง 2475 อยู่แล้ว แต่เผอิญ ยุคนี้ข่าวสารมันมีอิสระมากขึ้น ส่งผ่านง่ายขึ้น คนก็เลยเห็นชัด และเกิดเป็นประเด็นขึ้นมาง่ายกว่าเมื่อก่อน อ่าน ๆ ดูจะบอกว่านายก ไม่ดี ทำอะไรไม่เกิดประโยชน์ก็ไม่ได้ ปัญหามันเกิดมาเป็นสิบ ๆ ปี กว่าครึ่งศตวรรษ จะให้แก้ในชั่วข้ามคืนจะทำได้อย่างไร ทุกอย่างต้องใช้เวลากันทั้งนั้น ไหนจะทุนที่รัฐบาลต้องจ่าย (ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีเงินมากพอที่จะแก้ให้เกิดพัฒนาการได้รวดเร็ว หรือมีประสิทธิผลอยู่แล้ว) ไหนจะการจัดสรรตัวคน/ หน่วยงานที่จะมาแก้ปัญหา แล้วไหนจะขนาดของประเทศอีก (เป็นแบบสิงคโปร์ก็ว่าไปอย่าง) เคยคิดเองเล่น ๆ ว่าถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง บ้านเมืองอาจจะเจริญก้าวหน้ามากกว่านี้ก็ได้ ไม่ได้ศรัทธา absolutism มากขนาดนั้นก็จริง แต่แง่หนึ่งก็คือว่าตัวเจ้าผู้ปกครองเองเคยชินกับการมีทรัพยากรในมืออยู่แล้ว ทำให้หมดปัญหาการตักตวงทรัพยากรไปเพิ่มเพื่อประโยชน์ของตัวในระดับหนึ่ง ขณะที่กลุ่มที่เปลี่ยนแปลงมาปกครองขึ้นมา ไม่ได้เคยชินกับการมีอำนาจและทรัพยากรอยู่ในมือ จะทำให้กระหายอำนาจ/ ทรัพยากรมาก จึงวุ่นวายอยู่กับการเพิ่มพูนสิ่งเหล่านี้ และต้องสนใจการถ่วงสมดุลอำนาจในเวลาเดียวกันจนลืมที่จะพัฒนาประเทศ (แรงไปไหมนี่ ทฤษฎีนี้)

กลับมาเรื่องเดิมนิดนึง คนเราต่างความคิดกัน หลายอย่างจะมองเป็นดีก็ได้ เป็นร้ายก็ได้ ยิ่งเป็นเรื่องที่ข้องเกี่ยวกับคนในวงกว้าง ความคิดตอบสนองมันก็ยิ่งหลากหลาย จะมองว่าทำดี ทำถูก จะมองทำไม่ดี แย่ก็ได้เหมือนกัน ระดับความต้องการการตอบสนองต่อปัญหาก็ต่างกัน พวกก้าวหน้าก็มองว่ายังไม่พอ พวกอนุรักษ์ก็มองว่าทำเกินไป ทำอย่างไรก็ไม่สมดุลหรือทำให้ทุกคนพอใจได้แน่

ปัญหาคือ เราต้องมองเป็นกลาง และดูด้วยเหตุผล พิจารณาด้วยสติ ไม่ใช่แค่ไปติอย่างเดียว ไม่งั้นลองทำออกมาก็ได้ว่าในสมัยรัฐบาลชาติชาย หรือจะไล่มาตั้งแต่จอมพลทั้งหลายเลยก็ได้ว่าไม่มีความแตกต่างกันเท่าไร จะใช้ critical mind ก็จะต้องดูความเป็นไปได้ ไม่งั้นกลายเป็นมือไม่พายเอาเท้าราน้ำไปวัน ๆ เราทำเองก็อาจจะไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ ถ้าโกงกินจริง แต่ว่าได้ทำประโยชน์ให้ประเทศบ้าง มันก็ไม่เลวร้ายจนเกินไปไม่ใช่เหรอคะ ทุกอย่างเป็นเรื่องของประโยชน์ทั้งนั้น ไม่มีใครที่ไม่อยากได้ แต่ขอถ้าเขารับไป และทำบางอย่างตอบแทนกลับมาก็พอ

Sunday, June 20, 2004

วันเกิด

กำลังใกล้วันเกิดพี่สาวคนหนึ่งที่สนิทกันมาก ตามธรรมเนียมเราก็ต้องอวยพรให้มั่งมีศรีสุข โชคลาภ วาสนา เนื้อคู่มาโหมกระหน่ำเข้ามาใส่เป็นแบบพายุ (แบบที่เดลินิวส์พาดไว้ใต้รูปว่า”จันทู”เข้า แง๊บ ๆๆ ฟังไปสมองเกือบเสื่อม คิดอยู่นานมากกว่าจะรู้ความหมาย) แต่จริง ๆ อยากจะได้อะไร นอกจากความ want ความ need แล้วก็ต้องมีการกระทำด้วย ไม่งั้น ทางพระท่านไม่มีอิทธิบาท 4 หรอก (55 ถือโอกาสนี้อวดภูมิพระพุทธศาสนาซะ ให้มันรู้กันไปว่าคนอย่างดิฉันก็สามารถครองตำแหน่งท็อปวิชานี้ได้ตลอด 3 ปี อ๊ะๆๆ หรือเพราะไม่มีคนใส่ใจเราเลยได้คะแนนงามหนอ) กลับมาเรื่องเดิมต่อ นอกจากฉันทะ หรือความพอใจ เราก็ต้องมีวิริยะ จิตตะ วิมังสา หรือความพากเพียร ความตั้งใจ/ แน่วแน่ และการตรึกตรอง/ ใส่ใจมาประกอบด้วย ดังนั้น คำอวยพรให้เกิดผลก็ดีอยู่ เพราะใส่จิตปรารถนาดีของเราเข้าไปด้วย ทำให้ผู้รับรู้สึกแช่มชื่นและเป็นการสร้างพลังงานในทางบวกแก่เขา แต่จะให้ดีก็ต้องอวยพรให้ได้ปฎิบัติจนเกิดผลตามนั้นด้วย เหมือนปีนึงได้รับ ส.ค.ส. จากเพื่อนมาว่า สวัสปีดีใหม่ จะเรียนต่อ ทำงาน หรือทำอะไรก็คิดให้ตกแล้วก็หาทางทำให้ได้เองก็แล้วกัน อ่านแล้วก็แอบงง ๆ ปนอึ้ง ว่าอะไรของมัน แต่นึก ๆ ดูมันก็จริง ไม่มีอะไรที่ได้มาเพราะการอยู่เฉย ๆ รอสมบัติหล่นมาจากฟ้า หรือเพราะรอราชรถมาเกยเป็นแน่
ดังนั้น มาถึงตรงนี้เลยน่าจะเพิ่มคำอวยพรไปเป็นว่า อยากได้อะไร อยากทำอะไรก็ขอให้กระโดดใส่ จิกตะปบเข้ามาอยู่ในเงื้อมมือเรากันเลย แล้วก็ขอให้ได้ ขอให้ได้ และให้มีความสุขมาก ๆ สาธุๆๆๆๆๆ

“สุขสันต์วันเกิดพี่จุ๊บค่ะ”

*เกือบ ๆ จะไปโทนพระเทศน์อยู่แล้ว ดีนะที่ฉีกออกมาทัน เกรงว่าเพราะไปพาดหัวเรื่องว่า วันเกิด ใจด้านละเอียดมันก็เลยนึกถึงเรื่องธรรมะดีงามขึ้นมา ก็คงไม่น่าแปลกใจอะไรที่จะมีสักวัน มิ้งจะหยิบดอกบัวให้เจ้าของวันเกิดด้วยความนอบน้อมแน่วนิ่งผิดวิสัยไฮเปอร์ฯ ให้ใจนิ่งเป็นกุศลกันสักครา





Saturday, June 19, 2004

Propaganda ที่ร้านเจ๊เล้ง??

หลงไปที่ร้านเจ๊เล้งมาเมื่อ 2-3 อาทิตย์ก่อนด้วยความที่คุณนายแม่เธอได้สดับรับฟังมาว่ามีวิตามินในตำนานที่เธอตามหาอยู่ (จริง ๆ เจ๊แกก็มีเส้นคนส่งส่วยวิตามินจากอังกฤษ เมกาก็เยอะ ทำไมต้องดั้นด้นไปหาตัวแปลก ๆ อีกก็ไม่รู้) น่ากลัวมากกก เคยมาที่นี่ทีนึงก็นานโข กลับมาอีกทีถึงกลับน่ากลัวกว่าเดิม เหมือนเจ๊เล้งเป็นเจ้าชีวิตสุด ๆ ใครเคยอ่านการ์ตูนเรื่อง twentieth century boys จะรู้ว่าเป็นแบบ”เพื่อน”ในเรื่องเลย เจ๊ทำอะไรก็ถูกหมด พนักงานจะบอกว่าอ๊ะ เครื่องสำอางตัวนี้ดีค่ะ เจ๊แนะนำมา เครื่องสำอางตัวนี้เจ๊ชอบ ใช้แล้วหน้าเนียน อันนี้ใช้แล้วหน้าใส แล้วทั้งหมดที่ได้ยินก็คือเกิดจากการเดินผ่านเท่านั้น กลัวว่าพนักงานคงจะไม่สามารถล้างสมองเราได้พอ เลยมีเสียงประกาศออกไมค์มาอยู่เนือง ๆ เพื่อโฆษณาสินค้าอีกตังหาก ดังเช่น ชาเขียวตัวนี้ ดีมั่ก เจ๊เอามาจักญี่ปุ่น กินแล้วดี ลดความอ้วนได้ เคยมีคนถามว่าเจ๊เอามาจักไหน ของเจ๊ของแท้ข้างขวดมีแต่ภาษาญี่ปุ่นเท่านั้น มีภาษาไทยไม่ใช่ คีม (เขียนแบบเจ๊พูด) ตัวนี้ล้างหน้าแล้วหน้าเด้ง ถูก 350 บาทเท่านั้น เจ๊ขายของไม่เอากำไร แต่อยากให้คนไทยด้วยกันใช้ของดี ๆ แล้วอื่น ๆ นับไม่ถ้วน

ตอนแรกเราก็นึกว่าเจ๊เปิดเทป เพราะเข้าไปประมาณเกือบชั่วโมง เสียงเจ๊ก็ยังดังอยู่อย่างต่อเนื่อง ฟังไปก็ขำไป แต่พอคุยกับพระมาร (ดา) ตอนออกมาจากร้านถึงได้รู้ว่าเจ๊พูดสด โอ จะไม่ให้คะแนนอุตสาหะเจ๊ก็ไม่ได้ พระมารเล่าว่าเจ๊เพิ่งไปผ่าตัดมา จะไปไหนก็ไปไม่ได้พ้นเตียง เบื่อหน่ายมากก็เลยมานั่งพูดสื่อสารกับประชาชนที่มาอุดหนุนกิจการ (ซึ่งคาดว่าจะช่วยหายทุนค่าผ่าตัดเจ๊ได้มากอักโข) ช่วยป่าวประกาศให้ชาวโลกรู้จักผลิตภัณฑ์เจ๊อย่างที่ได้ยิน แต่ว่าจะแค่กับลูกค้า (customers - มีวงเล็บภาษาอังกฤษต่อท้ายจะได้ดูวิชาการไงคะ) ก็ไม่เพียงพอ วันนั้นคุยเรื่องวิทยุช่องเจ๊เล้งไปกะใครสักคน เค้า (หรือที่เรียกง่าย ๆ ว่าอีช่างเม๊าท์กระเทยตัวที่สอง นอกเหนือจากดิฉัน) ก็เล่าให้ฟังว่า เคยมาเช้า ๆ หลังกลับจากส่งญาติที่สนามบิน เจ๊เล๊งก็ออกไมค์อยู่เหมือนกัน แต่ด้วยความที่เช้ามาก ไม่มีลูกค้า เจ๊ก็จะใช้โอกาสอันงามนี้เทศนาสอนสั่งพนักงาน เช่นว่า นี่ เข้ามาตอกบัตรแล้วทำท่าออกไปกินข้าว แล้วหายไปเลยได้เรอะ เจ๊รู้นะว่าอู้งาน ไม่ทำงานอย่างนี้แล้วจะเจริญได้ไง สมัยเจ๊จน เจ๊ลุกขึ้นมาจัดของเตรียมขายของตั้งแต่ตี 4 เจ๊ถึงได้รวยแบบนี้ แล้วนี่ เมื่อไหร่จะรวย อย่างนี้ก็เป็นลูกจ้างไปเรื่อย ๆ น่ะสิ กวาดน่ะ กวาดให้มันมีแรงหน่อย เอาไม้กวาดปัดแปะ ๆ ไป 2-3 ทีจะได้เหรอ แล้วมันจะสะอาดได้ยังไง และอื่น ๆ อีกมาก

แต่ทั้งนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะอคติอะไร กลับเป็นสีสันสนุกสนานอีกแบบนึงด้วยซ้ำไป คิดภาพสิ ไปเดินเอ็มโพเรียม เซ็นทรัล ชิดลม จะมีอะไรแบบนี้เหรอ อย่างดี ก็มีแต่ ตึ่ง ตึง ตึง ตึ้ง ท่านผู้มีอุปการะคุณโปรดทราบ ขณะนี้ที่ซุ้มด้านล่างของเราได้มีการจัดอะไรเว่อร์ ๆ สักอย่าง แล้วก็แบ๊ะๆๆ ไปเท่านั้น แต่นี่ ฟังเจ๊ไปเรื่อย ๆ ก็ได้รู้จักสินค้าใหม่ ๆ เก๋ เดิ้น ดี (อ้างจากการโฆษณาสรรพคุณของเจ๊) และขำขันได้อมยิ้ม อารมณ์ดีกลับบ้านไปพร้อมของอีกตังหาก ก็ไม่รู้ว่าพูดแบบนี้เกิดจากการถูกเจ๊ล้างสมองไปหรือยัง

ระยะทาง

ฉันจากบ้านที่เคยคุ้นมาตั้งแต่เล็ก ไปไม่นาน ปีกว่าเห็นจะได้กระมัง ไปไกลสองเดือนกว่า แล้วก็กลับมาสามอาทิตย์ แล้วก็ออกไปอีกครั้ง แล้วกลับมา เป็นเช่นนี้เรื่อย ๆ จนครั้งสุดท้ายที่ห่างออกจากบ้านไปสี่เดือน แน่ล่ะ เวลาที่อยู่นอกบ้านอาจจะไม่มากมายเพียงใดในสายตาของคนหลายคน หากแต่ฉันไม่เคยไปไกลจากบ้านจากครอบครัวเลย ช่วงเวลาสั้น ๆ นี้จึงยาวนานมาก และทรมานมาก โดยเฉพาะในระยะแรก ๆ ญาติ ๆ รู้ดีว่าฉันเป็นลูกรักเป็นลูกสาวคนโปรดของแม่มากเพียงไร พอ ๆ กับที่ทุ่มเทความรักอย่างล้นเหลือมาให้ฉัน ถ้าไม่จำเป็น ไม่ใช่เพราะการศึกษาที่บังคับให้ต้องห่างบ้าน บางที ช่วงเวลาห่างจากครอบครัวของฉันก็คงไม่เกิดขึ้น

เมื่อยามที่อยู่คนเดียว ภาพครอบครัวในใจฉันจะเด่นชัด กระจ่างใสอยู่เสมอ ฉันจำได้ทุกอิริยาบถของแม่ อาหารที่แม่และพ่อชอบทำ รวมไปถึงกิริยางอแงอย่างเด็ก ๆ ของเจ้าน้องชายตัวโตที่ไม่ยอมรู้จักโต และเสียงร้องเอาแต่ใจของเจ้าแมวดำตัวโปรด เวลาที่ฉันเศร้า ความทรงจำที่อบอุ่นของครอบครัว ภาพของบ้านที่คุ้นเคยมักช่วยคลายเหงาและปลอบประโลมใจฉันทุกครั้ง การท้อแม้ที่เกิดจากการเรียน การต้องปรับตัวให้เคยชินกับการอยู่คนเดียวในต่างแดนมักถูกชะล้างด้วยความมุ่งมั่นที่จะเป็นคนเก่งคนกล้าให้คนที่รักในบ้านได้ภาคภูมิใจ

แม้จะอยู่ไกล แต่ระยะทางที่มีไม่เคยกั้นขวางเราไว้ได้เลย การสื่อสารที่ก้าวหน้า ทันสมัยที่เกิดจากสิ่งซึ่งเรียกกันว่าโลกาภิวัฒน์ทำให้การติดต่อระหว่างเราง่ายดายจนเหลือเชื่อ แม่สามารถโทรศัพท์เข้ามือถือฉันได้ทันที ขณะที่เจ้าน้องชายมักจะส่งอีเมลมาหาฉันเป็นประจำ ถ้าเราไม่ได้คุยกันทางเอ็มเอสเอ็น และฉันก็มักจะส่งข้อความสั้น ๆ ถึงมือถือแม่และน้องเป็นประจำก่อนนอน เมื่อเราโทรศัพท์คุยกัน ก็เหมือนเรานั่งอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพ ฯ เพียงแต่สิ่งที่แปลกไป ก็มีแค่เรามองไม่เห็นกันเท่านั้น และฉันก็รู้สึกและเชื่อว่าเรายังอยู่ด้วยกัน ภาพในครอบครัวฉันยังเหมือนเดิม กระจ่างชัด อบอุ่นและเรืองรองเสมอ

เมื่อยามกลับมา เราเจอกันที่สนามบิน ครอบครัวที่รักก็ยังเหมือนเดิม ทุกคนมารับฉันด้วยรอยยิ้มแจ่มใสที่แม้ไม่ต้องเอ่ยด้วยวาจาก็รู้ว่ามีความสุข สีหน้าและแววตานั้นมากมายกว่าคำพูดที่ย้ำไปมาว่าดีใจที่ฉันกลับมานัก ตอนที่นั่งรถกลับบ้าน เราผลัดกันเล่าเรื่องที่อาจจะตกหล่นไปบ้างด้วยระยะทางที่ไกลกัน เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมายที่ไม่ได้เล่าสู่กันฟังกลายเป็นสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างก็มีถ่ายทอดให้อีกฝ่ายอย่างไม่รู้จบ

จากนั้นไม่นาน แปลกที่ฉันพบว่าตัวเองกลายเป็นคนแปลกหน้าของครอบครัว จริงอยู่ที่เรื่องหลายเรื่องเคยฟังผ่านหูมาก่อน แต่แล้ว ภาพที่เห็นจริงกับมโนภาพที่ฉันสร้างกลับแตกต่างกันลิบลับ ทุกคนมีวิถีชีวิตใหม่ซึ่งต่างไปจากที่ฉันเคยรู้จักอันเกิดการปรับตัวเมื่อฉันหายไปเกิดขึ้น และเมื่อฉันกลับมา วิถีชีวิตเช่นนั้นของเขาเหล่านั้นก็ยังอยู่ บางครั้ง ฉันตั้งข้อสงสัยเงียบ ๆ ว่าฉันเข้าใจ หรือแม้แต่รู้จักสิ่งใหม่ ๆ ที่เขาสร้างขึ้นไหม จริงอยู่ที่ฉันคิดถึงบุคคลอันเป็นที่รักของฉัน และมีภาพของเขาเหล่านั้นกระจ่างในใจ หากบางที ฉันอาจจะจำได้และคิดถึงแต่ภาพที่ฉันอยากให้เป็น ภาพที่ฉันเห็น เกิดจากจิตของฉันปรุงแต่งตามที่ฉันเท่านั้นต้องการ แม้ว่าความเป็นจริงจะไม่ได้เป็นเช่นนั้น และเมื่อเวลาผ่านไป ภาพที่ฉันเห็นสำหรับคนคนนั้นอาจจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง นอกจากนี้ การปรับปรุงบ้านทำให้บ้านที่อยู่มาตลอดชีวิตกลับไม่คุ้นเคยเท่าห้องที่พักพิงอาศัยยามศึกษาเล่าเรียน ห้วงคำนึงของฉันมักย้อนกลับไปเวลาที่ฉันอยู่ต่างแดน โดยเฉพาะกับห้องเล็ก ๆ ที่ฉันอาศัย ห้องที่เป็นเสมือนอาณาจักรวิเศษที่ฉันรัก บ่อยครั้ง ฉันมักจะหลับและฝันว่าฉันได้กลับไปยังห้องแสนรักของฉัน

ฉันเริ่มรู้สึกแตกแยก และเห็นว่าคนรอบข้างเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน เพราะฉันมองว่าตอนนี้เราไกลกันด้วยความรู้สึกนึกคิดและสภาพจิตใจของเรา ขณะที่เมื่อเราห่างไกลกันด้วยระยะทาง ใจเราเชื่อมติดกันยิ่งนัก ฉันเริ่มคิด และเริ่มย้ำกับตัวเองว่าระยะทางห่างไม่สู้ใจห่าง ฉันอยากย้อนกลับไปอยู่ที่เดิม ซึ่งแม้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่เราก็ดูว่าได้อยู่ด้วยกันมากกว่าที่เป็นอยู่ ฉันดิ้นรนอยู่เงียบ ๆ โดยที่ความคิดมากมายอัดแน่นเวียนวนอยู่ในสมองแม้ว่าจะไม่ได้แสดงผ่านการกระทำใด ๆ ออกมา ใจเราห่างกัน…ใจเราห่างกัน…ใจเราห่างกัน… ประโยคนี้ดังก้องอยู่ในใจฉันตลอดเวลา ที่สำคัญ ฉันเริ่มจะเชื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่า ฉันผิดที่ออกห่างไปและทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปร

วันแตกหักมาถึง ฉันทะเลาะกับที่บ้านด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง การหายไปของฉันส่งผลให้น้องชายทุ่มเทเวลาส่วนที่เคยให้กับฉันไปให้แฟนสาวของเขาเพิ่มขึ้นอย่างล้นเหลือ และแม้ว่าฉันจะกลับมาแล้ว น้องชายก็ยังปฏิบัติตัวเช่นนั้นอยู่ ส่วนพ่อ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าฉันไม่ชอบหมา แต่พ่อก็ยังให้หมามาอยู่ในบ้าน โดยไม่สนใจว่าแมวที่เลี้ยงในบ้านรวมทั้งฉันจะประสาทเสียสักแค่ไหน

คืนนั้นฉันขังตัวเองอยู่ในห้องนอน และแค้นใจจนนั่งร้องไห้ตลอดทั้งคืน แม้จะข่มใจให้หลับ แต่ตะกอนทั้งหลายในใจก็ขุ่นเกิดกว่าจะทำใจให้สงบได้ ฉันร้องไห้ ร้องไห้และร้องไห้ จนในที่สุด เมื่อฟ้าใกล้สาง ก็หยิบสมุดและปากกามาเขียนระบายความในใจอย่างที่เคยทำมาจนชิน GEOGRAPHICAL DISTANCE < PSYCHOLOGICAL DISTANCE!!!! ใจห่างร้ายกว่าตัวห่าง!!!! ถ้าใจเราใกล้กัน แม้ตัวเราจะห่างกันก็ไม่เป็นไร ทุกอย่างอยู่ที่ความนึกคิด จริงสิ มือที่จับปากกาเขียนตัวอักษรสุดท้ายของฉันชะงักค้าง เมื่อนึกขึ้นว่า เมื่อตอนที่ฉันอยู่ไกลออกไป ฉันคิดว่าเราใกล้และเราก็ใกล้กัน ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว ทำไมเราจะใกล้กันไม่ได้ ความแปลกแยกที่เกิดก็เริ่มจากฉันไปตั้งแง่ เอาความรู้สึกไปจับผิดทุกเรื่อง ทุกอย่างอยู่ที่ใจแท้ ๆ และก็เป็นใจของฉันเสียด้วย

* เป็นเรื่องแต่งที่เกิดจากความฟุ้งซ่านในคืนที่นอนไม่หลับ นาน ๆ ทีมีมิ้งจริงจัง sophisticated one ้บ้างก็ดี

หลังส่งรายงานที่อังกฤษ

เมื่อวานไป birmingham มา ก็สนุกดี กินข้าวแล้วไปหาร้านเก๋ ๆ นั่งกัน กำลังสันนิษฐานตัวเองว่าจะแก้ไขปรับปรุงรสนิยมในการกิน ครั้งแรกสั่ง cr?me de minte ร้านไม่มี เปลี่ยนเป็น martini rosso ที่ร้านก็มีแต่ dry ในที่สุดก็เลยต้องบอกคนขายว่าขอแบบที่เพื่อนสั่งไปก็แล้วกัน make it two please ก็เลยได้ malibu orange มากินแทน คิดในแง่ดีก็คือได้ลองอะไรแปลกใหม่เนอะ จะเที่ยวต้องเที่ยวตอนมืด แต่ว่านะคะ หน้า spring นี่ พระอาทิตย์ตกดินช้าเหลือเกิน ทุ่มนึงก็แล้ว 2 ทุ่มก็แล้ว มามืดจริงก็ 3 ทุ่มกว่า พอ 4 ทุ่มนิด ๆ บรรดานักเที่ยวทั้งหลายก็เริ่มหนืดดด ทั้งนี้สภาพแต่ละคนก็แย่มากก นอนกันมากที่สุดก็คือมิ้งมั้ง 4 ชม. (แต่ก็อาจไม่แน่ เพราะว่ามิ้งเพิ่งลงจากเครื่องบิน jet lagๆๆๆๆ) บางคนก็ไม่ได้นอน หรือรวม 48 ชม ที่ผ่านมา นอนไปไม่ถึง 4 ชม อนิจจา การส่งรายงาน การทำรายงานที่แสนโหดร้าย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเลิกเป็นพวกนาทีสุดท้ายกันไหว คราวนี้มิ้งว่าเริ่มเร็วก็จริง แต่ว่างานมันก็โหดมากจริง ๆ จริง ๆ สิ่งที่ดีที่สุดก็คือส่งงานแล้วกลับมานอน นอน และนอน แต่คงต้องบอกว่า เรามีจิตใจที่ “ฟ่องฟู” อยู่ในร่ายกายที่ “ร่วงโรยเหี่ยวเฉา” จะกลับมานอนกันก็ได้ แต่ว่าใจมันคึก up กรีดร้องจะไปเที่ยวเล่น พอกันทีห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่นั่งปั่นงานกันมา ดังนั้น ผลลัพธ์ก็ดังที่ประจักษ์ไป เปลี่ยนร้านไปก็นั่ง ๆ กินๆ อะไรกันสักพัก เต้นได้เพลงครึ่งสังขารก็หมดแรง ต้องตัดสินใจกลับบ้านกันมา ระหว่างทางก็หิวๆๆๆ เดินผ่านร้าน kebab ก็เลยแวะไปซื้อ kebab ไก่ กะ chips มากินกัน รู้สึกเหมือนอยู่สีลม เที่ยวเสร็จเดินมากินข้าวมันไก่อย่างไรชอบกล ทั้งหมดนี้คนขายห่อใส่กระดาษให้มา ก็กะให้ไปกินบ้าน แต่อีพวกนี้เดินกินกันไปเลย ห่อกระดาษทำให้กินลำบากมาก ถึงกะเกือบเดินกลับไปบอกพี่แขกที่ร้านค้าว่าคุณพี่น่าจะมี 2 options ให้ลูกค้า ถ้าจะกินเลย ก็ขอเป็นกล่องได้ไหมคะ เดินไปกินไปก็รันทดอยู่แล้ว นี่ยังต้องพะวังกลัวว่ากระดาษที่ห่อมันจะคลายตัว พาให้อาหารที่หวงแหนร่วงสู่พื้น อดกินอีก เดินกลับมาก็สวนกะคนที่เพิ่งมาเที่ยว แล้วไม่เข้าใจเลย ทำไมยะ กินของแค่นี้มันผิดตรงไหน เป็นเอเชียกิน kebab ไก่ กะ chips ไม่ได้หรือไง racism แล้วนะ มั่ง เป็นเอเชียต้องเดินกินบะหมี่ถ้วย ไม่ก็ข้าวกล่อง roasted duck barbecued pork หรือไงยะ ถามอยู่ได้ว่าซื้อมาจากร้านไหนจะไปซื้อ หรือไม่ก็ I’m starving แล้วหยิบไปกินก็หลายคน นี่ๆๆ คุณฝรั่งทั้งหลาย บ่นมาได้ว่าหิว ถ้าพวกดิฉันไม่หิวไส้ขาดจะมาซื้อของหนักท้องแบบนี้กินเหรอคะ มีที่ไหนบ้างที่อิ่มแล้ว สามารถไปซื้ออาหารมากินต่อได้น่ะ อยากรู้ กะอีกอย่างไปซื้อเองซิยะแก ประเทศชั้นมาเรียนเนี่ย ปอนด์หนึ่งแกมาจาก 71 บาทฉันนะยะ เห็นใจกันบ้าง อย่ารีดเลือดกะปูมากนักเลย
16 พ.ค. 46

ว่าด้วยเรื่องความปลอดภัย (my lesson from being in crime screen)

เรื่องเก่าเล่าใหม่ ถึงอย่างไรก็เป็นข้อคิดได้เสมอ อยากให้ติดตัวเตือนใจจะได้ไม่ประมาทกันนะคะ
----

มีเรื่องเหว๋อมากจะเล่าให้ฟัง

คืนวันพุธ (18 มิย 46) เกิดเครียด ๆ เบื่อ ๆ ประมาณ 2 ทุ่ม ก็เลยลุกขึ้นมาแต่งตัว เดินออกไปซื้อของกิน แล้วไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดจน 5 ทุ่ม

(มันอาจจะดูดึกแต่ว่าตอนนี้ที่อังกฤษพระอาทิตย์ตกประมาณ 4 ทุ่ม) ระหว่างทางเดินจากแคมปัสกับหอต้องตัดผ่านทุ่ง ซึ่งปกติมันก็ค่อนข้างปลอดภัย หรือว่าเดินกันทุกวันจนชินแล้วก็ไม่รู้ แล้ววันนั้นตอนเดินตามปกติก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกรีดร้อง มิ้งก็ ตายๆๆๆ มีอะไรหรือเปล่า พยามหยุดมองหารอบ ๆ ตัว โดยเฉพาะในทุ่ง เผื่อจะช่วยอะไรใครได้ ก็ไม่เห็นอะไรเพราะว่ามืดมาก แล้วเสียงก็เงียบ ก็เลยเดินต่อไป แป๊บนึงก็ได้ยินเสียงอีก แต่ว่าเด็กแถวนี้เวลาเล่นกันจะชอบกรี๊ดกร๊าดอยู่แล้ว ก็เลยพยามคิดว่าไม่มีอะไร เสียงดังสักพักก็เงียบ ก่อนที่จะดังอีก พอเงียบ มิ้งก็เลยรีบจ้ำ ๆ เดินกลับห้องโดยด่วน เพราะตอนนั้นไม่มีใครเดินสวนไปมาเลยด้วย ไม่ได้บอกอะไรใครเพราะก้ำกึ่งระหว่างเรื่องจริงกับเล่น และที่สำคัญ มหาลัยมีเรื่องค่อนข้างมากเรื่องความปลอดภัย

วันถัดมา คุยกับคลาสเมท เธอเล่าว่าเมื่อคืนมีผู้หญิงถูกทำร้ายระหว่างทางเดินตรงนั้น คุยไปคุยมา ก็เป็นช่วงเวลาที่มิ้งเดินอยู่พอดี แล้วเพราะเรื่องนี้กลายเป็นประเด็นในมหาลัย คุยกับคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย ๆ พบว่ามิ้งอยู่ใน crime screen ในช่วงเกิดเหตุมากที่สุด โฮโฮโฮ รู้สึกผิดอย่างแรง!!!!!!!!!!!!! เท่านั้นยังไม่พอ เพราะมิ้งชอบโดนเพ่นพ่านตอนกลางคืน ไปห้องสมุดมั่ง ไปเทสโก้มั่ง ทุกครั้งที่เครียดก็จะลุกขึ้นมาแต่งตัวไปเดินล้างสมองนอกห้อง โดยไม่สนใจเวลา บางทีก็ไปอยู่หอเพื่องแล้วเดินกลับมาตอนตี 2 ตี 3 เพื่อนทุกคนพอรู้เรื่องก็จะโทรมาสั่งสอนให้มิ้งเลิกเดินเพ่นพ่านโดยด่วน แล้วจะเถียงอะไรก็เถียงไม่ได้ เพราะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ คิดดูลง BBC ด้วย

อุทาหรณ์สอนใจของเรื่องนี้มีอยู่ว่า

ความเคยชินอาจนำไปสู่ความประมาท ที่ ๆ ปลอดภัยอาจเป็นที่ ๆ ไม่ปลอดภัย
นิทานเรื่องเด็กเลี้ยงแกะใช้ได้เสมอ
ปล รีบพิมพ์มากเพราะตอนนี้ยุ่งจัด อาจจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องนะคะ

จุดเริ่มต้น

ไม่ได้คิดเล๊ยว่าจะทำ blog อย่างที่เห็น แต่เพราะไปเดินแกว่งไปแกว่งมาอยู่ในร้านหนังสือ แล้วไปสะดุดกับหนังสือทำ blog นี่พอดี ก็เลยเกิดไฟลุกท่วมอยากจะมี blog เป็นของตัวเองเพื่อเล่าเรื่อง เขียนบรรยายสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และประสบการณ์ที่เจอขึ้นมา พอกลับบ้านก็ให้ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งจนเป็นอย่างที่เห็น ง่วงก็ง่วง ทรมานสังขารตัวเองสุด ๆ แต่นะ ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่ามิ้งเป็นพวกไฟไหม้ฟางขนาดไหน ตอนนี้ไฟลุกขนาดสามารถเผาห้างได้ ถ้าจะไปนอนเลย ไฟก็คงเผาท่วมอิฉันตายไปก่อนพอดี (แบบนอนไม่หลับ ข่มตาไม่ได้ คิดไปเรื่อยย) หรือไม่อีกที ด้วยความที่เป็นพวกไฟไหม้ฟางหนัก แล้วมอดเร็ว (ก็คิดง่าย ๆ ไฟไหม้แรงมันก็ต้องหมดเร็ว ก็เผาไปหมดแล้วนี่ จะเอาอะไรมาเป็นเชื้อต่อไปได้อีกคะ) อาจจะเลิกโครงการนี่ไปอีกก็ได้ (เหมือนโครงการในฝันนับล้านในหัวที่ไม่เคยมีชีวิตจริง) เพื่อไม่ให้ไฟมอดดับ ชนิดรถดับเพลิง 100 คันโหมใส่ ก็เลยออกมาเป็นอย่างที่เห็น

ฉะนั้น เรามาคุยกัน (แม้จะเน้นหนักไปทางฟังมิ้งบ่น ๆๆๆ พล่าม ๆๆ) แลกเปลี่ยนมุมมองกัน รู้จักกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้นดีกว่า world peace อยู่ไม่ไกล (เริ่มไม่เกี่ยวอย่างรุนแรง ง่วงจัดแล้วแหง๋) … นะคะ